ऋषੀਣਾਂ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯੇ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤਂ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜੇ। ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਚ ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜੀਵਮਾਨਃ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰਵਮ੍
ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਦੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਵਾਅਦਾ, ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਜਿੰਦਗੀ ਰਹਿਣੇ ਤਕ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਤੋੜ ਸਕਦਾ।
ਮੁਨੀਨਾਮਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤੁਂ ਸਤ੍ਯਮਿष੍ਟਂ ਹਿ ਮੇ ਸਦਾ। ਅਪ੍ਯਹਂ ਜੀਵਿਤਂ ਜਹ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਵਾ ਸੀਤੇ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚਾ ਵਚਨ ਰੱਖਣਾ ਮੇਰੀ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਵੀ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ, ਸੀਤਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ,
ਨ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾ ਸਂਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਤਦਵਸ਼੍ਯਂ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਮृषੀਣਾਂ ਪਰਿਪਾਲਨਮ੍
ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਾਅਦਾ ਨਹੀਂ ਤੋੜ ਸਕਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਮੇਰਾ ਫਰਜ ਹੈ।
ਅਨੁਕ੍ਤੇਨਾਪਿ ਵੈਦੇਹਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਯ ਕਥਂ ਪੁਨਃ। ਮਮ ਸ੍ਨੇਹਾਚ੍ਚ ਸੌਹਾਰ੍ਦਾਦਿਦਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਚਃ
ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਗੱਲ ਨਾ ਕਹੀ ਹੋਵੇ, ਵੈਦੇਹੀ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਤੇਰੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਮੈਨੂੰ ਆਖੀ ਹੈ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮ੍ਯਹਂ ਸੀਤੇ ਨ ਹ੍ਯਨਿष੍ਟੋऽਨੁਸ਼ਾਸ੍ਯਤੇ। ਸਦृਸ਼ਂ ਚਾਨੁਰੂਪਂ ਚ ਕੁਲਸ੍ਯ ਤਵ ਸ਼ੋਭਨੇ। ਸਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੀ ਮੇ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਣੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਗਰੀਯਸੀ
ਸੀਤੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜ਼ੀ ਹਾਂ; ਜੋ ਅਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਇਹ ਤੇਰੇ ਕੁਲ ਲਈ ਠੀਕ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਏ। ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਧਰਮ ਸਾਥੀ ਹੈਂ, ਜਿੰਦ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਕੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਸੀਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਮੈਥਿਲਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਮ੍। ਰਾਮੋ ਧਨੁष੍ਮਾਨ੍ ਸਹ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਜਗਾਮ ਰਮ੍ਯਾਣਿ ਤਪੋਵਨਾਨਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਸੀਤਾ, ਮੈਥਿਲਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਮ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਸੁਹਣੀਆਂ ਤਪੋਵਨਾਂ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
thumb|ਏਕਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਇਕਾਦਸ਼ਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ। ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਵਿਚ ਇਕਾਦਸ਼ਾ ਸਰਗ ਹੈ।
ਅਗ੍ਰਤਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਰਾਮਃ ਸੀਤਾ ਮਧ੍ਯੇ ਸੁਸ਼ੋਭਨਾ। ਪृष੍ਠਤਸ੍ਤੁ ਧਨੁष੍ਪਾਣਿਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਨੁਜਗਾਮ ਹ
ਰਾਮ ਅੱਗੇ ਚਲਿਆ, ਵਿਚਕਾਰ ਸੋਹਣੀ ਸੀਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਚਲਿਆ।
ਤੌ ਪਸ਼੍ਯਮਾਨੌ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਸ਼ੈਲਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨ੍ ਵਨਾਨਿ ਚ। ਨਦੀਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾ ਰਮ੍ਯਾ ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਸਹ ਸੀਤਯਾ
ਉਹ ਤਿੰਨੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਨਾਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਸਾਰਸਾਂਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਾਕਾਂਸ਼੍ਚ ਨਦੀਪੁਲਿਨਚਾਰਿਣਃ। ਸਰਾਂਸਿ ਚ ਸਪਦ੍ਮਾਨਿ ਯੁਤਾਨਿ ਜਲਜੈਃ ਖਗੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਸਾਰਸ ਅਤੇ ਚਕਵਾਂ ਪੰਛੀਆਂ, ਤੇ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਝੀਲਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੰਛੀ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਵੇਖੇ।
ਯੂਥਬਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਪृषਤਾਨ੍ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾਨ੍ ਵਿषਾਣਿਨਃ। ਮਹਿषਾਂਸ਼੍ਚ ਵਰਾਹਾਂਸ਼੍ਚ ਗਜਾਂਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੁਮਵੈਰਿਣਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਝੁੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਮਸਤ ਅਤੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਹਿਰਣ, ਭੈਂਸ, ਜੰਗਲੀ ਸੂਰ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀ ਵੀ ਵੇਖੇ।
ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਦੂਰਮਧ੍ਵਾਨਂ ਲਮ੍ਬਮਾਨੇ ਦਿਵਾਕਰੇ। ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਹਿਤਾ ਰਮ੍ਯਂ ਤਟਾਕਂ ਯੋਜਨਾਯੁਤਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਲੰਮਾ ਰਸਤਾ ਤੈਅ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਥੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਿਲ ਕੇ ਇੱਕ ਸੋਹਣਾ ਝੀਲ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਦਸ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ।
ਪਦ੍ਮਪੁष੍ਕਰਸਮ੍ਬਾਧਂ ਗਜਯੂਥੈਰਲਂਕृਤਮ੍। ਸਾਰਸੈਰ੍ਹਂਸਕਾਦਮ੍ਬੈਃ ਸਂਕੁਲਂ ਜਲਜਾਤਿਭਿਃ
ਉਹ ਝੀਲ ਕਮਲ ਤੇ ਨੀਲੋਫਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇ ਸਾਰਸ, ਹੰਸ ਅਤੇ ਕਦੰਬ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਸਲਿਲੇ ਰਮ੍ਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਰਸਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ। ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਰ੍ਘੋषੋ ਨ ਤੁ ਕਸ਼੍ਚਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਸਾਫ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਗੀਤ ਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਅਕਤੀ ਦਿਸਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਤਤਃ ਕੌਤੂਹਲਾਦ੍ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਮੁਨਿਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਂ ਨਾਮ ਪ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ ਸਨ, ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ ਧਰਮਭ੍ਰਿਤ ਨਾਮਕ ਮুনি ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਇਦਮਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨੋ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਕੌਤੂਹਲਂ ਮਹਜ੍ਜਾਤਂ ਕਿਮਿਦਂ ਸਾਧੁ ਕਥ੍ਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮুনি, ਵੱਡੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਦੱਸੋ ਇਹ ਕੀ ਹੈ।
ਤੇਨੈਵਮੁਕ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਰਾਘਵੇਣ ਮੁਨਿਸ੍ਤਦਾ। ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਸਰਸਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮੁਪਚਕ੍ਰਮੇ
ਰਾਘਵ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਮুনি ਤੁਰੰਤ ਝੀਲ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਹਿ ਤੇਪੇ ਤਪਸ੍ਤੀਵ੍ਰਂ ਮਾਣ੍ਡਕਰ੍ਣਿਰ੍ਮਹਾਮੁਨਿਃ। ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ੋ ਜਲਾਸ਼ਯੇ
ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੂਨੀ ਮਾਂਡਕਰਨੀ ਨੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਤੇ ਹਵਾ ਖਾ ਕੇ, ਕਠੋਰ ਤਪ ਕੀਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਵ੍ਯਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਾਗ੍ਨਿਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਅਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਵਚਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪਰਸ੍ਪਰਸਮਾਗਤਾਃ
ਫਿਰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਅਗਵਾਈ ਹੋ ਕੇ, ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ ਸ੍ਥਾਨਮੇष ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤੇ ਮੁਨਿਃ। ਇਤਿ ਸਂਵਿਗ੍ਨਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਤ੍ਰ ਦਿਵੌਕਸਃ
ਇਹ ਮੂਨੀ ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਥਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਅਕਾਸ਼ਵਾਸੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਤਤਃ ਕਰ੍ਤੁਂ ਤਪੋਵਿਘ੍ਨਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵੈਰ੍ਨਿਯੋਜਿਤਾਃ। ਪ੍ਰਧਾਨਾਪ੍ਸਰਸਃ ਪਞ੍ਚ ਵਿਦ੍ਯੁਚ੍ਚਲਿਤਵਰ੍ਚਸਃ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੰਜ ਮੁੱਖ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ, ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੀਆਂ।
ਅਪ੍ਸਰੋਭਿਸ੍ਤਤਸ੍ਤਾਭਿਰ੍ਮੁਨਿਰ੍ਦृष੍ਟਪਰਾਵਰਃ। ਨੀਤੋ ਮਦਨਵਸ਼੍ਯਤ੍ਵਂ ਦੇਵਾਨਾਂ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧਯੇ
ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਜੋ ਸਭ ਉੱਚ-ਨੀਚ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਮੂਨੀ ਨੂੰ ਮੋਹ ਦੇ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਹੋ ਸਕੇ।
ਤਾਸ਼੍ਚੈਵਾਪ੍ਸਰਸਃ ਪਞ੍ਚ ਮੁਨੇਃ ਪਤ੍ਨੀਤ੍ਵਮਾਗਤਾਃ। ਤਟਾਕੇ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਤਾਸਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰ੍ਹਿਤਂ ਗृਹਮ੍
ਉਹ ਪੰਜ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਮੂਨੀ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਣ ਗਈਆਂ; ਝੀਲ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਘਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਅੰਦਰ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰੈਵਾਪ੍ਸਰਸਃ ਪਞ੍ਚ ਨਿਵਸਨ੍ਤ੍ਯੋ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਰਮਯਨ੍ਤਿ ਤਪੋਯੋਗਾਨ੍ਮੁਨਿਂ ਯੌਵਨਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਉਹ ਪੰਜ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਓਥੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜੋਵਨ ਵਿਚ ਆਏ ਮੂਨੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਪ ਤੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਾਸਾਂ ਸਂਕ੍ਰੀਡਮਾਨਾਨਾਮੇष ਵਾਦਿਤ੍ਰਨਿਃਸ੍ਵਨਃ। ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਭੂषਣੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰੋ ਗੀਤਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਨੋਹਰਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਤੇ ਮਨਮੋਹਣੇ ਗੀਤ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਤਿ ਤਸ੍ਯੈਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
‘ਵਾਹ, ਅਜੀਬ!’—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਘਵ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਭਰਾ ਨਾਲ, ਮੂਨੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ।
ਏਵਂ ਕਥਯਮਾਨਃ ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਰਮਮਣ੍ਡਲਮ੍। ਕੁਸ਼ਚੀਰਪਰਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਸਮਾਵृਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦਾ ਚੌਕ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕੁਸ਼ ਘਾਹ ਤੇ ਛਾਲਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਚਮਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਸਹ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਚ ਰਾਘਵਃ। ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸ਼੍ਰੀਮਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਮਣ੍ਡਲੇ
ਰਾਘਵ, ਵੈਦੇਹੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਸੋਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਉषਿਤ੍ਵਾ ਸ ਸੁਖਂ ਤਤ੍ਰ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ। ਜਗਾਮ ਚਾਸ਼੍ਰਮਾਂਸ੍ਤੇषਾਂ ਪਰ੍ਯਾਯੇਣ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਉਹ ਉਥੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹਿਆ, ਮਹਾਰਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਗਿਆ।
ਯੇषਾਮੁषਿਤਵਾਨ੍ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸਕਾਸ਼ੇ ਸ ਮਹਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਤ੍ । ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਪਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ ਮਾਸਾਨੇਕਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਹ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਮਾਹਰ ਸੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਕਦੇ ਕਦੇ ਕਈ ਮਹੀਨੇ, ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ।