ਮਾਤਙ੍ਗੀਮਥ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੀਂ ਸ਼੍ਵੇਤਾਂ ਚ ਸੁਰਭੀਂ ਤਥਾ। ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਂ ਸੁਰਸਾਂ ਕਦ੍ਰੁਕਾਮਪਿ
ਫਿਰ ਮਾਤੰਗੀ, ਸ਼ਾਰਦੂਲੀ, ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਤੇ ਸੁਰਭੀ। ਸਭ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਸੁਰਸਾ ਤੇ ਕਦਰੂ ਵੀ।
ਅਪਤ੍ਯਂ ਤੁ ਮृਗਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਮृਗ੍ਯਾ ਨਰਵਰੋਤ੍ਤਮ। ऋਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਮृਗਮਨ੍ਦਾਯਾਃ ਸृਮਰਾਸ਼੍ਚਮਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ, ਮ੍ਰਿਗੀ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਹਿਰਣ ਜਣੇ। ਮ੍ਰਿਗਮੰਦਾ ਤੋਂ ਰੀਛ, ਸ੍ਰਮਰਾ ਤੇ ਚਮਰਾ ਤੋਂ ਵੀ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਿਰਾਵਤੀਂ ਨਾਮ ਜਜ੍ਞੇ ਭਦ੍ਰਮਦਾ ਸੁਤਾਮ੍। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵੈਰਾਵਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਲੋਕਨਾਥੋ ਮਹਾਗਜਃ
ਫਿਰ ਭਦ੍ਰਮਦਾ ਨੇ ਇਰਾਵਤੀ ਨਾਮ ਦੀ ਕੁੜੀ ਜਣੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਇਰਾਵਤ ਮਹਾਂ ਹਾਥੀ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੋਇਆ।
ਹਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਹਰਯੋऽਪਤ੍ਯਂ ਵਾਨਰਾਸ਼੍ਚ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ। ਗੋਲਾਙ੍ਗੂਲਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੀ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚਾਜਨਯਤ੍ ਸੁਤਾਨ੍
ਹਰੀ ਤੋਂ ਬਾਂਦਰ ਤੇ ਤਪਸੀ ਵਾਨਰ ਜਣੇ। ਸ਼ਾਰਦੂਲੀ ਤੋਂ ਲੰਬੀ ਦੂਹ ਵਾਲੇ ਗੋਲਾਂਗੂਲ ਤੇ ਬਾਘ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ।
ਮਾਤਙ੍ਗ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਥ ਮਾਤਙ੍ਗਾ ਅਪਤ੍ਯਂ ਮਨੁਜਰ੍षਭ। ਦਿਸ਼ਾਗਜਂ ਤੁ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਵ੍ਯਜਨਯਤ੍ ਸੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ, ਮਾਤੰਗੀ ਤੋਂ ਹਾਥੀ ਜਣੇ। ਸ਼੍ਵੇਤਾ ਨੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਹਾਥੀ ਜਣਿਆ, ਹੇ ਕਾਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ।
ਤਤੋ ਦੁਹਿਤਰੌ ਰਾਮ ਸੁਰਭਿਰ੍ਦ੍ਵੇ ਵ੍ਯਜਾਯਤ। ਰੋਹਿਣੀਂ ਨਾਮ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ, ਹੇ ਰਾਮ, ਸੁਰਭੀ ਨੇ ਦੋ ਕੁੜੀਆਂ ਜਣੀਆਂ; ਰੋਹਿਨੀ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੰਧਰਵੀ।
ਰੋਹਿਣ੍ਯਜਨਯਦ੍ ਗਾਵੋ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵੀ ਵਾਜਿਨਃ ਸੁਤਾਨ੍। ਸੁਰਸਾਜਨਯਨ੍ਨਾਗਾਨ੍ ਰਾਮ ਕਦ੍ਰੂਸ਼੍ਚ ਪਨ੍ਨਗਾਨ੍
ਰੋਹਿਨੀ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਜਣੀਆਂ, ਗੰਧਰਵੀ ਨੇ ਘੋੜੇ। ਸੁਰਸਾ ਨੇ ਸੱਪ ਜਣੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਤੇ ਕਦਰੂ ਨੇ ਨਾਗ।
ਮਨੁਰ੍ਮਨੁष੍ਯਾਞ੍ਜਨਯਤ੍ ਕਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਨ੍ ਵੈਸ਼੍ਯਾਨ੍ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਮਨੁਜਰ੍षਭ
ਮਨੂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਜਣੇ। ਹੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਮਨੁੱਖ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ।
ਮੁਖਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਜਾਤਾ ਉਰਸਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਸ੍ਤਥਾ। ਊਰੁਭ੍ਯਾਂ ਜਜ੍ਞਿਰੇ ਵੈਸ਼੍ਯਾਃ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰਾ ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤਿਃ
ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਛਾਤੀ ਤੋਂ ਖ਼ਤਰੀ, ران ਤੋਂ ਵੈਸ਼, ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੂਦਰ ਜਣੇ, ਐਸਾ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਪੁਣ੍ਯਫਲਾਨ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨਨਲਾਪਿ ਵ੍ਯਜਾਯਤ। ਵਿਨਤਾ ਚ ਸ਼ੁਕੀਪੌਤ੍ਰੀ ਕਦ੍ਰੂਸ਼੍ਚ ਸੁਰਸਾਸ੍ਵਸਾ
ਅਨਲਾ ਨੇ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਫਲ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਜਣੇ। ਵਿਨਤਾ, ਜੋ ਸ਼ੁਕੀ ਦੀ ਪੋਤੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਦਰੂ, ਜੋ ਸੁਰਸਾ ਦੀ ਭੈਣ ਹੈ।
ਕਦ੍ਰੂਰ੍ਨਾਗਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਵਿਜਜ੍ਞੇ ਧਰਣੀਧਰਾਨ੍। ਦ੍ਵੌ ਪੁਤ੍ਰੌ ਵਿਨਤਾਯਾਸ੍ਤੁ ਗਰੁਡੋऽਰੁਣ ਏਵ ਚ
ਕਦਰੂ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ। ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ — ਗਰੁੜ ਅਤੇ ਅਰੁਣ।
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਾਤੋऽਹਮਰੁਣਾਤ੍ ਸਮ੍ਪਾਤਿਸ਼੍ਚ ਮਮਾਗ੍ਰਜਃ। ਜਟਾਯੁਰਿਤਿ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਸ਼੍ਯੇਨੀਪੁਤ੍ਰਮਰਿਂਦਮ
ਅਰੁਣ ਤੋਂ ਮੈਂ ਜਨਮਿਆ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸੰਪਾਤੀ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਜਟਾਯੁ ਮੰਨੋ, ਸ਼ੇਨੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ।
ਸੋऽਹਂ ਵਾਸਸਹਾਯਸ੍ਤੇ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ। ਇਦਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਹਿ ਕਾਨ੍ਤਾਰਂ ਮृਗਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸੇਵਿਤਮ੍। ਸੀਤਾਂ ਚ ਤਾਤ ਰਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਿ ਯਾਤੇ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ। ਇਹ ਜੰਗਲ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਜਾਓਗੇ, ਮੈਂ ਸੀਤਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।
ਜਟਾਯੁषਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਰਾਘਵੋ ਮੁਦਾ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਸਂਨਤੋऽਭਵਤ੍ । ਪਿਤੁਰ੍ਹਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਸਖਿਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਵਾ- ਞ੍ਜਟਾਯੁषਾ ਸਂਕਥਿਤਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਰਾਘਵ ਨੇ ਜਟਾਯੁ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਨਮਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਜਟਾਯੁ ਨਾਲ ਦੋਸਤੀ ਬਾਰੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਸੁਣ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਸੀਤਾਂ ਪਰਿਦਾਯ ਮੈਥਿਲੀਂ ਸਹੈਵ ਤੇਨਾਤਿਬਲੇਨ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾ। ਜਗਾਮ ਤਾਂ ਪਞ੍ਚਵਟੀਂ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਰਿਪੂਨ੍ ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਸ਼ਲਭਾਨਿਵਾਨਲਃ
ਉਥੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੰਛੀ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਪੰਚਵਟੀ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ ਸਾੜਨ ਲਈ ਤਿਆਰ।
thumb|ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸੱਤਾਰਾਂਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਕृਤਾਭਿषੇਕੋ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਸੀਤਾ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰੇਵ ਚ। ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗੋਦਾਵਰੀਤੀਰਾਤ੍ ਤਤੋ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਗੋਦਾਵਰੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਤਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਰਾਘਵਃ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਕृਤ੍ਵਾ ਪੌਰ੍ਵਾਹ੍ਣਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਪਰ੍ਣਸ਼ਾਲਾਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਰਾਘਵ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗਿਆ, ਸਵੇਰੇ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਉਵਾਸ ਸੁਖਿਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਸ ਰਾਮਃ ਪਰ੍ਣਸ਼ਾਲਾਯਾਮਾਸੀਨਃ ਸਹ ਸੀਤਯਾ
ਉਹ ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਰਾਮ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਵਿਰਰਾਜ ਮਹਾਬਾਹੁਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਯਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਇਵ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਚਕਾਰ ਵਿਵਿਧਾਃ ਕਥਾਃ
ਮਹਾਂਬਾਹੂ ਰਾਮ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨਾਲ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਤਦਾਸੀਨਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕਥਾਸਂਸਕ੍ਤਚੇਤਸਃ। ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਕਾਚਿਦਾਜਗਾਮ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਜਦ ਰਾਮ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਉਥੇ ਅਚਾਨਕ ਆ ਗਈ।
ਸਾ ਤੁ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖਾ ਨਾਮ ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਭਗਿਨੀ ਰਾਮਮਾਸਾਦ੍ਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੋਪਮਮ੍
ਉਹ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਸੀ, ਦਸ਼ਗ੍ਰੀਵ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਭੈਣ। ਰਾਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਦੇਖਿਆ।
ਦੀਪ੍ਤਾਸ੍ਯਂ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਪਦ੍ਮਪਤ੍ਰਾਯਤੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਗਜਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਗਮਨਂ ਜਟਾਮਣ੍ਡਲਧਾਰਿਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਦਾ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਲੰਬੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਚਾਲ, ਅਤੇ ਜਟਾਂ ਦਾ ਗੁੱਚਾ ਦੇਖਿਆ।
ਸੁਕੁਮਾਰਂ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਵ੍ਯਞ੍ਜਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਰਾਮਮਿਨ੍ਦੀਵਰਸ਼੍ਯਾਮਂ ਕਂਦਰ੍ਪਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਰਮ ਪਰ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਰਾਜਸੀ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਨੀਲੇ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸਿਆਹ, ਅਤੇ ਕਾਮਦੇਵ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਦੇਖਿਆ।
ਬਭੂਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋਪਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਕਾਮਮੋਹਿਤਾ। ਸੁਮੁਖਂ ਦੁਰ੍ਮੁਖੀ ਰਾਮਂ ਵृਤ੍ਤਮਧ੍ਯਂ ਮਹੋਦਰੀ
ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਕਾਮ ਵਲੋਂ ਮਗਨ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਅਜੋਕੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਪਰ ਰਾਮ ਦਾ ਸੋਹਣਾ ਚਿਹਰਾ, ਆਪਣੀ ਚੌੜੀ ਕਮਰ ਤੇ ਵੱਡਾ ਪੇਟ ਲੈ ਕੇ ਤੱਕਦੀ ਰਹੀ।
ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਂ ਵਿਰੂਪਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸੁਕੇਸ਼ਂ ਤਾਮ੍ਰਮੂਰ੍ਧਜਾ। ਪ੍ਰਿਯਰੂਪਂ ਵਿਰੂਪਾ ਸਾ ਸੁਸ੍ਵਰਂ ਭੈਰਵਸ੍ਵਨਾ
ਉਹ ਵਿਅੰਗੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਾਮ ਦੀ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੱਕਦੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਤਾਮੜੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਵਾਲ ਸੋਹਣੇ; ਉਹ ਵਿਅੰਗੀ, ਪਰ ਰਾਮ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ; ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਿੱਠੀ, ਪਰ ਡਰਾਉਣੀ।
ਤਰੁਣਂ ਦਾਰੁਣਾ ਵृਦ੍ਧਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਵਾਮਭਾषਿਣੀ। ਨ੍ਯਾਯਵृਤ੍ਤਂ ਸੁਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾ ਪ੍ਰਿਯਮਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾ
ਉਹ ਬੁੱਢੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਨੌਜਵਾਨ, ਕਠੋਰ ਪਰ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਰਮ, ਮਾੜੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲੀ, ਪਰ ਰਾਮ ਸੱਚਾ; ਉਹ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਮਾੜੀ, ਪਰ ਰਾਮ ਸੋਹਣਾ।
ਸ਼ਰੀਰਜਸਮਾਵਿष੍ਟਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੀ ਰਾਮਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਜਟੀ ਤਾਪਸਵੇषੇਣ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸ਼ਰਚਾਪਧृਕ੍
ਰਾਕਸ਼ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਕਾਮ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖੀ: 'ਤੁਸੀਂ ਜਟਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਪਸੀ ਵਾਂਗ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ...'
ਆਗਤਸ੍ਤ੍ਵਮਿਮਂ ਦੇਸ਼ਂ ਕਥਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸੇਵਿਤਮ੍। ਕਿਮਾਗਮਨਕृਤ੍ਯਂ ਤੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੂੰ ਇਸ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈਂ—ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੈ? ਤੇਰੇ ਆਉਣ ਦਾ ਮਕਸਦ ਕੀ ਹੈ? ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯਾ ਸ਼ੂਰ੍ਪਣਖ੍ਯਾ ਪਰਂਤਪਃ। ऋਜੁਬੁਦ੍ਧਿਤਯਾ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸੀ ਸ਼ੂਰਪਣਖਾ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਤਕਲੀਫ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਉਹ ਸਿੱਧੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਣ ਲੱਗਾ।