ਅਰ੍ਚਿष੍ਮਨ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜੁष੍ਟਮਦ੍ਭੁਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਂ ਰਥਮ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਰਥ ਵੇਖ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯੇ ਹਯਾਃ ਪੁਰੁਹੂਤਸ੍ਯ ਪੁਰਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਾ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ ਇਮੇ ਹਰਯੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਪੁਰੁਹੂਤ ਦੇ ਉਹ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਹੋਣ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਆਈਆਂ ਸਨ, ਇਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੇ ਦੇਵਤਾਈ ਘੋੜੇ ਹਨ।
ਇਮੇ ਚ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਯੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯਭਿਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਂ ਕੁਣ੍ਡਲਿਨੋ ਯੁਵਾਨਃ ਖਡ੍ਗਪਾਣਯਃ
ਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਬਾਝਾਂ ਵਾਂਗ ਸਭ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਸੈਂਕੜੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਕੰਡੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰਾਂ ਫੜੇ ਹੋਏ।
ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਵਿਪੁਲੋਰਸ੍ਕਾਃ ਪਰਿਘਾਯਤਬਾਹਵਃ। ਸ਼ੋਣਾਂਸ਼ੁਵਸਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਇਵ ਦੁਰਾਸਦਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਚੌੜੀ ਹੈ, ਬਾਂਹਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਤੇ ਬਾਝਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ।
ਉਰੋਦੇਸ਼ੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਹਾਰਾ ਜ੍ਵਲਨਸਂਨਿਭਾਃ। ਰੂਪਂ ਬਿਭ੍ਰਤਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਵਾਰ੍षਿਕਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਪਚੀਸ ਸਾਲ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਏਤਦ੍ਧਿ ਕਿਲ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਯੋ ਭਵਤਿ ਨਿਤ੍ਯਦਾ। ਯਥੇਮੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਇਹੀ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਬਾਝਾਂ ਵਾਂਗ ਮਨੁੱਖ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਇਹੈਵ ਸਹ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤਿष੍ਠ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਯਾਵਜ੍ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਕ ਏष ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ ਰਥੇ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਥੇ ਹੀ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰਹੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲਵਾਂ ਕਿ ਰਥ ਵਿੱਚ ਇਹ ਚਮਕਦਾ ਕੌਣ ਹੈ।
ਤਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮਿਹੈਵ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਤਿ। ਅਭਿਚਕ੍ਰਾਮ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸ਼ਰਭਙ੍ਗਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, 'ਇਥੇ ਹੀ ਰਹੋ', ਕਾਕੁਤਸਥ ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸਮਭਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਮਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ। ਸ਼ਰਭਙ੍ਗਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਵਿਬੁਧਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ, ਸ਼ਰਭੰਗ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਇਹੋਪਯਾਤ੍ਯਸੌ ਰਾਮੋ ਯਾਵਨ੍ਮਾਂ ਨਾਭਿਭਾषਤੇ। ਨਿष੍ਠਾਂ ਨਯਤ ਤਾਵਤ੍ ਤੁ ਤਤੋ ਮਾਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਰਾਮ ਇਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਸਮਾਪਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਓ; ਫਿਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵੇਗਾ।
ਜਿਤਵਨ੍ਤਂ ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਤਦਾਹਮਚਿਰਾਦਿਮਮ੍। ਕਰ੍ਮ ਹ੍ਯਨੇਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਹਦਨ੍ਯੈਃ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਅਥ ਵਜ੍ਰੀ ਤਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਮਾਨਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਾਪਸਮ੍। ਰਥੇਨ ਹਯਯੁਕ੍ਤੇਨ ਯਯੌ ਦਿਵਮਰਿਂਦਮਃ
ਫਿਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇ ਰਾਘਵਃ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਃ। ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਮੁਪਾਸੀਨਂ ਸ਼ਰਭਙ੍ਗਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਘਵ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਯਜਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਚ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਰਾਮਃ ਸੀਤਾ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਨਿषੇਦੁਸ੍ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਲਬ੍ਧਵਾਸਾ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ
ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਫੜੇ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਵਾਸ ਤੇ ਸੱਦਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋਪਯਾਨਂ ਤੁ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ ਰਾਘਵਃ। ਸ਼ਰਭਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਘਵਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਰਭੰਗ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਮੇष ਵਰਦੋ ਰਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਨਿਨੀषਤਿ। ਜਿਤਮੁਗ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਮਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇਹ ਇੰਦਰ, ਰਾਮਾ, ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਤਪ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਆਤਮ-ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਲੋਕ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਅਹਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵਰ੍ਤਮਾਨਮਦੂਰਤਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਨ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਾਤਿਥਿਮ੍
ਮੈਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਨੇੜੇ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਧਾਰ੍ਮਿਕੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਚਾਵਰਂ ਪਰਮ੍
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਧਾਰਮਿਕ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਉੱਚਾ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਜਿਤਾ ਲੋਕਾ ਮਯਾ ਸ਼ੁਭਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਾਕਪृष੍ਠ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮਾਮਕਾਨ੍
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਅਟੱਲ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ऋषਿਣਾ ਸ਼ਰਭਙ੍ਗੇਨ ਰਾਘਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਰਭੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਅਹਮੇਵਾਹਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸਰ੍ਵਾਲ੍ਁ ਲੋਕਾਨ੍ ਮਹਾਮੁਨੇ। ਆਵਾਸਂ ਤ੍ਵਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਪ੍ਰਦਿष੍ਟਮਿਹ ਕਾਨਨੇ
ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੈ।
ਰਾਘਵੇਣੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਰਤੁਲ੍ਯਬਲੇਨ ਵੈ। ਸ਼ਰਭਙ੍ਗੋ ਮਹਾਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਨਰੇਵਾਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੰਦਰ ਵਰਗੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਰਾਘਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਬੁਧੀਮਾਨ ਸ਼ਰਭੰਗ ਨੇ ਮੁੜ ਵਾਕ ਦੱਸਿਆ।
ਇਹ ਰਾਮ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੋ ਨਾਮ ਧਾਰ੍ਮਿਕਃ। ਵਸਤ੍ਯਰਣ੍ਯੇ ਨਿਯਤਃ ਸ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਇੱਥੇ, ਰਾਮਾ, ਮਹਾਤेज਼ੀ ਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਰਿਸ਼ੀ ਸੁਤੀਕਸ਼ਨ ਨਾਂ ਦਾ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਕਰੇਗਾ।
ਸੁਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਮਭਿਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੁਚੌ ਦੇਸ਼ੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਮ੍। ਰਮਣੀਯੇ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ੇ ਸ ਤੇ ਵਾਸਂ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਸੁਤੀਕਸ਼ਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਜਾ; ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਾਸ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਵੇਗਾ।
ਇਮਾਂ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਂ ਰਾਮ ਪ੍ਰਤਿਸ੍ਰੋਤਾਮਨੁਵ੍ਰਜ। ਨਦੀਂ ਪੁष੍ਪੋਡੁਪਵਹਾਂ ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਇਹ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਨੂੰ, ਰਾਮਾ, ਵਿਰੋਧੀ ਧਾਰ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਪਿੱਛੇ ਲੈ; ਇਹ ਨਦੀ ਫੁੱਲ ਤੇ ਤਾਰੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਮੰਜਿਲ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇਂਗਾ।
ਏष ਪਨ੍ਥਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਤਾਤ ਮਾਮ੍। ਯਾਵਜ੍ਜਹਾਮਿ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਜੀਰ੍ਣਾਂ ਤ੍ਵਚਮਿਵੋਰਗਃ
ਇਹ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ; ਪਿਆਰੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਛੱਡ ਦਿਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਪੁਰਾਣੀ ਚਮੜੀ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਗ੍ਨਿਂ ਸ ਸਮਾਧਾਯ ਹੁਤ੍ਵਾ ਚਾਜ੍ਯੇਨ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਤ੍ । ਸ਼ਰਭਙ੍ਗੋ ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਹੁਤਾਸ਼ਨਮ੍
ਫਿਰ, ਅੱਗ ਜਗਾ ਕੇ ਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਘੀ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ, ਮਹਾਤੇਜੀ ਸ਼ਰਭੰਗ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਰੋਮਾਣਿ ਕੇਸ਼ਾਂਸ਼੍ਚ ਤਦਾ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਜੀਰ੍ਣਾਂ ਤ੍ਵਚਂ ਤਦਸ੍ਥੀਨਿ ਯਚ੍ਚ ਮਾਂਸਂ ਚ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਵਾਲ, ਚਮੜੀ, ਹੱਡੀਆਂ, ਮਾਸ ਤੇ ਲਹੂ, ਪੁਰਾਣੀ ਚਮੜੀ ਸਮੇਤ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਚ ਪਾਵਕਸਂਕਾਸ਼ਃ ਕੁਮਾਰਃ ਸਮਪਦ੍ਯਤ। ਉਤ੍ਥਾਯਾਗ੍ਨਿਚਯਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਰਭਙ੍ਗੋ ਵ੍ਯਰੋਚਤ
ਉਹ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾਰ ਨੌਜਵਾਨ ਬਣ ਗਿਆ, ਅੱਗ ਦੇ ਚੌਕ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ, ਸ਼ਰਭੰਗ ਚਮਕ ਉਠਿਆ।
ਸ ਲੋਕਾਨਾਹਿਤਾਗ੍ਨੀਨਾਮृषੀਣਾਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍। ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਵ੍ਯਰੋਹਤ
ਉਹ ਅਹਿਤਾਗਨੀ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।