ਕਾਰ੍ਤਿਕੇਯਸ੍ਯ ਚ ਸ੍ਥਾਨਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਥਾਨਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ। ਤਤਃ ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਪਰਿਵृਤੋ ਮੁਨਿਰਪ੍ਯਭਿਨਿष੍ਪਤਤ੍
ਉਸਨੇ ਕਾਰਤਿਕੇਯ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵੀ ਵੇਖੇ; ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮੁਨੀ ਆਪ ਆ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਗ੍ਰਤੋ ਰਾਮੋ ਮੁਨੀਨਾਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਾਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਨਂ ਵੀਰੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਉਹ ਤੇਜਸਵੀ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਵਿਰਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਬਹਿਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਤ੍ਯਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨृषਿਃ। ਔਦਾਰ੍ਯੇਣਾਵਗਚ੍ਛਾਮਿ ਨਿਧਾਨਂ ਤਪਸਾਮਿਮਮ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਭਗਵਾਨ ਅਗਸਤਿਆ ਬਾਹਰ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਸਦੀ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਬਾਹੁਰਗਸ੍ਤ੍ਯਂ ਸੂਰ੍ਯਵਰ੍ਚਸਮ੍। ਜਗ੍ਰਾਹਾਪਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਚ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸੁਪੁੱਤਰ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਅਗਸਤਿਆ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜ ਲਏ ਜਦ ਉਹ ਉਤਰਿਆ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਸ੍ਥੌ ਰਾਮਃ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਸੀਤਯਾ ਸਹ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਤਦਾ ਰਾਮਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਆਦਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੀਤਾ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਮਰ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾऽऽਸਨੋਦਕੈਃ। ਕੁਸ਼ਲਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਆਸ੍ਯਤਾਮਿਤਿ ਸੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲ-ਚਾਲ ਪੁੱਛ ਕੇ, 'ਬੈਠੋ' ਕਿਹਾ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਹੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਮਤਿਥੀਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਚ। ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥੇਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਸ ਤੇषਾਂ ਭੋਜਨਂ ਦਦੌ
ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਵਨਵਾਸੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਚੋਪਵਿਸ਼੍ਯਾਥ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੋ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ। ਉਵਾਚ ਰਾਮਮਾਸੀਨਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਂ ਧਰ੍ਮਕੋਵਿਦਮ੍
ਪਹਿਲਾਂ ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਮੁਨੀ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬੈਠੇ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਰਾਮ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਹੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਦਾਯਾਰ੍ਘ੍ਯਮਤਿਥਿਂ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜਯੇਤ੍। ਅਨ੍ਯਥਾ ਖਲੁ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਤਪਸ੍ਵੀ ਸਮੁਦਾਚਰਨ੍। ਦੁਃਸਾਕ੍ਸ਼ੀਵ ਪਰੇ ਲੋਕੇ ਸ੍ਵਾਨਿ ਮਾਂਸਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਤ੍
ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹਵਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਕਾਕੁਤਸਥ, ਜੇ ਤਪस्वੀ ਅਜਿਹਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਝੂਠੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਖਾਏਗਾ।
ਰਾਜਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਚਾਰੀ ਮਹਾਰਥਃ। ਪੂਜਨੀਯਸ਼੍ਚ ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਤਿਥਿਃ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਉਹ ਆਦਰਯੋਗ ਅਤੇ ਮਾਨਯੋਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਆਏ ਹੋ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਫਲੈਰ੍ਮੂਲੈਃ ਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵਮ੍। ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਥਾਕਾਮਂ ਤਤੋऽਗਸ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਫਲ, ਮੂਲ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਾਘਵ ਦਾ ਮਨ ਚਾਹਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਇਦਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਮਹਚ੍ਚਾਪਂ ਹੇਮਵਜ੍ਰਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਵੈष੍ਣਵਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ
ਇਹ ਦਿਵਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨੁ, ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਹੀਰੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ।
ਅਮੋਘਃ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਦਤ੍ਤਃ ਸ਼ਰੋਤ੍ਤਮਃ। ਦਤ੍ਤੌ ਮਮ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤੂਣੀ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯਸਾਯਕੌ
ਇਹ ਅਟੱਲ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਤੀਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਇਹ ਦੋ ਅਖੂਤ ਤੂਣੀ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੌ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਰਿਵ ਪਾਵਕੈਃ। ਮਹਾਰਾਜਤਕੋਸ਼ੋऽਯਮਸਿਰ੍ਹੇਮਵਿਭੂषਿਤਃ
ਇਹ ਤੂਣੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਮਹਾਰਾਜਾ ਦਾ ਕੋਸ਼ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਤਲਵਾਰ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਧਨੁषਾ ਰਾਮ ਹਤ੍ਵਾ ਸਂਖ੍ਯੇ ਮਹਾਸੁਰਾਨ੍। ਆਜਹਾਰ ਸ਼੍ਰਿਯਂ ਦੀਪ੍ਤਾਂ ਪੁਰਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਇਸ ਧਨੁ ਨਾਲ, ਰਾਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਾਨ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਤਦ੍ਧਨੁਸ੍ਤੌ ਚ ਤੂਣੀ ਚ ਸ਼ਰਂ ਖਡ੍ਗਂ ਚ ਮਾਨਦ। ਜਯਾਯ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਵਜ੍ਰਂ ਵਜ੍ਰਧਰੋ ਯਥਾ
ਇਹ ਧਨੁ, ਦੋ ਤੂਣੀ, ਤੀਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਜਿੱਤ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ, ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਵਜਰ ਨੂੰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸਮਸ੍ਤਂ ਤਦ੍ਵਰਾਯੁਧਮ੍। ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਮਾਯ ਭਗਵਾਨਗਸ੍ਤ੍ਯਃ ਪੁਨਰਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਭਗਵਾਨ ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਹਥਿਆਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਬੋਲੇ।
thumb|ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦਾ ਤੇਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੁਣ ਸੁਣੋ।
ਰਾਮ ਪ੍ਰੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਪਰਿਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਅਭਿਵਾਦਯਿਤੁਂ ਯਨ੍ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਸ੍ਥਃ ਸਹ ਸੀਤਯਾ
ਰਾਮਾ, ਮੈਂ ਤੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ—ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਹੋਵੇ। ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਧ੍ਵਸ਼੍ਰਮੇਣ ਵਾਂ ਖੇਦੋ ਬਾਧਤੇ ਪ੍ਰਚੁਰਸ਼੍ਰਮਃ। ਵ੍ਯਕ੍ਤਮੁਤ੍ਕਣ੍ਠਤੇ ਵਾਪਿ ਮੈਥਿਲੀ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਰਸਤੇ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਏ ਹੋ, ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਥਕਾਵਟ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਯਾਦ ਆ ਰਹੀ ਹੋਵੇ।
ਏषਾ ਚ ਸੁਕੁਮਾਰੀ ਚ ਖੇਦੈਸ਼੍ਚ ਨ ਵਿਮਾਨਿਤਾ। ਪ੍ਰਾਜ੍ਯਦੋषਂ ਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਭਰ੍ਤृਸ੍ਨੇਹਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾ
ਇਹ ਨਾਜੁਕ ਹੈ, ਪਰ ਮੁਸ਼ਕਿਲਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਮੰਨੀ; ਪਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਖਤਰਨਾਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਗਈ ਹੈ।
ਯਥੈषਾ ਰਮਤੇ ਰਾਮ ਇਹ ਸੀਤਾ ਤਥਾ ਕੁਰੁ। ਦੁष੍ਕਰਂ ਕृਤਵਤ੍ਯੇषਾ ਵਨੇ ਤ੍ਵਾਮਭਿਗਚ੍ਛਤੀ
ਜਿਵੇਂ ਸੀਤਾ ਇੱਥੇ ਖੁਸ਼ ਹੈ, ਰਾਮਾ, ਤੂੰ ਵੀ ਖੁਸ਼ ਰਹੋ; ਇਹ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਈ ਹੈ।
ਏषਾ ਹਿ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਾਸृष੍ਟੇ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ। ਸਮਸ੍ਥਮਨੁਰਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿषਮਸ੍ਥਂ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਚ
ਇਹ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਕੁਦਰਤ ਹੈ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ: ਜਦ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਆਵੇ ਤਾਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ਤਹ੍ਰਦਾਨਾਂ ਲੋਲਤ੍ਵਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਤਾਂ ਤਥਾ। ਗਰੁਡਾਨਿਲਯੋਃ ਸ਼ੈਘ੍ਰ੍ਯਮਨੁਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਯੋषਿਤਃ
ਔਰਤਾਂ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਚਲਾਕੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਤੀਖਣਤਾ, ਤੇ ਗਰੁੜ ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਇਯਂ ਤੁ ਭਵਤੋ ਭਾਰ੍ਯਾ ਦੋषੈਰੇਤੈਰ੍ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ। ਸ਼੍ਲਾਘ੍ਯਾ ਚ ਵ੍ਯਪਦੇਸ਼੍ਯਾ ਚ ਯਥਾ ਦੇਵੀष੍ਵਰੁਨ੍ਧਤੀ
ਪਰ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਇਹਨਾਂ ਖਾਮੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ਲਾਘਾ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀ ਅਰੁੰਧਤੀ।
ਅਲਂਕृਤੋऽਯਂ ਦੇਸ਼ਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਣਾ ਸਹ। ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਚਾਨਯਾ ਰਾਮ ਵਤ੍ਸ੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਮਰਿਂਦਮ
ਇਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹੇਗਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਮੁਨਿਨਾ ਰਾਘਵਃ ਸਂਯਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਮृषਿਂ ਦੀਪ੍ਤਮਿਵਾਨਲਮ੍
ਜਦ ਮੁਨੀ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ, ਚਮਕਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ। ਗੁਣੈਃ ਸਭ੍ਰਾਤृਭਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਗੁਰੁਰ੍ਨਃ ਪਰਿਤੁष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਸਾਡੇ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੈ।
ਕਿਂ ਤੁ ਵ੍ਯਾਦਿਸ਼ ਮੇ ਦੇਸ਼ਂ ਸੋਦਕਂ ਬਹੁਕਾਨਨਮ੍। ਯਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਸੇਯਂ ਨਿਰਤਃ ਸੁਖਮ੍
ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਥਾਂ ਦੱਸੋ ਜਿੱਥੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦਰੱਖਤ ਹੋਣ, ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਕੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਨ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍। ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਤਤੋਵਾਚ ਵਚਃ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਸੋਚਿਆ, ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।