ਜਿਤਵਨ੍ਤਂ ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਤਦਾਹਮਚਿਰਾਦਿਮਮ੍। ਕਰ੍ਮ ਹ੍ਯਨੇਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਹਦਨ੍ਯੈਃ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਅਥ ਵਜ੍ਰੀ ਤਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਮਾਨਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਾਪਸਮ੍। ਰਥੇਨ ਹਯਯੁਕ੍ਤੇਨ ਯਯੌ ਦਿਵਮਰਿਂਦਮਃ
ਫਿਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇ ਰਾਘਵਃ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਃ। ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਮੁਪਾਸੀਨਂ ਸ਼ਰਭਙ੍ਗਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਘਵ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਯਜਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਚ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਰਾਮਃ ਸੀਤਾ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਨਿषੇਦੁਸ੍ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਲਬ੍ਧਵਾਸਾ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ
ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਫੜੇ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਵਾਸ ਤੇ ਸੱਦਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋਪਯਾਨਂ ਤੁ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ ਰਾਘਵਃ। ਸ਼ਰਭਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਘਵਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਰਭੰਗ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਮੇष ਵਰਦੋ ਰਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਨਿਨੀषਤਿ। ਜਿਤਮੁਗ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਮਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇਹ ਇੰਦਰ, ਰਾਮਾ, ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਤਪ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਆਤਮ-ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਲੋਕ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਅਹਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵਰ੍ਤਮਾਨਮਦੂਰਤਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਨ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਾਤਿਥਿਮ੍
ਮੈਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਨੇੜੇ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਧਾਰ੍ਮਿਕੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਚਾਵਰਂ ਪਰਮ੍
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਧਾਰਮਿਕ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਉੱਚਾ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਜਿਤਾ ਲੋਕਾ ਮਯਾ ਸ਼ੁਭਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਾਕਪृष੍ਠ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮਾਮਕਾਨ੍
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਅਟੱਲ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ऋषਿਣਾ ਸ਼ਰਭਙ੍ਗੇਨ ਰਾਘਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਰਭੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਹਮੇਵਾਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਲ੍ਁ ਲੋਕਾਨ੍ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਆਵਾਸਂ ਤ੍ਵਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪ੍ਰਦਿष੍ਟਮਿਹ ਕਾਨਨੇ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਰਾਘਵੇਣੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਬਲੇਨ ਵੈ। ਸ਼ਰਭਙ੍ਗੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਨਰੇਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਘਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸ਼ਰਭੰਗ ਨੇ ਮੁੜ ਵਾਕ ਦੱਸਿਆ।
ਇਹ ਰਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੋ ਨਾਮ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ। ਵਸਤ੍ਯਰਣ੍ਯੇ ਨਿਯਤਃ ਸ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਇੱਥੇ, ਰਾਮਾ, ਮਹਾਤेज਼ੀ ਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਰਿਸ਼ੀ ਸੁਤੀਕਸ਼ਨ ਨਾਂ ਦਾ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਕਰੇਗਾ।
ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮਭਿਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਚੌ ਦੇਸ਼ੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਰਮਣੀਯੇ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਸ ਤੇ ਵਾਸਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਸੁਤੀਕਸ਼ਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਾਸ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਵੇਗਾ।
ਇਮਾਂ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਂ ਰਾਮ ਪ੍ਰਤਿਸ੍ਰੋਤਾਮਨੁਵ੍ਰਜ। ਨਦੀਂ ਪੁष੍ਪੋਡੁਪਵਹਾਂ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਇਹ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਨੂੰ, ਰਾਮਾ, ਵਿਰੋਧੀ ਧਾਰ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਪਿੱਛੇ ਲੈ; ਇਹ ਨਦੀ ਫੁੱਲ ਤੇ ਤਾਰੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮੰਜਿਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਏष ਪਨ੍ਥਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਤਾਤ ਮਾਮ੍। ਯਾਵਜ੍ਜਹਾਮਿ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਜੀਰ੍ਣਾਂ ਤ੍ਵਚਮਿਵੋਰਗਃ
ਇਹ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ; ਪਿਆਰੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਚਮੜੀ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਗ੍ਨਿਂ ਸ ਸਮਾਧਾਯ ਹੁਤ੍ਵਾ ਚਾਜ੍ਯੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਤ੍ । ਸ਼ਰਭਙ੍ਗੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ ਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਾਤੇਜੀ ਸ਼ਰਭੰਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਰੋਮਾਣਿ ਕੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਜੀਰ੍ਣਾਂ ਤ੍ਵਚਂ ਤਦਸ੍ਥੀਨਿ ਯਚ੍ਚ ਮਾਂਸਂ ਚ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਵਾਲ, ਚਮੜੀ, ਹੱਡੀਆਂ, ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ, ਪੁਰਾਣੀ ਚਮੜੀ ਸਮੇਤ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚ ਪਾਵਕਸਂਕਾਸ਼ਃ ਕੁਮਾਰਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਉਤ੍ਥਾਯਾਗ੍ਨਿਚਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਰਭਙ੍ਗੋ ਵ੍ਯਰੋਚਤ
ਉਹ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਨੌਜਵਾਨ ਬਣ ਗਿਆ, ਅੱਗ ਦੇ ਚੌਕ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਸ਼ਰਭੰਗ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਸ ਲੋਕਾਨਾਹਿਤਾਗ੍ਨੀਨਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਵ੍ਯਰੋਹਤ
ਉਹ ਅਹਿਤਾਗਨੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਸ ਪੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਾ ਭੁਵਨੇ ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਃ ਪਿਤਾਮਹਂ ਸਾਨੁਚਰਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ। ਪਿਤਾਮਹਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਂ ਦ੍ਵਿਜਂ ਨਨਨ੍ਦ ਸੁਸ੍ਵਾਗਤਮਿਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹ
ਉਹ ਪੁੰਨਿਆਤਮਾ, ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਪਿਤਾਮਹ ਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ; ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
thumb|षष੍ਠਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ षष੍ਠਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦਾ ਛੇਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ਼ਰਭਙ੍ਗੇ ਦਿਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮੁਨਿਸਙ੍ਘਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ। ਅਭ੍ਯਗਚ੍ਛਨ੍ਤ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਰਾਮਂ ਜ੍ਵਲਿਤਤੇਜਸਮ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ਰਭੰਗ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਜਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਕਾਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਮ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਕੋਲ ਆਏ।
ਵੈਖਾਨਸਾ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਾ ਮਰੀਚਿਪਾਃ। ਅਸ਼੍ਮਕੁਟ੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵਃ ਪਤ੍ਰਾਹਾਰਾਸ਼੍ਚ ਤਾਪਸਾਃ
ਉਥੇ ਵੈਖਾਨਸ, ਵਾਲਖਿਲਯ, ਸੰਪ੍ਰਕਸ਼ਾਲ, ਮਰੀਚੀ, ਕਈ ਅਸ਼ਮਕੁੱਟ, ਤੇ ਪੱਤਿਆਂ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਵਾਲੇ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਸਨ।
ਦਨ੍ਤੋਲੂਖਲਿਨਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥੈਵੋਨ੍ਮਜ੍ਜਕਾਃ ਪਰੇ। ਗਾਤ੍ਰਸ਼ਯ੍ਯਾ ਅਸ਼ਯ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵਾਨਵਕਾਸ਼ਿਕਾਃ
ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਪਿਸਣ ਵਾਲੇ, ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਸੋਣ ਵਾਲੇ ਜਾਂ ਨਾ ਸੋਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਖੁੱਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ।
ਮੁਨਯਃ ਸਲਿਲਾਹਾਰਾ ਵਾਯੁਭਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਥਾਪਰੇ। ਆਕਾਸ਼ਨਿਲਯਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲਸ਼ਾਯਿਨਃ
ਕੁਝ ਸਾਧੂ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਕਰਦੇ, ਹੋਰ ਹਵਾ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਕਰਦੇ, ਕੁਝ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਨੰਗੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੋਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ।
ਤਥੋਰ੍ਧ੍ਵਵਾਸਿਨੋ ਦਾਨ੍ਤਾਸ੍ਤਥਾऽऽਰ੍ਦ੍ਰਪਟਵਾਸਸਃ। ਸਜਪਾਸ਼੍ਚ ਤਪੋਨਿष੍ਠਾਸ੍ਤਥਾ ਪਞ੍ਚਤਪੋऽਨ੍ਵਿਤਾਃ
ਕੁਝ ਸਿੱਧਾ ਖੜੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਗਿੱਲੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ, ਕੁਝ ਜਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ, ਕੁਝ ਤਪ ਵਿੱਚ ਪੱਕੇ, ਤੇ ਕੁਝ ਪੰਜ ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ।
ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾ ਰਾਮਂ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਮ੍। ਊਚੁਃ ਪਰਮਧਰ੍ਮਜ੍ਞਮृषਿਸਙ੍ਘਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ
ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਸਾਧੂ, ਰਾਮ ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹਨ, ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਤ੍ਵਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਪ੍ਰਧਾਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਾਥਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਘਵਾਨਿਵ
ਤੁਸੀਂ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਹੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਘਵਾਨ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਯਸ਼ਸਾ ਵਿਕ੍ਰਮੇਣ ਚ। ਪਿਤृਵ੍ਰਤਤ੍ਵਂ ਸਤ੍ਯਂ ਚ ਤ੍ਵਯਿ ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਕਲਃ
ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ੋਭਾ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਲਈ ਭਗਤੀ, ਸਚਾਈ, ਤੇ ਧਰਮ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।