ਏष ਪਨ੍ਥਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਤਾਤ ਮਾਮ੍। ਯਾਵਜ੍ਜਹਾਮਿ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਜੀਰ੍ਣਾਂ ਤ੍ਵਚਮਿਵੋਰਗਃ
ਇਹ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ; ਪਿਆਰੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਚਮੜੀ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਗ੍ਨਿਂ ਸ ਸਮਾਧਾਯ ਹੁਤ੍ਵਾ ਚਾਜ੍ਯੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਤ੍ । ਸ਼ਰਭਙ੍ਗੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ ਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਾਤੇਜੀ ਸ਼ਰਭੰਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਰੋਮਾਣਿ ਕੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਜੀਰ੍ਣਾਂ ਤ੍ਵਚਂ ਤਦਸ੍ਥੀਨਿ ਯਚ੍ਚ ਮਾਂਸਂ ਚ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਵਾਲ, ਚਮੜੀ, ਹੱਡੀਆਂ, ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ, ਪੁਰਾਣੀ ਚਮੜੀ ਸਮੇਤ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚ ਪਾਵਕਸਂਕਾਸ਼ਃ ਕੁਮਾਰਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਉਤ੍ਥਾਯਾਗ੍ਨਿਚਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਰਭਙ੍ਗੋ ਵ੍ਯਰੋਚਤ
ਉਹ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਨੌਜਵਾਨ ਬਣ ਗਿਆ, ਅੱਗ ਦੇ ਚੌਕ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਸ਼ਰਭੰਗ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਸ ਲੋਕਾਨਾਹਿਤਾਗ੍ਨੀਨਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਵ੍ਯਰੋਹਤ
ਉਹ ਅਹਿਤਾਗਨੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾ ਭੁਵਨੇ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਃ ਪਿਤਾਮਹਂ ਸਾਨੁਚਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ। ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਨਨਨ੍ਦ ਸੁਸ੍ਵਾਗਤਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਪੁੰਨਿਆਤਮਾ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਿਤਾਮਹ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
thumb|षष੍ਠਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ षष੍ਠਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦਾ ਛੇਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ਼ਰਭਙ੍ਗੇ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮੁਨਿਸਙ੍ਘਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਰਾਮਂ ਜ੍ਵਲਿਤਤੇਜਸਮ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਭੰਗ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੋਲ ਆਏ।
ਵੈਖਾਨਸਾ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਾ ਮਰੀਚਿਪਾਃ। ਅਸ਼੍ਮਕੁਟ੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵਃ ਪਤ੍ਰਾਹਾਰਾਸ਼੍ਚ ਤਾਪਸਾਃ
ਉਥੇ ਵੈਖਾਨਸ, ਵਾਲਖਿਲਯ, ਸੰਪ੍ਰਕਸ਼ਾਲ, ਮਰੀਚੀ, ਕਈ ਅਸ਼ਮਕੁੱਟ, ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਸਨ।
ਦਨ੍ਤੋਲੂਖਲਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥੈਵੋਨ੍ਮਜ੍ਜਕਾਃ ਪਰੇ। ਗਾਤ੍ਰਸ਼ਯ੍ਯਾ ਅਸ਼ਯ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵਾਨਵਕਾਸ਼ਿਕਾਃ
ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪਿਸਣ ਵਾਲੇ, ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਸੋਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਸੋਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਖੁੱਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ।
ਮੁਨਯਃ ਸਲਿਲਾਹਾਰਾ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਥਾਪਰੇ। ਆਕਾਸ਼ਨਿਲਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲਸ਼ਾਯਿਨਃ
ਕੁਝ ਸਾਧੂ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਕਰਦੇ, ਹੋਰ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਕਰਦੇ, ਕੁਝ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੰਗੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੋਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ।
ਤਥੋਰ੍ਧ੍ਵਵਾਸਿਨੋ ਦਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤਥਾऽऽਰ੍ਦ੍ਰਪਟਵਾਸਸਃ। ਸਜਪਾਸ਼੍ਚ ਤਪੋਨਿष੍ਠਾਸ੍ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਤਪੋऽਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਸਿੱਧਾ ਖੜੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਗਿੱਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਜਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਕੁਝ ਤਪ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਪੰਜ ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾ ਰਾਮਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਊਚੁਃ ਪਰਮਧਰ੍ਮਜ੍ਞਮृषਿਸਙ੍ਘਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਸਾਧੂ, ਰਾਮ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਤ੍ਵਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਪ੍ਰਧਾਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਾਥਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਘਵਾਨਿਵ
ਤੁਸੀਂ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਘਵਾਨ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਯਸ਼ਸਾ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਚ। ਪਿਤृਵ੍ਰਤਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਤ੍ਵਯਿ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਕਲਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ੋਭਾ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਲਈ ਭਗਤੀ, ਸਚਾਈ, ਤੇ ਧਰਮ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਂ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਮ੍। ਅਰ੍ਥਿਤ੍ਵਾਨ੍ਨਾਥ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਸ੍ਤਚ੍ਚ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹੋ; ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਸਹਾਇਤਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਮਾਫੀ ਦੇਵੋ।
ਅਧਰ੍ਮਃ ਸੁਮਹਾਨ੍ ਨਾਥ ਭਵੇਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਤੁ ਭੂਪਤੇਃ। ਯੋ ਹਰੇਦ੍ ਬਲਿषਡ੍ਭਾਗਂ ਨ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍
ਰੱਖਵਾਲੇ, ਵੱਡਾ ਅਧਰਮ ਉਹ ਰਾਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਪਜ ਦਾ ਛੇਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਯੁਞ੍ਜਾਨਃ ਸ੍ਵਾਨਿਵ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਪ੍ਰਾਣੈਰਿष੍ਟਾਨ੍ ਸੁਤਾਨਿਵ। ਨਿਤ੍ਯਯੁਕ੍ਤਃ ਸਦਾ ਰਕ੍ਸ਼ਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਿषਯਵਾਸਿਨਃ
ਜੋ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੂਰੀ ਤਨ-ਮਨ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੱਚਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਂ ਰਾਮ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਸ ਬਹੁਵਾਰ੍षਿਕੀਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸ੍ਥਾਨਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਚਾਪਿ ਮਹੀਯਤੇ
ਐਸਾ ਰਾਜਾ, ਰਾਮ, ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਦੀਵੀ ਸ਼ੋਭਾ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਥੇ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ ਕਰੋਤਿ ਪਰਂ ਧਰ੍ਮਂ ਮੁਨਿਰ੍ਮੂਲਫਲਾਸ਼ਨਃ। ਤਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਞਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਭਾਗਃ ਪ੍ਰਜਾ ਧਰ੍ਮੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਜੋ ਤਪਸਵੀ ਜੜ-ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਧਰਮ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਧਰਮ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਭੂਯਿष੍ਠੋ ਵਾਨਪ੍ਰਸ੍ਥਗਣੋ ਮਹਾਨ੍। ਤ੍ਵਨ੍ਨਾਥੋऽਨਾਥਵਦ੍ ਰਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਹਨ੍ਯਤੇ ਭृਸ਼ਮ੍
ਇਹ ਵੱਡਾ ਜਥਾ ਜੋ ਵਣ-ਵਾਸੀ ਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਰਾਮ, ਰਾਖਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬੜੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੱਖਵਾਲਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਏਹਿ ਪਸ਼੍ਯ ਸ਼ਰੀਰਾਣਿ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਹਤਾਨਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਘੋਰੈਰ੍ਬਹੂਨਾਂ ਬਹੁਧਾ ਵਨੇ
ਆਓ, ਵਣ ਵਿੱਚ, ਭਲੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਕਈ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ ਹਨ।
ਪਮ੍ਪਾਨਦੀਨਿਵਾਸਾਨਾਮਨੁਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਮਪਿ। ਚਿਤ੍ਰਕੂਟਾਲਯਾਨਾਂ ਚ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍
ਪੰਪਾ ਨਦੀ, ਅਨੁਮੰਦਾਕਿਨੀ, ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਕਤਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਵਯਂ ਨ ਮृष੍ਯਾਮੋ ਵਿਪ੍ਰਕਾਰਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਕ੍ਰਿਯਮਾਣਂ ਵਨੇ ਘੋਰਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਭਿਰ੍ਭੀਮਕਰ੍ਮਭਿਃ
ਅਸੀਂ ਵਣ ਵਿੱਚ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋ ਰਹੀ ਭਿਆਨਕ ਉਤਪਾਤ, ਰਾਖਸਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਂ ਚ ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਪਰਿਪਾਲਯ ਨੋ ਰਾਮ ਵਧ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ ਨਿਸ਼ਾਚਰੈਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਰਾਖਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾ ਰਹੇ, ਸਨਭਾਲ ਲਈ; ਸਾਡੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਬਣੋ, ਰਾਮ।
ਪਰਾ ਤ੍ਵਤ੍ਤੋ ਗਤਿਰ੍ਵੀਰ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ। ਪਰਿਪਾਲਯ ਨਃ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਭ੍ਯੋ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ
ਹੇ ਵੀਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸਾਡਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ। ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ, ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਸ੍ਤਾਪਸਾਨਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਇਦਂ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਾਨੇਵ ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕਾਕੁਤਸਥ ਦਾ ਧਰਮਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨੈਵਮਰ੍ਹਥ ਮਾਂ ਵਕ੍ਤੁਮਾਜ੍ਞਾਪ੍ਯੋऽਹਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾਮ੍। ਕੇਵਲੇਨ ਸ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇਣ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟਵ੍ਯਂ ਵਨਂ ਮਯਾ
ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਮੈਂ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਫਰਜ ਲਈ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ।
ਵਿਪ੍ਰਕਾਰਮਪਾਕ੍ਰष੍ਟੁਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੈਰ੍ਭਵਤਾਮਿਮਮ੍। ਪਿਤੁਸ੍ਤੁ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਕਰਃ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋऽਹਮਿਦਂ ਵਨਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਉਲਟ-ਸਲਟ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਭਵਤਾਮਰ੍ਥਸਿਦ੍ਧ੍ਯਰ੍ਥਮਾਗਤੋऽਹਂ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ। ਤਸ੍ਯ ਮੇऽਯਂ ਵਨੇ ਵਾਸੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹਾਫਲਃ
ਮੈਂ ਯਾਦ-ਰਸਤਾ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦੇਵੇਗਾ।