ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤੌ ਰੂਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਵਨੁਜ੍ਞਾਤੌ ਮਹਰ੍षਿਣਾ। ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੌ ਧृਤਚਾਪਾਸੀ ਸੀਤਯਾ ਸਹ ਰਾਘਵੌ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜੋ ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਸਨ ਅਤੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲੀ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਏ।
thumb|ਨਵਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਨਵਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਨੌਂਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੇਨਾਭ੍ਯਨੁਜ੍ਞਾਤਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨਮ੍। ਹृਦ੍ਯਯਾ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਯਾ ਵਾਚਾ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸੁਤੀਕਸ਼ਣ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਹੀਆਂ।
ਅਧਰ੍ਮਂ ਤੁ ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੇਣ ਵਿਧਿਨਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਮਹਾਨ੍। ਨਿਵृਤ੍ਤੇਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਯੋऽਯਂ ਵ੍ਯਸਨਾਤ੍ ਕਾਮਜਾਦਿਹ
ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਖਮ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਅਧਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਇੱਥੇ, ਇੱਛਾ ਆਦਿ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਦੁਖ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਬਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੀਣ੍ਯੇਵ ਵ੍ਯਸਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕਾਮਜਾਨਿ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯੁਤ। ਮਿਥ੍ਯਾਵਾਕ੍ਯਂ ਤੁ ਪਰਮਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਗੁਰੁਤਰਾਵੁਭੌ
ਇੱਥੇ ਤਿੰਨ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਕਾਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਝੂਠ ਬੋਲਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ। ਦੂਜੀਆਂ ਦੋ ਵੀ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਹੋਰ ਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਰਦਾਰਾਭਿਗਮਨਂ ਵਿਨਾ ਵੈਰਂ ਚ ਰੌਦ੍ਰਤਾ। ਮਿਥ੍ਯਾਵਾਕ੍ਯਂ ਨ ਤੇ ਭੂਤਂ ਨ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਰਾਘਵ
ਬਿਨਾ ਵੈਰ ਜਾਂ ਕ੍ਰੂਰਤਾ ਦੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਤੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣਾ—ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਨਾਹ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਰਾਘਵ।
ਕੁਤੋऽਭਿਲषਣਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪਰੇषਾਂ ਧਰ੍ਮਨਾਸ਼ਨਮ੍। ਤਵ ਨਾਸ੍ਤਿ ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨ ਚਾਭੂਤ੍ ਤੇ ਕਦਾਚਨ
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵੱਲ ਇੱਛਾ ਰੱਖਣੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਕਦੇ ਪੈਦਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਮਨਸ੍ਯਪਿ ਤਥਾ ਰਾਮ ਨ ਚੈਤਦ੍ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਸ੍ਵਦਾਰਨਿਰਤਸ਼੍ਚੈਵ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ
ਰਾਮ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਸਾ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ।
ਧਰ੍ਮਿष੍ਠਃ ਸਤ੍ਯਸਂਧਸ਼੍ਚ ਪਿਤੁਰ੍ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਕਾਰਕਃ। ਤ੍ਵਯਿ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਤ੍ਵਯਿ ਸਰ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਤੇ ਸਚਾਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਮਹਾਬਾਹੋ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਵੋਢੁਂ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਃ। ਤਵ ਵਸ਼੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਤ੍ਵਂ ਚ ਜਾਨਾਮਿ ਸ਼ੁਭਦਰ੍ਸ਼ਨ
ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਹੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੇ।
ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਵਾਸਿਨਾਮ੍। ऋषੀਣਾਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵਧਃ ਸਂਯਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍
ਵੀਰ, ਤੂੰ ਦੰਡਕ ਅਰਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਏਤਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਚ ਵਨਂ ਦਣ੍ਡਕਾ ਇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍। ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਧृਤਬਾਣਸ਼ਰਾਸਨਃ
ਇਸ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਦੰਡਕ ਅਰਣੀ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈਂ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਮ ਚਿਨ੍ਤਾਕੁਲਂ ਮਨਃ। ਤ੍ਵਦ੍ਧृਤ੍ਤਂ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵੈ ਭਵੇਨ੍ਨਿਃਸ਼੍ਰੇਯਸਂ ਹਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਤੇਰੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।
ਨਹਿ ਮੇ ਰੋਚਤੇ ਵੀਰ ਗਮਨਂ ਦਣ੍ਡਕਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ। ਕਾਰਣਂ ਤਤ੍ਰ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਮਮ
ਵੀਰ, ਮੈਨੂੰ ਤੇਰਾ ਦੰਡਕ ਅਰਣੀ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਾਰਨ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਬਾਣਧਨੁष੍ਪਾਣਿਰ੍ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਵਨਂ ਗਤਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਨਚਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਕੁਰ੍ਯਾਃ ਸ਼ਰਵ੍ਯਯਮ੍
ਤੂੰ ਤੀਰ-ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਗਿਆ ਹੈਂ। ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕਦੇ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਤੀਰ ਨਾ ਵਰਤੇ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਮਿਹ ਧਨੁਰ੍ਹੁਤਾਸ਼ਸ੍ਯੇਨ੍ਧਨਾਨਿ ਚ। ਸਮੀਪਤਃ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤੇਜੋਬਲਮੁਚ੍ਛ੍ਰਯਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇੱਥੇ, ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਧਨੁਸ਼ ਅੱਗ ਲਈ ਲੱਕੜ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੋਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਬਹੁਤ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁਰਾ ਕਿਲ ਮਹਾਬਾਹੋ ਤਪਸ੍ਵੀ ਸਤ੍ਯਵਾਨ੍ ਸ਼ੁਚਿਃ। ਕਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਿਦਭਵਤ੍ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵਨੇ ਰਤਮृਗਦ੍ਵਿਜੇ
ਮਹਾਂਬਾਹੂ, ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਧਰਮਵਾਨ, ਸੱਚਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤਪਸਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਹਿਰਣਾਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੈਵ ਤਪਸੋ ਵਿਘ੍ਨਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ। ਖਡ੍ਗਪਾਣਿਰਥਾਗਚ੍ਛਦਾਸ਼੍ਰਮਂ ਭਟਰੂਪਧृਕ੍
ਉਸ ਦੀ ਤਪस्या ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ, ਯੋਧਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਆਇਆ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਪਦੇ ਨਿਹਿਤਃ ਖਡ੍ਗ ਉਤ੍ਤਮਃ। ਸ ਨ੍ਯਾਸਵਿਧਿਨਾ ਦਤ੍ਤਃ ਪੁਣ੍ਯੇ ਤਪਸਿ ਤਿष੍ਠਤਃ
ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਵਧੀਆ ਤਲਵਾਰ ਰੱਖੀ ਗਈ। ਉਹ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜਮ੍ਹਾਂ ਕਰਵਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਜਦ ਤਪਸਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ ਤਚ੍ਛਸ੍ਤ੍ਰਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨ੍ਯਾਸਰਕ੍ਸ਼ਣਤਤ੍ਪਰਃ। ਵਨੇ ਤੁ ਵਿਚਰਤ੍ਯੇਵ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਯਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਜਮ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ।
ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਤ੍ਯੁਪਾਦਾਤੁਂ ਮੂਲਾਨਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਨ ਵਿਨਾ ਯਾਤਿ ਤਂ ਖਡ੍ਗਂ ਨ੍ਯਾਸਰਕ੍ਸ਼ਣਤਤ੍ਪਰਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਲੈਣ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਬਿਨਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਮ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪਰਿਵਹਨ੍ ਕ੍ਰਮੇਣ ਸ ਤਪੋਧਨਃ। ਚਕਾਰ ਰੌਦ੍ਰੀਂ ਸ੍ਵਾਂ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਪਸਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਤਪਸਵੀ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਕ੍ਰੂਰ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਤਪस्या ਲਈ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸ ਰੌਦ੍ਰਾਭਿਰਤਃ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੋऽਧਰ੍ਮਕਰ੍षਿਤਃ। ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸਂਵਾਸਾਜ੍ਜਗਾਮ ਨਰਕਂ ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਹਿੰਸਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਕੇ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਵਮੇਤਤ੍ ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੋਗਕਾਰਣਮ੍। ਅਗ੍ਨਿਸਂਯੋਗਵਦ੍ਧੇਤੁਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਯੋਗ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਇਹੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਘਟਨਾ ਹੋਈ ਸੀ, ਹਥਿਆਰ ਵਰਤਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵੀ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਨੇਹਾਚ੍ਚ ਬਹੁਮਾਨਾਚ੍ਚ ਸ੍ਮਾਰਯੇ ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਯੇ। ਨ ਕਥਂਚਨ ਸਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਗृਹੀਤਧਨੁषਾ ਤ੍ਵਯਾ
ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਵਾ ਕੇ ਸਿਖਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: ਤੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵੈਰਂ ਵਿਨਾ ਹਨ੍ਤੁਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਨ੍ ਦਣ੍ਡਕਾਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍। ਅਪਰਾਧਂ ਵਿਨਾ ਹਨ੍ਤੁਂ ਲੋਕੋ ਵੀਰ ਨ ਮਂਸ੍ਯਤੇ
ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਵੈਰ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਦੋਸ਼ ਮਾਰਨਾ, ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਕੰਮ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਤੁ ਵੀਰਾਣਾਂ ਵਨੇषੁ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਧਨੁषਾ ਕਾਰ੍ਯਮੇਤਾਵਦਾਰ੍ਤਾਨਾਮਭਿਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਕਸ਼ਤਰੀ ਵੀਰਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਇਹੀ ਫ਼ਰਜ਼ ਹੈ: ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ।
ਕ੍ਵ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕ੍ਵ ਚ ਵਨਂ ਕ੍ਵ ਚ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਤਪਃ ਕ੍ਵ ਚ। ਵ੍ਯਾਵਿਦ੍ਧਮਿਦਮਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਦੇਸ਼ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੁ ਪੂਜ੍ਯਤਾਮ੍
ਕਿੱਥੇ ਹਥਿਆਰ, ਕਿੱਥੇ ਜੰਗਲ, ਕਿੱਥੇ ਕਸ਼ਤਰੀ ਫ਼ਰਜ਼, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਤਪਸਿਆ? ਇਹ ਸਭ ਅਸੀਂ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਦੇਸ਼ ਦਾ ਧਰਮ ਹੀ ਮਾਣਯੋਗ ਹੈ।
ਕਦਰ੍ਯਕਲੁषਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਜਾਯਤੇ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸੇਵਨਾਤ੍। ਪੁਨਰ੍ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਧਰ੍ਮਂ ਚਰਿष੍ਯਸਿ
ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਗੰਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਤੂੰ ਅਯੋਧਿਆ ਵਾਪਸ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਫਿਰ ਕਸ਼ਤਰੀ ਧਰਮ ਨਿਭਾਵੇਂਗਾ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾ ਤੁ ਭਵੇਤ੍ ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਯੋਰ੍ਮਮ। ਯਦਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਹਿ ਸਂਨ੍ਯਸ੍ਯ ਭਵੇਸ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਰਤੋ ਮੁਨਿਃ
ਮੇਰੀ ਸਾਸ ਤੇ ਸਸੁਰ ਨਾਲ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਪਿਆਰ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਨਿਭੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।