ਤਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਮੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਜ੍ਵਲਿਤਾਨਨਮ੍। ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਸੁਮਹਾਤੇਜਾ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਕੁਲਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਉਸ ਜਲਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੇ, ਪੁੱਛਣ ਤੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਤਮੁਵਾਚ ਵਿਰਾਧਸ੍ਤੁ ਰਾਮਂ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍। ਹਨ੍ਤ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਰਾਜਨ੍ ਨਿਬੋਧ ਮਮ ਰਾਘਵ
ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਸੱਚੇ ਬਹਾਦਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਚਲ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣ ਮੇਰੇ ਗੱਲ, ਰਾਘਵ।'
ਪੁਤ੍ਰਃ ਕਿਲ ਜਵਸ੍ਯਾਹਂ ਮਾਤਾ ਮਮ ਸ਼ਤਹ੍ਰਦਾ। ਵਿਰਾਧ ਇਤਿ ਮਾਮਾਹੁਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸਰ੍ਵਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਃ
'ਮੈਂ ਜਵਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਸ਼ਤਹਰਦਾ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮੈਨੂੰ ਵਿਰਾਧਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।'
ਤਪਸਾ ਚਾਭਿਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਹਿ ਪ੍ਰਸਾਦਜਾ। ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੇਣਾਵਧ੍ਯਤਾ ਲੋਕੇऽਚ੍ਛੇਦ੍ਯਾਭੇਦ੍ਯਤ੍ਵਮੇਵ ਚ
'ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਵਰ ਮਿਲੇ ਹਨ; ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂ ਛੇਦਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।'
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਪ੍ਰਮਦਾਮੇਨਾਮਨਪੇਕ੍ਸ਼ੌ ਯਥਾਗਤਮ੍। ਤ੍ਵਰਮਾਣੌ ਪਲਾਯੇਥਾਂ ਨ ਵਾਂ ਜੀਵਿਤਮਾਦਦੇ
'ਇਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੋ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਹੋ, ਤੁਰ ਕੇ ਜਾਓ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਜਿੰਦ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ।'
ਤਂ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਕੋਪਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਃ। ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਵਿਕृਤਾਕਾਰਂ ਵਿਰਾਧਂ ਪਾਪਚੇਤਸਮ੍
ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਵਿਅਕ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਤੇ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਰਾਧਾ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰ ਧਿਕ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਹੀਨਾਰ੍ਥਂ ਮृਤ੍ਯੁਮਨ੍ਵੇषਸੇ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਰਣੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ ਸਂਤਿष੍ਠ ਨ ਮੇ ਜੀਵਨ੍ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
'ਹੇ ਨਿਕੰਮਾ, ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਹੇਠਲਾ ਤੇ ਨਿਰਸਹਾਰਾ ਹੈਂ! ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੂੰ ਮੌਤ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੈਂ; ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਰਹਿ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਜਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਬਚ ਸਕਦਾ।'
ਤਤਃ ਸਜ੍ਯਂ ਧਨੁਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਮਃ ਸੁਨਿਸ਼ਿਤਾਨ੍ ਸ਼ਰਾਨ੍। ਸੁਸ਼ੀਘ੍ਰਮਭਿਸਂਧਾਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਨਿਜਘਾਨ ਹ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਤੁਰੰਤ ਤਾਣ ਕੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਧਨੁषਾ ਜ੍ਯਾਗੁਣਵਤਾ ਸਪ੍ਤ ਬਾਣਾਨ੍ ਮੁਮੋਚ ਹ। ਰੁਕ੍ਮਪੁਙ੍ਖਾਨ੍ ਮਹਾਵੇਗਾਨ੍ ਸੁਪਰ੍ਣਾਨਿਲਤੁਲ੍ਯਗਾਨ੍
ਧਨੁਸ਼ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਸੱਤ ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਹਵਾ ਵਰਗੇ ਤੀਰ ਛੱਡੇ।
ਤੇ ਸ਼ਰੀਰਂ ਵਿਰਾਧਸ੍ਯ ਭਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਬਰ੍ਹਿਣਵਾਸਸਃ। ਨਿਪੇਤੁਃ ਸ਼ੋਣਿਤਾਦਿਗ੍ਧਾ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਪਾਵਕੋਪਮਾਃ
ਉਹ ਤੀਰ, ਵਿਰਾਧਾ ਦੇ ਮੋਰ-ਪੰਖ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੇਦ ਕੇ, ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ, ਅੱਗ ਵਰਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸ ਵਿਦ੍ਧੋ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈਦੇਹੀਂ ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਅਭ੍ਯਦ੍ਰਵਤ੍ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਜਖਮੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ, ਸ਼ੂਲ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੌੜਿਆ।
ਸ ਵਿਨਦ੍ਯ ਮਹਾਨਾਦਂ ਸ਼ੂਲਂ ਸ਼ਕ੍ਰਧ੍ਵਜੋਪਮਮ੍। ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਾਸ਼ੋਭਤ ਤਦਾ ਵ੍ਯਾਤ੍ਤਾਨਨ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ
ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਚੀਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਰਗਾ ਸ਼ੂਲ ਲੈ ਕੇ, ਖੁਲ੍ਹੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਥ ਤੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਦੀਪ੍ਤਂ ਸ਼ਰਵਰ੍षਂ ਵਵਰ੍षਤੁਃ। ਵਿਰਾਧੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲਾਨ੍ਤਕਯਮੋਪਮੇ
ਫਿਰ ਦੋਨੋ ਭਰਾ ਨੇ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਰਾਧਾ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਬਰਸਾਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਸ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾਜृਮ੍ਭਤ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਜृਮ੍ਭਮਾਣਸ੍ਯ ਤੇ ਬਾਣਾਃ ਕਾਯਾਨ੍ਨਿष੍ਪੇਤੁਰਾਸ਼ੁਗਾਃ
ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹੱਸਿਆ, ਠੀਕ ਥਾਂ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਜੰਭਿਆ; ਜਦ ਉਹ ਜੰਭਿਆ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਗਏ।
ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਤੁ ਵਰਦਾਨੇਨ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਸਂਰੋਧ੍ਯ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਵਿਰਾਧਃ ਸ਼ੂਲਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਰਾਘਵਾਵਭ੍ਯਧਾਵਤ
ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਛੂਹੇ ਨਾਲ, ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ-ਸਾਹ ਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਦੇ ਬਲ ਤੇ ਰੋਕ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਉਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਾਲਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਰਾਘਵਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ।
ਤਚ੍ਛੂਲਂ ਵਜ੍ਰਸਂਕਾਸ਼ਂ ਗਗਨੇ ਜ੍ਵਲਨੋਪਮਮ੍। ਦ੍ਵਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਰਾਮਃ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਭृਤਾਂ ਵਰਃ
ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਰਾਮ ਨੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਭਾਲੇ ਨੂੰ ਦੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਦ੍ ਰਾਮਵਿਸ਼ਿਖੈਸ਼੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਸ਼ੂਲਂ ਤਸ੍ਯਾਪਤਦ੍ ਭੁਵਿ। ਪਪਾਤਾਸ਼ਨਿਨਾ ਛਿਨ੍ਨਂ ਮੇਰੋਰਿਵ ਸ਼ਿਲਾਤਲਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਉਹ ਭਾਲਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਜਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗਦੀ ਹੋਵੇ।
ਤੌ ਖਡ੍ਗੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਕृष੍ਣਸਰ੍ਪਾਵਿਵੋਦ੍ਯਤੌ। ਤੂਰ੍ਣਮਾਪੇਤਤੁਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਦਾ ਪ੍ਰਹਰਤਾਂ ਬਲਾਤ੍
ਫਿਰ ਦੋਨੋ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਤਲਵਾਰਾਂ ਤੁਰੰਤ ਚੁੱਕ ਲੀਆਂ, ਜੋ ਕਾਲੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ।
ਸ ਵਧ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਭृਸ਼ਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਤੌ। ਅਪ੍ਰਕਮ੍ਪ੍ਯੌ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੌ ਰੌਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਤੁਮੈਚ੍ਛਤ
ਜਦ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਹੁਤ ਮਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਜੋ ਹਿਲਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
ਤਸ੍ਯਾਭਿਪ੍ਰਾਯਮਾਜ੍ਞਾਯ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵਹਤ੍ਵਯਮਲਂ ਤਾਵਤ੍ ਪਥਾਨੇਨ ਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਉਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਮਝ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।'
ਯਥਾ ਚੇਚ੍ਛਤਿ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਤਥਾ ਵਹਤੁ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਅਯਮੇਵ ਹਿ ਨਃ ਪਨ੍ਥਾ ਯੇਨ ਯਾਤਿ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ
'ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਰਾਕਸ਼ਸ ਚਾਹੇ, ਸਾਨੂੰ ਲੈ ਜਾਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਰਾਹ ਹੈ—ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਰਾਤ ਦਾ ਜੀਵ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।'
ਸ ਤੁ ਸ੍ਵਬਲਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸਮੁਤ੍ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਨਿਸ਼ਾਚਰਃ। ਬਾਲਾਵਿਵ ਸ੍ਕਨ੍ਧਗਤੌ ਚਕਾਰਾਤਿਬਲੋਦ੍ਧਤਃ
ਉਹ ਰਾਤ ਦਾ ਜੀਵ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਦੇ ਬਲ ਤੇ, ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਅਤਿ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ।
ਤਾਵਾਰੋਪ੍ਯ ਤਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਧਂ ਰਾਘਵੌ ਰਜਨੀਚਰਃ। ਵਿਰਾਧੋ ਵਿਨਦਨ੍ ਘੋਰਂ ਜਗਾਮਾਭਿਮੁਖੋ ਵਨਮ੍
ਦੋਨੋ ਰਾਘਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਰਾਤ ਦਾ ਜੀਵ ਵਿਰਾਧਾ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਵਨਂ ਮਹਾਮੇਘਨਿਭਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੋ ਦ੍ਰੁਮੈਰ੍ਮਹਦ੍ਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰੁਪੇਤਮ੍। ਨਾਨਾਵਿਧੈਃ ਪਕ੍ਸ਼ਿਕੁਲੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰਂ ਸ਼ਿਵਾਯੁਤਂ ਵ੍ਯਾਲਮृਗੈਰ੍ਵਿਕੀਰ੍ਣਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਜੰਗਲ, ਜਿਹੜਾ ਵੱਡੇ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵੱਡੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਚੰਗੇ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਪਸਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
thumb|ਚਤੁਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰ੍ਥਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯ ਕਾਂਡ ਦੀ ਚੌਥੀ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਹ੍ਰਿਯਮਾਣੌ ਤੁ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸੀਤਾ ਰਘੂਤ੍ਤਮੌ। ਉਚ੍ਚੈਃ ਸ੍ਵਰੇਣ ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਸੁਮਹਾਭੁਜੌ
ਕਾਕੁਤਸਥ ਦੇ ਦੋ ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਲਿਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਪੁਕਾਰਿਆ।
ਏष ਦਾਸ਼ਰਥੀ ਰਾਮਃ ਸਤ੍ਯਵਾਞ੍ਛੀਲਵਾਨ੍ ਸ਼ੁਚਿਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਸਾ ਰੌਦ੍ਰਰੂਪੇਣ ਹ੍ਰਿਯਤੇ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਇਹ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚਾ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵੱਲੋਂ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਮਾਮृਕ੍ਸ਼ਾ ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਦ੍ਵੀਪਿਨਸ੍ਤਥਾ। ਮਾਂ ਹਰੋਤ੍ਸृਜ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੌ ਨਮਸ੍ਤੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋਤ੍ਤਮ
ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਚੀਤੇ ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਜਾਣਗੇ—ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ! ਕਾਕੁਤਸਥੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।
ਤਸ੍ਯ ਰੌਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਃ ਸਵ੍ਯਂ ਬਾਹੁਂ ਬਭਞ੍ਜ ਹ। ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਬਾਹੁਂ ਤਰਸਾ ਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਫਿਰ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿ ਨੇ ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦਾ ਖੱਬਾ ਬਾਂਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸੱਜਾ ਬਾਂਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਭਗ੍ਨਬਾਹੁਃ ਸਂਵਿਗ੍ਨਃ ਪਪਾਤਾਸ਼ੁ ਵਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ। ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਮੇਘਸਂਕਾਸ਼ੋ ਵਜ੍ਰਭਿਨ੍ਨ ਇਵਾਚਲਃ
ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਟੁੱਟਣ ਤੇ, ਉਹ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਰਾਕਸ਼ਸ ਡਰ ਗਿਆ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜਲਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਵਜਰ ਨਾਲ ਟੁੱਟਿਆ ਪਹਾੜ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ।