ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਫਲੈਰ੍ਮੂਲੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵਮ੍। ਵਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਹਾਰੈਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਪੂਜਯਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਘਵ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲੀ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਤਾਪਸਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਰਾਮਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋਪਮਾਃ। ਨ੍ਯਾਯਵृਤ੍ਤਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸੁਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਸਿਧ ਲੋਕ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਚੇ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਰਾਮ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
thumb|ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯੋऽਥ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੋਦਯਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸ ਮੁਨੀਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਨਮੇਵਾਨ੍ਵਗਾਹਤ
ਮਹਿਮਾਨ-ਸੇਵਾ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਨੇ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਪਾਇਆ।
ਨਿष੍ਕੂਜਮਾਨਸ਼ਕੁਨਿਂ ਝਿਲ੍ਲਿਕਾਗਣਨਾਦਿਤਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਨੁਚਰੋ ਰਾਮੋ ਵਨਮਧ੍ਯਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀ ਚੁੱਪ ਸਨ ਪਰ ਝੀਂਗਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੀਤਯਾ ਸਹ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਘੋਰਮृਗਾਯੁਤੇ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਂ ਪੁਰੁषਾਦਂ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍
ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਉੱਚ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ-ਭਖਣ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਵੇਖਿਆ।
ਗਭੀਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਕਟਂ ਵਿਕਟੋਦਰਮ੍। ਬੀਭਤ੍ਸਂ ਵਿषਮਂ ਦੀਰ੍ਘਂ ਵਿਕृਤਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਗਹਿਰੀਆਂ, ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ, ਪੇਟ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਫੂਲਾ ਹੋਇਆ, ਰੂਪ ਵਿਲੱਖਣ, ਉਚਾ ਤੇ ਅਜੀਬ, ਤੇ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਵਸਾਨਂ ਚਰ੍ਮ ਵੈਯਾਘ੍ਰਂ ਵਸਾਰ੍ਦ੍ਰਂ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਤ੍ਰਾਸਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਉਹ ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਗੀਲੀ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਗਪਗ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੁੱਲਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤ੍ਰੀਨ੍ ਸਿਂਹਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ ਦ੍ਵੌ ਵृਕੌ ਪृषਤਾਨ੍ ਦਸ਼। ਸਵਿषਾਣਂ ਵਸਾਦਿਗ੍ਧਂ ਗਜਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਿਰੋ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸਿੰਘ, ਚਾਰ ਵਾਘ, ਦੋ ਭੇੜੀਏ, ਦਸ ਚਿਤਕਬਰ ਹਿਰਣ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਦਾ ਸਿਰ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸਿੰਗ ਸੀ ਤੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਲਗਪਗ ਸੀ—
ਅਵਸਜ੍ਯਾਯਸੇ ਸ਼ੂਲੇ ਵਿਨਦਨ੍ਤਂ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍। ਸ ਰਾਮਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚੈਵ ਸੀਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਰਛੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ; ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਕਾਲ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੈਰਵਂ ਨਾਦਂ ਚਾਲਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਅਙ੍ਕੇਨਾਦਾਯ ਵੈਦੇਹੀਮਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਦਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯੁਵਾਂ ਜਟਾਚੀਰਧਰੌ ਸਭਾਰ੍ਯੌ ਕ੍ਸ਼ੀਣਜੀਵਿਤੌ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਜਟਾਵਾਂ ਤੇ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਉਮਰ ਮੁਕਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਚਾਪਾਸਿਪਾਣਿਨੌ। ਕਥਂ ਤਾਪਸਯੋਰ੍ਵਾਂ ਚ ਵਾਸਃ ਪ੍ਰਮਦਯਾ ਸਹ
ਤੁਸੀਂ ਧਨੁ, ਤੀਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਤਪਸੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਔਰਤ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹੋ?
ਅਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੌ ਪਾਪੌ ਕੌ ਯੁਵਾਂ ਮੁਨਿਦੂषਕੌ। ਅਹਂ ਵਨਮਿਦਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਵਿਰਾਧੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਹੋ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੇ ਹੋ? ਮੈਂ ਵਿਰਾਧਾ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਸ ਕਠਿਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ।
ਚਰਾਮਿ ਸਾਯੁਧੋ ਨਿਤ੍ਯਮृषਿਮਾਂਸਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਇਯਂ ਨਾਰੀ ਵਰਾਰੋਹਾ ਮਮ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇਗੀ।
ਯੁਵਯੋਃ ਪਾਪਯੋਸ਼੍ਚਾਹਂ ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਰੁਧਿਰਂ ਮृਧੇ। ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤੋ ਦੁष੍ਟਂ ਵਿਰਾਧਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਾਪੀਆਂ, ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਖੂਨ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ, ਮੰਦ-ਮਨ ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਗਰ੍ਵਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਸੀਤਾ ਪ੍ਰਵੇਪਿਤੋਦ੍ਵੇਗਾਤ੍ ਪ੍ਰਵਾਤੇ ਕਦਲੀ ਯਥਾ
ਉਸ ਦੀ ਘਮੰਡ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੰਬੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕੇਲੇ ਦਾ ਪੌਦਾ ਹਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਘਵਃ ਸੀਤਾਂ ਵਿਰਾਧਾਙ੍ਕਗਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੁਖੇਨ ਪਰਿਸ਼ੁष੍ਯਤਾ
ਸੀਤਾ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵਿਰਾਧਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਸੁੱਕੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪਸ਼੍ਯ ਸੌਮ੍ਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਨਕਸ੍ਯਾਤ੍ਮਸਮ੍ਭਵਾਮ੍। ਮਮ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਭਾਚਾਰਾਂ ਵਿਰਾਧਾਙ੍ਕੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਸੌਮਿਆ, ਵੇਖੋ, ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਵਿਰਾਧਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਸੁਖਸਂਵृਦ੍ਧਾਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਯਦਭਿਪ੍ਰੇਤਮਸ੍ਮਾਸੁ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਰਵृਤਂ ਚ ਯਤ੍
ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਪਲੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਚਾਹ ਸੀ—
ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਸੁਸਂਵृਤ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਦ੍ਯੈਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਯਾ ਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਰਾਜ੍ਯੇਨ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥੇ ਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀ
ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹਿਆ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਉਹ ਅੱਜ ਹੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਜੋ ਰਾਜ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਦੂਰ-ਦੇਖੀ ਹੈ।
ਯਯਾਹਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪਿਤੋ ਵਨਮ੍। ਅਦ੍ਯੇਦਾਨੀਂ ਸਕਾਮਾ ਸਾ ਯਾ ਮਾਤਾ ਮਧ੍ਯਮਾ ਮਮ
ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ; ਅੱਜ ਉਹ ਮੇਰੀ ਮੱਧਵਾਲੀ ਮਾਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖ ਰਹੀ ਹੈ।
ਪਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ ਤੁ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਨ ਦੁਃਖਤਰਮਸ੍ਤਿ ਮੇ। ਪਿਤੁਰ੍ਵਿਨਾਸ਼ਾਤ੍ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯ ਹਰਣਾਤ੍ ਤਥਾ
ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ, ਨਾ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਖੋ ਜਾਣਾ, ਹੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੇ ਬਾष੍ਪਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ। ਅਬ੍ਰਵੀਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਰੁਦ੍ਧੋ ਨਾਗ ਇਵ ਸ਼੍ਵਸਨ੍
ਕਾਕੁਤਸਥਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅੰਜੂ ਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ; ਲਕਸ਼ਮਣ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਦਬੇ ਹੋਏ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਹਿਸਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨਾਥ ਇਵ ਭੂਤਾਨਾਂ ਨਾਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਾਸਵੋਪਮਃ। ਮਯਾ ਪ੍ਰੇष੍ਯੇਣ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਪਰਿਤਪ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਬਾਹਰੋਂ ਅਨਾਥ ਜਿਹਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈਂ। ਕਾਕੁਤਸਥ, ਜਦ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?
ਸ਼ਰੇਣ ਨਿਹਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਮਯਾ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ। ਵਿਰਾਧਸ੍ਯ ਗਤਾਸੋਰ੍ਹਿ ਮਹੀ ਪਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ੋਣਿਤਮ੍
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਰਾਕਸ਼ਸ ਵਿਰਾਧਾ ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਚਲ ਜਾਵੇਗੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗ ਜਾਵੇਗੀ।
ਰਾਜ੍ਯਕਾਮੇ ਮਮ ਕ੍ਰੋਧੋ ਭਰਤੇ ਯੋ ਬਭੂਵ ਹ। ਤਂ ਵਿਰਾਧੇ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਜ੍ਰੀ ਵਜ੍ਰਮਿਵਾਚਲੇ
ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਜੋ ਗੁੱਸਾ ਮੈਨੂੰ ਭਰਤ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਗੁੱਸਾ ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਿਰਾਧਾ ਉੱਤੇ ਉਤਾਰਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵਜਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮਮ ਭੁਜਬਲਵੇਗਵੇਗਿਤਃ ਪਤਤੁ ਸ਼ਰੋऽਸ੍ਯ ਮਹਾਨ੍ ਮਹੋਰਸਿ। ਵ੍ਯਪਨਯਤੁ ਤਨੋਸ਼੍ਚ ਜੀਵਿਤਂ ਪਤਤੁ ਤਤਸ਼੍ਚ ਮਹੀਂ ਵਿਘੂਰ੍ਣਿਤਃ
ਮੇਰੇ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਿਆ ਵੱਡਾ ਤੀਰ ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਜਿੰਦ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈ ਕੇ ਤੜਫੇ।
thumb|ਤृਤੀਯਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਤृਤੀਯਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦਾ ਤੀਜਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਅਥੋਵਾਚ ਪੁਨਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਵਿਰਾਧਃ ਪੂਰਯਨ੍ ਵਨਮ੍। ਪृਚ੍ਛਤੋ ਮਮ ਹਿ ਬ੍ਰੂਤਂ ਕੌ ਯੁਵਾਂ ਕ੍ਵ ਗਮਿष੍ਯਥਃ
ਫਿਰ ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਵਨ ਨੂੰ ਗੂੰਜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਦੋਨੋ ਕੌਣ ਹੋ, ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?'