ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤ੍ਯੁਪਾਦਾਤੁਂ ਮੂਲਾਨਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਨ ਵਿਨਾ ਯਾਤਿ ਤਂ ਖਡ੍ਗਂ ਨ੍ਯਾਸਰਕ੍ਸ਼ਣਤਤ੍ਪਰਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਲੈਣ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਬਿਨਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਮ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਰਿਵਹਨ੍ ਕ੍ਰਮੇਣ ਸ ਤਪੋਧਨਃ। ਚਕਾਰ ਰੌਦ੍ਰੀਂ ਸ੍ਵਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਪਸਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਕ੍ਰੂਰ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਤਪस्या ਲਈ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਰੌਦ੍ਰਾਭਿਰਤਃ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋऽਧਰ੍ਮਕਰ੍षਿਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਵਾਸਾਜ੍ਜਗਾਮ ਨਰਕਂ ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਵਮੇਤਤ੍ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੋਗਕਾਰਣਮ੍। ਅਗ੍ਨਿਸਂਯੋਗਵਦ੍ਧੇਤੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੋਗ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਇਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਘਟਨਾ ਹੋਈ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵੀ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨੇਹਾਚ੍ਚ ਬਹੁਮਾਨਾਚ੍ਚ ਸ੍ਮਾਰਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਨ ਕਥਂਚਨ ਸਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਗृਹੀਤਧਨੁषਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾ ਕੇ ਸਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵੈਰਂ ਵਿਨਾ ਹਨ੍ਤੁਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਦਣ੍ਡਕਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍। ਅਪਰਾਧਂ ਵਿਨਾ ਹਨ੍ਤੁਂ ਲੋਕੋ ਵੀਰ ਨ ਮਂਸ੍ਯਤੇ
ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਵੈਰ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼ ਮਾਰਨਾ, ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਕੰਮ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਤੁ ਵੀਰਾਣਾਂ ਵਨੇषੁ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਧਨੁषਾ ਕਾਰ੍ਯਮੇਤਾਵਦਾਰ੍ਤਾਨਾਮਭਿਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੀਰਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਇਹੀ ਫ਼ਰਜ਼ ਹੈ: ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ।
ਕ੍ਵ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕ੍ਵ ਚ ਵਨਂ ਕ੍ਵ ਚ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਤਪਃ ਕ੍ਵ ਚ। ਵ੍ਯਾਵਿਦ੍ਧਮਿਦਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਦੇਸ਼ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੁ ਪੂਜ੍ਯਤਾਮ੍
ਕਿੱਥੇ ਹਥਿਆਰ, ਕਿੱਥੇ ਜੰਗਲ, ਕਿੱਥੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਫ਼ਰਜ਼, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਤਪਸਿਆ? ਇਹ ਸਭ ਅਸੀਂ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਦੇਸ਼ ਦਾ ਧਰਮ ਹੀ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈ।
ਕਦਰ੍ਯਕਲੁषਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸੇਵਨਾਤ੍। ਪੁਨਰ੍ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਚਰਿष੍ਯਸਿ
ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਗੰਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੂੰ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਫਿਰ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨਿਭਾਵੇਂਗਾ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾ ਤੁ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਯੋਰ੍ਮਮ। ਯਦਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਹਿ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵੇਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਰਤੋ ਮੁਨਿਃ
ਮੇਰੀ ਸਾਸ ਤੇ ਸਸੁਰ ਨਾਲ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਪਿਆਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਨਿਭੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।
ਧਰ੍ਮਾਦਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਭਵਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਭਵਤੇ ਸੁਖਮ੍। ਧਰ੍ਮੇਣ ਲਭਤੇ ਸਰ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਸਾਰਮਿਦਂ ਜਗਤ੍
ਧਰਮ ਤੋਂ ਹੀ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਤੋਂ ਹੀ ਸੁਖ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਧਰਮ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਨਿਯਮੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤੈਃ ਕਰ੍षਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ। ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਯੇ ਨਿਪੁਣੈਰ੍ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਸੁਖਾਲ੍ਲਭਤੇ ਸੁਖਮ੍
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਕੇ, ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਧਰਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸੁਖ ਮੌਜਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ੁਚਿਮਤਿਃ ਸੌਮ੍ਯ ਚਰ ਧਰ੍ਮਂ ਤਪੋਵਨੇ। ਸਰ੍ਵਂ ਤੁ ਵਿਦਿਤਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਮਪਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖ, ਹੇ ਸੁਭਾਵਕ, ਤੇ ਤਪੋਵਨ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ; ਤੈਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਚਾਪਲਾਦੇਤਦੁਪਾਹृਤਂ ਮੇ ਧਰ੍ਮਂ ਚ ਵਕ੍ਤੁਂ ਤਵ ਕਃ ਸਮਰ੍ਥਃ। ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਤੁ ਸਹਾਨੁਜੇਨ ਯਦ੍ ਰੋਚਤੇ ਤਤ੍ ਕੁਰੁ ਮਾਚਿਰੇਣ
ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਔਰਤ ਦੀ ਚੰਚਲਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਧਰਮ ਦੱਸਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਸਮਰਥ ਹੈ? ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਕਰ ਤੇ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ।
thumb|ਦਸ਼ਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਦਸ਼ਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਦਸਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਤ੍ ਤੁ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਭਰ੍ਤृਭਕ੍ਤਯਾ। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਥ ਜਾਨਕੀਮ੍
ਇਹ ਗੱਲ ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਹੀ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਾਮ ਨੇ ਜਾਨਕੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਹਿਤਮੁਕ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਯਾ ਸਦृਸ਼ਂ ਵਚਃ। ਕੁਲਂ ਵ੍ਯਪਦਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞੇ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜੇ
ਤੂੰ ਜੋ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਹ ਭਲਾ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰਿਆ ਹੈ, noble family ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਹੀ ਇਹ ਗੱਲ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ।
ਕਿਂ ਨੁ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਯੈਵੋਕ੍ਤਮਿਦਂ ਵਚਃ। ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯੈਰ੍ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਚਾਪੋ ਨਾਰ੍ਤਸ਼ਬ੍ਦੋ ਭਵੇਦਿਤਿ
ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ: 'ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੁਖੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਆਵੇ'?
ਤੇ ਚਾਰ੍ਤਾ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯੇ ਮੁਨਯਃ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਾਃ। ਮਾਂ ਸੀਤੇ ਸ੍ਵਯਮਾਗਮ੍ਯ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ
ਉਹ ਦੁਖੀ, ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਵਚਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ ਹਨ, ਹੇ ਸੀਤਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਪ ਆ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨ ਕੇ ਆਏ ਹਨ।
ਵਸਨ੍ਤਃ ਕਾਲਕਾਲੇषੁ ਵਨੇ ਮੂਲਫਲਾਸ਼ਨਾਃ। ਨ ਲਭਨ੍ਤੇ ਸੁਖਂ ਭੀਰੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ ਕ੍ਰੂਰਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਹੇ ਡਰਪੋਕ, ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਕਠੋਰ ਕੰਮਾਂ ਕਰਕੇ।
ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਭੀਮੈਰ੍ਨਰਮਾਂਸੋਪਜੀਵਿਭਿਃ। ਤੇ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾ ਮੁਨਯੋ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਵਾਸਿਨਃ
ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ, ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਸ ਖਾ ਕੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਾਨਭ੍ਯਵਪਦ੍ਯੇਤਿ ਮਾਮੂਚੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ। ਮਯਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇषਾਮੇਵਂ ਮੁਖਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਉੱਚ ਕੋਟ ਦੇ ਦੁਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।' ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਵਚਨਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਂ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਦਾਹृਤਮ੍। ਪ੍ਰਸੀਦਨ੍ਤੁ ਭਵਨ੍ਤੋ ਮੇ ਹ੍ਰੀਰੇषਾ ਤੁ ਮਮਾਤੁਲਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਖਿਆ, 'ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੋ; ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਲਜਾ ਹੈ।'
ਯਦੀਦृਸ਼ੈਰਹਂ ਵਿਪ੍ਰੈਰੁਪਸ੍ਥੇਯੈਰੁਪਸ੍ਥਿਤਃ। ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਚ ਮਯਾ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਦ੍ਵਿਜਸਂਨਿਧੌ
ਜਦੋਂ ਐਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਆਏ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਅਰ੍ਦਿਤਾਃ ਸ੍ਮ ਭृਸ਼ਂ ਰਾਮ ਭਵਾਨ੍ ਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਕ੍ਸ਼ਤੁ। ਹੋਮਕਾਲੇ ਤੁ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਪਰ੍ਵਕਾਲੇषੁ ਚਾਨਘ
ਰਾਮਾ, ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਉੱਥੇ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਹਵਨ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਜੀ,
ਧਰ੍षਯਨ੍ਤਿ ਸੁਦੁਰ੍ਧਰ੍षਾ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ ਪਿਸ਼ਿਤਾਸ਼ਨਾਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਧਰ੍षਿਤਾਨਾਂ ਚ ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍
ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਾਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਪਸਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹਨ।
ਗਤਿਂ ਮृਗਯਮਾਣਾਨਾਂ ਭਵਾਨ੍ ਨਃ ਪਰਮਾ ਗਤਿਃ। ਕਾਮਂ ਤਪਃਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਹਨ੍ਤੁਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਨ੍
ਸਾਡੀ ਰਾਹ ਲੱਭਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਆਸਰਾ ਹੋ। ਅਸੀਂ ਤਪਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ,
ਚਿਰਾਰ੍ਜਿਤਂ ਨ ਚੇਚ੍ਛਾਮਸ੍ਤਪਃ ਖਣ੍ਡਯਿਤੁਂ ਵਯਮ੍। ਬਹੁਵਿਘ੍ਨਂ ਤਪੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਦੁਸ਼੍ਚਰਂ ਚੈਵ ਰਾਘਵ
ਪਰ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਲੰਮੀ ਤਪਸਿਆ ਨੂੰ ਤੋੜਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਰਾਘਵ, ਤਪਸਿਆ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਹੁਤ ਵਾਧਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਰਨੀ ਵੀ ਔਖੀ ਹੈ।
ਤੇਨ ਸ਼ਾਪਂ ਨ ਮੁਞ੍ਚਾਮੋ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਃ। ਤਦਰ੍ਦ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਵਾਸਿਭਿਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਅਸੀਂ ਸ਼ਾਪ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਪੀੜਤ ਹਨ।
ਰਕ੍ਸ਼ ਨਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਥਾ ਹਿ ਵਯਂ ਵਨੇ। ਮਯਾ ਚੈਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕਾਤ੍ਸ੍ਨ੍ਰ੍ਯੇਨ ਪਰਿਪਾਲਨਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤੁਹਾਡੇ ਆਸਰੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ।