ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚੈਵ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀਂ ਚ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਮਙ੍ਗਲਾਨਿ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਾਨਾਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਨ੍ ਦृਢਵ੍ਰਤਾਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਵ੍ਰਤ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਮੰਗਲਮਈ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਰੂਪਸਂਹਨਨਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਸੌਕੁਮਾਰ੍ਯਂ ਸੁਵੇषਤਾਮ੍। ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਕਾਰਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਨਵਾਸਿਨਃ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਆਕਰਤੀ, ਉਸ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣਾਵਟ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ, ਨਰਮੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਪਹਿਨਾਵਾ ਵੇਖਦੇ ਰਹੇ।
ਵੈਦੇਹੀਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਰਾਮਂ ਨੇਤ੍ਰੈਰਨਿਮਿषੈਰਿਵ। ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਭੂਤਾਨ੍ ਦਦृਸ਼ੁਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਵਨਵਾਸਿਨਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ ਵਿਦੇਹੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬਿਨਾ ਝਪਕਾਏ, ਤੱਕਦੇ ਰਹੇ।
ਅਤ੍ਰੈਨਂ ਹਿ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਹਿਤੇ ਰਤਾਃ। ਅਤਿਥਿਂ ਪਰ੍ਣਸ਼ਾਲਾਯਾਂ ਰਾਘਵਂ ਸਂਨ੍ਯਵੇਸ਼ਯਨ੍
ਉਥੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਝੋਪੜੀ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸਤ੍ਕृਤ੍ਯ ਵਿਧਿਨਾ ਪਾਵਕੋਪਮਾਃ। ਆਜਹ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਮਹਾਭਾਗਾਃ ਸਲਿਲਂ ਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣਃ
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਹਾਨ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਧਰਮ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਲਈ ਰੀਤ ਮੁਤਾਬਕ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ।
ਮਙ੍ਗਲਾਨਿ ਪ੍ਰਯੁਞ੍ਜਾਨਾ ਮੁਦਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਾਃ। ਮੂਲਂ ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਂ ਸਰ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਂ ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਉੱਚਤਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਮੰਗਲਮਈ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੜਾਂ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ।
ਨਿਵੇਦਯਿਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਸ੍ਤੇ ਤੁ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਯੋऽਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਧਰ੍ਮਪਾਲੋ ਜਨਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸ਼ਰਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਇਹ ਸਭ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਕੇ, ਧਰਮ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਹੋ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲੇ ਹੋ—'
ਪੂਜਨੀਯਸ਼੍ਚ ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਾਜਾ ਦਣ੍ਡਧਰੋ ਗੁਰੁਃ। ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੈਵ ਚਤੁਰ੍ਭਾਗਃ ਪ੍ਰਜਾ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਰਾਘਵ
'ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੰਡ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਜਣਯੋਗ ਅਤੇ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਚੌਥੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਂਗ, ਰਾਘਵ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ।'
ਰਾਜਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਵਰਾਨ੍ ਭੋਗਾਨ੍ ਰਮ੍ਯਾਨ੍ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ਕृਤਃ। ਤੇ ਵਯਂ ਭਵਤਾ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਭਵਦ੍ਵਿषਯਵਾਸਿਨਃ। ਨਗਰਸ੍ਥੋ ਵਨਸ੍ਥੋ ਵਾ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਰਾਜਾ ਜਨੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਇਸ ਲਈ, ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ ਰਾਜਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵਾਂ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਰਾਜਾ ਹੋ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ।'
ਨ੍ਯਸ੍ਤਦਣ੍ਡਾ ਵਯਂ ਰਾਜਞ੍ਜਿਤਕ੍ਰੋਧਾ ਜਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਃ। ਰਕ੍ਸ਼ਣੀਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ ਗਰ੍ਭਭੂਤਾਸ੍ਤਪੋਧਨਾਃ
'ਅਸੀਂ, ਰਾਜਾ, ਦੰਡ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ; ਸਦਾ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਤਪਸਵੀ, ਜੋ ਗਰਭ ਵਾਂਗ ਹਨ ਤੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਧਨਵੰਤ ਹਨ, ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਫਲੈਰ੍ਮੂਲੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵਮ੍। ਵਨ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਹਾਰੈਃ ਸਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮਪੂਜਯਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਘਵ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਫਲ, ਜੜਾਂ, ਫੁੱਲ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੰਗਲੀ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ।
ਤਥਾਨ੍ਯੇ ਤਾਪਸਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾ ਰਾਮਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋਪਮਾਃ। ਨ੍ਯਾਯਵृਤ੍ਤਾ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਤਰ੍ਪਯਾਮਾਸੁਰੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਰ ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਸਿਧ ਲੋਕ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਚੇ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਰਾਮ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
thumb|ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਰਣ੍ਯਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੩-
ਹੁਣ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਰਣਯਕਾਂਡ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯੋऽਥ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੋਦਯਨਂ ਪ੍ਰਤਿ। ਆਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਸ ਮੁਨੀਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਵਨਮੇਵਾਨ੍ਵਗਾਹਤ
ਮਹਿਮਾਨ-ਸੇਵਾ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਮ ਨੇ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਪਾਇਆ।
ਨਿष੍ਕੂਜਮਾਨਸ਼ਕੁਨਿਂ ਝਿਲ੍ਲਿਕਾਗਣਨਾਦਿਤਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਨੁਚਰੋ ਰਾਮੋ ਵਨਮਧ੍ਯਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਪੰਛੀ ਚੁੱਪ ਸਨ ਪਰ ਝੀਂਗਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸੀਤਯਾ ਸਹ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਘੋਰਮृਗਾਯੁਤੇ। ਦਦਰ੍ਸ਼ ਗਿਰਿਸ਼ृਙ੍ਗਾਭਂ ਪੁਰੁषਾਦਂ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍
ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ ਨੇ ਉਥੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਉੱਚ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ-ਭਖਣ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਵੇਖਿਆ।
ਗਭੀਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਾਵਕ੍ਤ੍ਰਂ ਵਿਕਟਂ ਵਿਕਟੋਦਰਮ੍। ਬੀਭਤ੍ਸਂ ਵਿषਮਂ ਦੀਰ੍ਘਂ ਵਿਕृਤਂ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍
ਉਸ ਦੇ ਅੱਖਾਂ ਗਹਿਰੀਆਂ, ਮੂੰਹ ਵੱਡਾ, ਪੇਟ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਫੂਲਾ ਹੋਇਆ, ਰੂਪ ਵਿਲੱਖਣ, ਉਚਾ ਤੇ ਅਜੀਬ, ਤੇ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ।
ਵਸਾਨਂ ਚਰ੍ਮ ਵੈਯਾਘ੍ਰਂ ਵਸਾਰ੍ਦ੍ਰਂ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਤ੍ਰਾਸਨਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਮਿਵਾਨ੍ਤਕਮ੍
ਉਹ ਵਾਘ ਦੀ ਖਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਗੀਲੀ ਤੇ ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਗਪਗ ਸੀ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਡਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਖੁੱਲਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤ੍ਰੀਨ੍ ਸਿਂਹਾਂਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਨ੍ ਦ੍ਵੌ ਵृਕੌ ਪृषਤਾਨ੍ ਦਸ਼। ਸਵਿषਾਣਂ ਵਸਾਦਿਗ੍ਧਂ ਗਜਸ੍ਯ ਚ ਸ਼ਿਰੋ ਮਹਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਸਿੰਘ, ਚਾਰ ਵਾਘ, ਦੋ ਭੇੜੀਏ, ਦਸ ਚਿਤਕਬਰ ਹਿਰਣ ਤੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਾਥੀ ਦਾ ਸਿਰ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਸਿੰਗ ਸੀ ਤੇ ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਲਗਪਗ ਸੀ—
ਅਵਸਜ੍ਯਾਯਸੇ ਸ਼ੂਲੇ ਵਿਨਦਨ੍ਤਂ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍। ਸ ਰਾਮਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚੈਵ ਸੀਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਬਰਛੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਸੀ; ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਮਿਥਿਲਾ ਦੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ—
ਅਭ੍ਯਧਾਵਤ੍ ਸੁਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ਕਾਲ ਇਵਾਨ੍ਤਕਃ ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੈਰਵਂ ਨਾਦਂ ਚਾਲਯਨ੍ਨਿਵ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਵਾਂਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਿਆ; ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਅਙ੍ਕੇਨਾਦਾਯ ਵੈਦੇਹੀਮਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਤਦਾਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਯੁਵਾਂ ਜਟਾਚੀਰਧਰੌ ਸਭਾਰ੍ਯੌ ਕ੍ਸ਼ੀਣਜੀਵਿਤੌ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਦੇਹੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ ਕਿਹਾ: 'ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਜਟਾਵਾਂ ਤੇ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੀ ਉਮਰ ਮੁਕਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।'
ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੌ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਚਾਪਾਸਿਪਾਣਿਨੌ। ਕਥਂ ਤਾਪਸਯੋਰ੍ਵਾਂ ਚ ਵਾਸਃ ਪ੍ਰਮਦਯਾ ਸਹ
ਤੁਸੀਂ ਧਨੁ, ਤੀਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹੋ; ਤੁਸੀਂ ਤਪਸੀ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਔਰਤ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹੋ?
ਅਧਰ੍ਮਚਾਰਿਣੌ ਪਾਪੌ ਕੌ ਯੁਵਾਂ ਮੁਨਿਦੂषਕੌ। ਅਹਂ ਵਨਮਿਦਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਵਿਰਾਧੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਪਾਪੀ ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਹੋ, ਜੋ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੇ ਹੋ? ਮੈਂ ਵਿਰਾਧਾ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਸ ਕਠਿਨ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ।
ਚਰਾਮਿ ਸਾਯੁਧੋ ਨਿਤ੍ਯਮृषਿਮਾਂਸਾਨਿ ਭਕ੍ਸ਼ਯਨ੍। ਇਯਂ ਨਾਰੀ ਵਰਾਰੋਹਾ ਮਮ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਣੇਗੀ।
ਯੁਵਯੋਃ ਪਾਪਯੋਸ਼੍ਚਾਹਂ ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਰੁਧਿਰਂ ਮृਧੇ। ਤਸ੍ਯੈਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤੋ ਦੁष੍ਟਂ ਵਿਰਾਧਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ
ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਪਾਪੀਆਂ, ਮੈਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਖੂਨ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ, ਮੰਦ-ਮਨ ਵਿਰਾਧਾ ਨੇ ਕਿਹਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਗਰ੍ਵਿਤਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਸੀਤਾ ਪ੍ਰਵੇਪਿਤੋਦ੍ਵੇਗਾਤ੍ ਪ੍ਰਵਾਤੇ ਕਦਲੀ ਯਥਾ
ਉਸ ਦੀ ਘਮੰਡ ਭਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਸੀਤਾ ਡਰ ਕਰਕੇ ਕੰਬੀ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕੇਲੇ ਦਾ ਪੌਦਾ ਹਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਘਵਃ ਸੀਤਾਂ ਵਿਰਾਧਾਙ੍ਕਗਤਾਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਅਬ੍ਰਵੀਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮੁਖੇਨ ਪਰਿਸ਼ੁष੍ਯਤਾ
ਸੀਤਾ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵਿਰਾਧਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਸੁੱਕੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਪਸ਼੍ਯ ਸੌਮ੍ਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਜਨਕਸ੍ਯਾਤ੍ਮਸਮ੍ਭਵਾਮ੍। ਮਮ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ੁਭਾਚਾਰਾਂ ਵਿਰਾਧਾਙ੍ਕੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਸੌਮਿਆ, ਵੇਖੋ, ਰਾਜਾ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਜੋ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਵਿਰਾਧਾ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਸੁਖਸਂਵृਦ੍ਧਾਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀਮ੍। ਯਦਭਿਪ੍ਰੇਤਮਸ੍ਮਾਸੁ ਪ੍ਰਿਯਂ ਵਰਵृਤਂ ਚ ਯਤ੍
ਇਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਪਲੀ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਚਾਹ ਸੀ—