ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਮ੍। ਕष੍ਟਂ ਵਨਮਿਦਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਨ ਚ ਸ੍ਮੋ ਵਨਗੋਚਰਾਃ
ਰਾਮ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਜੰਗਲ ਬਹੁਤ ਹੀ ਕਠਿਨ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਸੀਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।'
ਅਭਿਗਚ੍ਛਾਮਹੇ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸ਼ਰਭਙ੍ਗਂ ਤਪੋਧਨਮ੍। ਆਸ਼੍ਰਮਂ ਸ਼ਰਭਙ੍ਗਸ੍ਯ ਰਾਘਵੋऽਭਿਜਗਾਮ ਹ
'ਆਓ, ਅਸੀਂ ਜਲਦੀ ਸ਼ਰਭੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ, ਜੋ ਤਪ ਦੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਘਵ ਨੇ ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਪ੍ਰਭਾਵਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਨਃ। ਸਮੀਪੇ ਸ਼ਰਭਙ੍ਗਸ੍ਯ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਸ਼ਰਭੰਗ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਤਪ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਵੇਖਿਆ।
ਅਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ਤਂ ਵਸੁਧਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਿਬੁਧੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਸਮ੍ਪ੍ਰਭਾਭਰਣਂ ਦੇਵਂ ਵਿਰਜੋऽਮ੍ਬਰਧਾਰਿਣਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਛੁਹਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਤਦ੍ਵਿਧੈਰੇਵ ਬਹੁਭਿਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਭਿਃ। ਹਰਿਤੈਰ੍ਵਾਜਿਭਿਰ੍ਯੁਕ੍ਤਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਂ ਰਥਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਈ ਵੱਡੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਰਥ ਤੇ ਅੰਬਰ ਵਿੱਚ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਦੂਰਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਰੁਣਾਦਿਤ੍ਯਸਂਨਿਭਮ੍। ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਭ੍ਰਘਨਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਣ੍ਡਲਸਂਨਿਭਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੂਰੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉਗਦੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਫੈਦ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵਾਂਗ ਤੇ ਚੰਦ ਦੇ ਗੋਲ ਵਾਂਗ।
ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਵਿਮਲਂ ਛਤ੍ਰਂ ਚਿਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍। ਚਾਮਰਵ੍ਯਜਨੇ ਚਾਗ੍ਰ੍ਯੇ ਰੁਕ੍ਮਦਣ੍ਡੇ ਮਹਾਧਨੇ
ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਵੇਖੀ ਜੋ ਸੁੰਦਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋ ਵਧੀਆ ਚਮਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਡੰਡੇ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਕੀਮਤੀ।
ਗृਹੀਤੇ ਵਰਨਾਰੀਭ੍ਯਾਂ ਧੂਯਮਾਨੇ ਚ ਮੂਰ੍ਧਨਿ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਮਰਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਬਹਵਃ ਪਰਮਰ੍षਯਃ
ਉਹ ਛਤਰੀ ਉੱਚੀ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹਿਲਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗੰਧਰਵ, ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਂ ਦੇਵਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰਗ੍ਰ੍ਯਾ ਭਿਰੈਡਯਨ੍। ਸਹ ਸਮ੍ਭਾषਮਾਣੇ ਤੁ ਸ਼ਰਭਙ੍ਗੇਨ ਵਾਸਵੇ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਸਵ ਦੇ ਸੰਗ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਰਾਮੋऽਥ ਰਥਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯਤਾਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਉਥੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਰਥ ਦਿਖਾਇਆ।
ਅਰ੍ਚਿष੍ਮਨ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜੁष੍ਟਮਦ੍ਭੁਤਂ ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਪ੍ਰਤਪਨ੍ਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਮਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਂ ਰਥਮ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਹ ਚਮਕਦਾ, ਸੋਹਣਾ ਤੇ ਅਜੋਬਾ ਰਥ ਵੇਖ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਯੇ ਹਯਾਃ ਪੁਰੁਹੂਤਸ੍ਯ ਪੁਰਾ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨਃ ਸ਼੍ਰੁਤਾਃ। ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਗਤਾ ਦਿਵ੍ਯਾਸ੍ਤ ਇਮੇ ਹਰਯੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਪੁਰੁਹੂਤ ਦੇ ਉਹ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਹੋਣ ਦੀਆਂ ਖਬਰਾਂ ਆਈਆਂ ਸਨ, ਇਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੇ ਦੇਵਤਾਈ ਘੋੜੇ ਹਨ।
ਇਮੇ ਚ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਯੇ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤ੍ਯਭਿਤੋ ਦਿਸ਼ਮ੍। ਸ਼ਤਂ ਸ਼ਤਂ ਕੁਣ੍ਡਲਿਨੋ ਯੁਵਾਨਃ ਖਡ੍ਗਪਾਣਯਃ
ਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਬਾਝਾਂ ਵਾਂਗ ਸਭ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹਨ, ਸੈਂਕੜੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਕੰਡੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰਾਂ ਫੜੇ ਹੋਏ।
ਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਵਿਪੁਲੋਰਸ੍ਕਾਃ ਪਰਿਘਾਯਤਬਾਹਵਃ। ਸ਼ੋਣਾਂਸ਼ੁਵਸਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਇਵ ਦੁਰਾਸਦਾਃ
ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਛਾਤੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਚੌੜੀ ਹੈ, ਬਾਂਹਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਤੇ ਬਾਝਾਂ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚਣਾ ਔਖਾ।
ਉਰੋਦੇਸ਼ੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਹਾਰਾ ਜ੍ਵਲਨਸਂਨਿਭਾਃ। ਰੂਪਂ ਬਿਭ੍ਰਤਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਪਞ੍ਚਵਿਂਸ਼ਤਿਵਾਰ੍षਿਕਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਅੰਗੂਠੀਆਂ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਸਭ, ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਪਚੀਸ ਸਾਲ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਹਨ।
ਏਤਦ੍ਧਿ ਕਿਲ ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਯੋ ਭਵਤਿ ਨਿਤ੍ਯਦਾ। ਯਥੇਮੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ
ਇਹੀ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਬਾਝਾਂ ਵਾਂਗ ਮਨੁੱਖ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਇਹੈਵ ਸਹ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤਿष੍ਠ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਯਾਵਜ੍ਜਾਨਾਮ੍ਯਹਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਕ ਏष ਦ੍ਯੁਤਿਮਾਨ੍ ਰਥੇ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਇਥੇ ਹੀ ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਰਹੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣ ਲਵਾਂ ਕਿ ਰਥ ਵਿੱਚ ਇਹ ਚਮਕਦਾ ਕੌਣ ਹੈ।
ਤਮੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮਿਹੈਵ ਸ੍ਥੀਯਤਾਮਿਤਿ। ਅਭਿਚਕ੍ਰਾਮ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸ਼ਰਭਙ੍ਗਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, 'ਇਥੇ ਹੀ ਰਹੋ', ਕਾਕੁਤਸਥ ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਸਮਭਿਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਮਂ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ। ਸ਼ਰਭਙ੍ਗਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਵਿਬੁਧਾਨਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੇ, ਸ਼ਰਭੰਗ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਇਹੋਪਯਾਤ੍ਯਸੌ ਰਾਮੋ ਯਾਵਨ੍ਮਾਂ ਨਾਭਿਭਾषਤੇ। ਨਿष੍ਠਾਂ ਨਯਤ ਤਾਵਤ੍ ਤੁ ਤਤੋ ਮਾਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਰਾਮ ਇਥੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਮੈਨੂੰ ਸਮਾਪਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਓ; ਫਿਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵੇਗਾ।
ਜਿਤਵਨ੍ਤਂ ਕृਤਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਤਦਾਹਮਚਿਰਾਦਿਮਮ੍। ਕਰ੍ਮ ਹ੍ਯਨੇਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਹਦਨ੍ਯੈਃ ਸੁਦੁष੍ਕਰਮ੍
ਮੈਂ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵਾਂਗਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ।
ਅਥ ਵਜ੍ਰੀ ਤਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਮਾਨਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਤਾਪਸਮ੍। ਰਥੇਨ ਹਯਯੁਕ੍ਤੇਨ ਯਯੌ ਦਿਵਮਰਿਂਦਮਃ
ਫਿਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਥ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਅਸਮਾਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਤੁ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇ ਰਾਘਵਃ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਃ। ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਮੁਪਾਸੀਨਂ ਸ਼ਰਭਙ੍ਗਮੁਪਾਗਮਤ੍
ਜਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਰਾਘਵ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ਰਭੰਗ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਯਜਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਪਾਦੌ ਚ ਸਂਗृਹ੍ਯ ਰਾਮਃ ਸੀਤਾ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਨਿषੇਦੁਸ੍ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਲਬ੍ਧਵਾਸਾ ਨਿਮਨ੍ਤ੍ਰਿਤਾਃ
ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਫੜੇ, ਤੇ ਉਸਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਵਾਸ ਤੇ ਸੱਦਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋਪਯਾਨਂ ਤੁ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ ਰਾਘਵਃ। ਸ਼ਰਭਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਰਾਘਵਾਯ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਸ਼ਰਭੰਗ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਮਾਮੇष ਵਰਦੋ ਰਾਮ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਨਿਨੀषਤਿ। ਜਿਤਮੁਗ੍ਰੇਣ ਤਪਸਾ ਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪਮਕृਤਾਤ੍ਮਭਿਃ
ਇਹ ਇੰਦਰ, ਰਾਮਾ, ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਤਪ ਨਾਲ ਜਿੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਆਤਮ-ਨਿਯਮ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਲੋਕ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਅਹਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਵਰ੍ਤਮਾਨਮਦੂਰਤਃ। ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਨ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਾਤਿਥਿਮ੍
ਮੈਂ ਜਾਣ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਤੂੰ ਨੇੜੇ ਹੈਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ।
ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਧਾਰ੍ਮਿਕੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਚਾਵਰਂ ਪਰਮ੍
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਧਾਰਮਿਕ ਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਤੈਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਉੱਚਾ ਸਵਰਗ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਅਕ੍ਸ਼ਯਾ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਜਿਤਾ ਲੋਕਾ ਮਯਾ ਸ਼ੁਭਾਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਨਾਕਪृष੍ਠ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਮਾਮਕਾਨ੍
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਮੈਂ ਅਟੱਲ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ। ऋषਿਣਾ ਸ਼ਰਭਙ੍ਗੇਨ ਰਾਘਵੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਰਭੰਗ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ, ਜੋ ਸਭ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।