ਮਹਾਯਜ੍ਞੇ ਤਦਾ ਤਸ੍ਯ ਵਰੁਣੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਦਤ੍ਤਂ ਧਨੁਰ੍ਵਰਂ ਪ੍ਰੀਤ੍ਯਾ ਤੂਣੀ ਚਾਕ੍ਸ਼ਯਸਾਯਕੌ ।। ੨.੧੧੮.
ਉਸ ਦੇ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨ ਵਰੁਣ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਧਨੁ ਤੇ ਅਖੂਤ ਤੀਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤੂਣੀ ਦਿੱਤਾ।
ਅਸਞ੍ਚਾਲ੍ਯਂ ਮਨੁष੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਯਤ੍ਨੇਨਾਪਿ ਚ ਗੌਰਵਾਤ੍ । ਤਨ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਨਮਯਿਤੁਂ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇष੍ਵਪਿ ਨਰਾਧਿਪਾ: ।। ੨.੧੧੮.
ਉਹ ਧਨੁ, ਆਪਣੀ ਭਾਰੀਅਤ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਤਨ ਕਰਨ ਤੇ ਵੀ ਹਿਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ; ਰਾਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਕਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੇ, ਭਾਵੇਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ।
ਤਦ੍ਧਨੁ: ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮੇ ਪਿਤ੍ਰਾ ਵ੍ਯਾਹृਤਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਾ । ਸਮਵਾਯੇ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਣਾਂ ਪੂਰ੍ਵਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨ੍ ।। ੨.੧੧੮.
ਉਹ ਧਨੁ ਮਿਲਣ ਤੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਤੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।
ਇਦਂ ਚ ਧਨੁਰੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਸਜ੍ਯਂ ਯ: ਕੁਰੁਤੇ ਨਰ: । ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਦੁਹਿਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯ: ।। ੨.੧੧੮.
'ਜੋ ਇਹ ਧਨੁ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਤਣੇਗਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਧੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਮਿਲੇਗੀ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।'
ਤਚ੍ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਧਨੁ: ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਗੌਰਵਾਦ੍ਗਿਰਿਸਨ੍ਨਿਭਮ੍ । ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਨृਪਾ ਜਗ੍ਮੁਰਸ਼ਕ੍ਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤੋਲਨੇ ।। ੨.੧੧੮.
ਉਹ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਭਾਰੀ ਧਨੁ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਰਹੇ।
ਸੁਦੀਰ੍ਘਸ੍ਯ ਤੁ ਕਾਲਸ੍ਯ ਰਾਘਵੋ ऽਯਂ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿ: । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇਣ ਸਹਿਤੋ ਯਜ੍ਞਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਮਾਗਤ: । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਰਾਮ: ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮ: ।। ੨.੧੧੮.
ਬਹੁਤ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਘਵ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਯਜਨ ਵੇਖਣ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਪੱਕਾ ਸੀ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮਮ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸੁਪੂਜਿਤ: । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਪਿਤਰਂ ਤਤ੍ਰ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ ।। ੨.੧੧੮.
ਉਥੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ, ਜੋ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਇਜ਼ਤਦਾਰ ਸੀ, ਨੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਭਰਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ।
ਸੁਤੌ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯੇਮੌ ਧਨੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣੌ । ਧਨੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਯ ਰਾਮਾਯ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਯ ਦੈਵਿਕਮ੍ ।। ੨.੧੧੮.
'ਇਹ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਧਨੁ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਰਾਜਪੁਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਹ ਦਿਵੀ ਧਨੁ ਵਿਖਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਤਦ੍ਧਨੁ: ਸਮੁਪਾਨਯਤ੍ । ਨਿਮੇषਾਨ੍ਤਰਮਾਤ੍ਰੇਣ ਤਦਾਨਮ੍ਯ ਸ ਵੀਰ੍ਯ੍ਯਵਾਨ੍ ।। ੨.੧੧੮.
ਉਸ ਵਿਦਵਾਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਹ ਧਨੁ ਲਿਆਇਆ; ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਣ ਦਿੱਤਾ।
ਜ੍ਯਾਂ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਝਟਿਤਿ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਵੀਰ੍ਯਵਤ੍ ।। ੨.੧੧੮.
ਉਸ ਨੇ ਚੁਸਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਧਨੁ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਤਣਿਆ।
ਤੇਨ ਪੂਰਯਤਾ ਵੇਗਾਨ੍ਮਧ੍ਯੇ ਭਗ੍ਨਂ ਦ੍ਵਿਧਾ ਧਨੁ: । ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਬ੍ਦੋ ऽਭਵਦ੍ਭੀਮ: ਪਤਿਤਸ੍ਯਾਸ਼ਨੇਰਿਵ ।। ੨.੧੧੮.
ਜਦ ਉਹ ਨੇ ਧਨੁ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤਣਿਆ, ਧਨੁ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਦੋ ਹਿਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਡਰਾਉਣੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਬਿਜਲੀ ਡਿੱਗ ਪਵੇ।
ਤਤੋ ऽਹਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਮਾਯ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਤ੍ਯਾਭਿਸਨ੍ਧਿਨਾ । ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ ਦਾਤੁਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਜਲਭਾਜਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ।। ੨.੧੧੮.
ਫਿਰ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਵਾਅਦੇ ਤੇ ਪੱਕਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੇਣ ਦਾ ਨਿਸਚਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਧੀਆ ਜਲ-ਭਾਂਡਾ ਚੁੱਕਿਆ।
ਦੀਯਮਾਨਾਂ ਨ ਤੁ ਤਦਾ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਰਾਘਵ: । ਅਵਿਜ੍ਞਾਯ ਪਿਤੁਸ਼੍ਛਨ੍ਦਮਯੋਧ੍ਯਾਧਿਪਤੇ: ਪ੍ਰਭੋ: ।। ੨.੧੧੮.
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਘਵ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ।
ਤਤ: ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰਮਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਵृਦ੍ਧਂ ਦਸ਼ਰਥਂ ਨृਪਮ੍ । ਮਮ ਪਿਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵਹਂ ਦਤ੍ਤਾ ਰਾਮਾਯ ਵਿਦਿਤਾਤ੍ਮਨੇ ।। ੨.੧੧੮.
ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸਸੁਰ ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਮਮ ਚੈਵਾਨੁਜਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਊਰ੍ਮਿਲਾ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾ । ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾਰ੍ਥੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯਾਪਿ ਦਤ੍ਤਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਮ ਸ੍ਵਯਮ੍ ।। ੨.੧੧੮.
ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਭੈਣ, ਨੇਕ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਉਰਮੀਲਾ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਲਈ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਦਿੱਤੀ।
ਏਵਂ ਦਤ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਰਾਮਾਯ ਤਦਾ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ਵਰੇ । ਅਨੁਰਕ੍ਤਾਸ੍ਮਿ ਧਰ੍ਮੇਣ ਪਤਿਂ ਵੀਰ੍ਯਵਤਾਂ ਵਰਮ੍ ।। ੨.੧੧੮.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਧਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਬਹਾਦਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਾਂ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਾਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮ: ਸਰ੍ਗ:
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਆਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਅਠਾਰਾਂ-ਉੱਤਰ-ਸੌਵਾਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਆਦਿ ਕਾਵਿ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਰਾਮਾਇਣ ਵਿੱਚ ਵਾਲਮੀਕਿ ਜੀ ਨੇ ਲਿਖਿਆ।
thumb|ਏਕੋਨਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center thumb|ਮਙ੍ਗਲਸ਼ਾਸਨਮ੍|center ਅਨਸੂਯਾ ਤੁ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਾਂ ਮਹਤੀਂ ਕਥਾਮ੍ । ਪਰ੍ਯ੍ਯष੍ਵਜਤ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਰਸ੍ਯਾਘ੍ਰਾਯ ਮੈਥਿਲੀਮ੍ ।। ੨.੧੧੯.
ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਚੁੰਮਿਆ।
ਵ੍ਯਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਰਪਦਂ ਚਿਤ੍ਰਂ ਭਾषਿਤਂ ਮਧੁਰਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਯਥਾ ਸ੍ਵਯਮ੍ਵਰਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਹਿ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਯਾ । ਰਮੇ ऽਹਂ ਕਥਯਾ ਤੇ ਤੁ ਦृਢਂ ਮਧੁਰਭਾषਿਣਿ ।। ੨.੧੧੯.
ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਸਾਫ, ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਸਵਯੰਵਰ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣ ਲਿਆ। ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ।
ਰਵਿਰਸ੍ਤਂ ਗਤ: ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੁਪੋਹ੍ਯ ਰਜਨੀਂ ਸ਼ਿਵਾਮ੍ । ਦਿਵਸਂ ਪ੍ਰਤਿਕੀਰ੍ਣਾਨਾਮਾਹਾਰਾਰ੍ਥਂ ਪਤਤ੍ऺਿਤ੍ਰਣਾਮ੍ । ਸਨ੍ਧ੍ਯਾਕਾਲੇ ਨਿਲੀਨਾਨਾਂ ਨਿਦ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਧ੍ਵਨਿ: ।। ੨.੧੧੯.
ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਤ ਆ ਗਈ ਹੈ; ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਜੋ ਦਿਨ ਭਰ ਖਾਣ ਲਈ ਉਡਦੇ ਰਹੇ, ਹੁਣ ਸੌਣ ਲਈ ਬੈਠ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਏਤੇ ਚਾਪ੍ਯਭਿषੇਕਾਰ੍ਦ੍ਰਾ ਮੁਨਯ: ਕਲਸ਼ੋਦ੍ਯਤਾ: । ਸਹਿਤਾ ਉਪਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਸਲਿਲਾਪ੍ਲੁਤਵਲ੍ਕਲਾ: ।। ੨.੧੧੯.
ਇਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰਕੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਿੱਜੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ऋषੀਣਾਮਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰੇषੁ ਹੁਤੇषੁ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਕਪੋਤਾਙ੍ਗਾਰੁਣੋ ਧੂਮੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਪਵਨੋਦ੍ਧਤ: ।। ੨.੧੧੯.
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਡਦਾ, ਕਬੂਤਰ ਦੇ ਰੰਗ ਵਰਗਾ ਲਾਲ ਧੂੰਆਂ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਅਲ੍ਪਪਰ੍ਣਾਹਿ ਤਰਵੋ ਘਨੀਭੂਤਾ: ਸਮਨ੍ਤਤ: । ਵਿਪ੍ਰਕृष੍ਟੇਪਿ ਦੇਸ਼ੇ ऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ੍ਤਿ ਵੈ ਦਿਸ਼: ।। ੨.੧੧੯.
ਕਮ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰਖ਼ਤ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘਣੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਇਸ ਦੂਰਲੇ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਸਾਫ਼ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀਆਂ।
ਰਜਨੀਚਰਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਪ੍ਰਚਰਨ੍ਤਿ ਸਮਨ੍ਤਤ: । ਤਪੋਵਨਮृਗਾ ਹ੍ਯੇਤੇ ਵੇਦਿਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ਼ੇਰਤੇ ।। ੨.੧੧੯.
ਰਾਤ ਦੇ ਜੀਵ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹਨ; ਤਪੋਵਨ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਪਵਿੱਤਰ ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਂ ਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸਮ੍ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਾ ਨਿਸ਼ਾ ਸੀਤੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਸਮਲਙ੍ਕृਤਾ । ਜੋਤ੍ਸ੍ਨਾਪ੍ਰਾਵਰਣਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ऽਭ੍ਯੁਦਿਤੋ ऽਮ੍ਬਰੇ ।। ੨.੧੧੯.
ਰਾਤ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਸੀਤੇ, ਤਾਰੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ; ਚੰਦ, ਚਾਂਦਨੀ ਦੀ ਚਾਦਰ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉਗ ਆਇਆ ਹੈ।
ਗਮ੍ਯਤਾਮਨੁਜਾਨਾਮਿ ਰਾਮਸ੍ਯਾਨੁਚਰੀ ਭਵ । ਕਥਯਨ੍ਤ੍ਯਾ ਹਿ ਮਧੁਰਂ ਤ੍ਵਯਾਹਂ ਪਰਿਤੋषਿਤਾ ।। ੨.੧੧੯.
ਹੁਣ ਤੂੰ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ; ਰਾਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹਾਂ।
ਅਲਙ੍ਕੁਰੁ ਚ ਤਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਮਮ ਮੈਥਿਲਿ । ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਜਨਯ ਮੇ ਵਤ੍ਸੇ ਦਿਵ੍ਯਾਲਙ੍ਕਾਰਸ਼ੋਭਿਤਾ ।। ੨.੧੧੯.
ਮੈਥਿਲੀ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਜ ਜਾ; ਪਿਆਰੀ, ਤੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਮੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ।
ਸਾ ਤਥਾ ਸਮਲਂਕृਤ੍ਯ ਸੀਤਾ ਸੁਰਸੁਤੋਪਮਾ । ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ਼ਿਰਸਾ ਤਸ੍ਯੈ ਰਾਮਂ ਤ੍ਵਭਿਮੁਖੀ ਯਯੌ ।। ੨.੧੧੯.
ਸੀਤਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਧੀ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਰਾਮ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਥਾ ਤੁ ਭੂषਿਤਾਂ ਸੀਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਵਦਤਾਂ ਵਰ: । ਰਾਘਵ: ਪ੍ਰੀਤਿਦਾਨੇਨ ਤਪਸ੍ਵਿਨ੍ਯਾ ਜਹਰ੍ष ਚ ।। ੨.੧੧੯.
ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਘਵ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਤਪਸਵਿਨੀ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਪ੍ਰੀਤਿ ਦੇ ਤੋਹਫੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ਤਤ: ਸਰ੍ਵਂ ਸੀਤਾ ਰਾਮਾਯ ਮੈਥਿਲੀ । ਪ੍ਰੀਤਿਦਾਨਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨ੍ਯਾ ਵਸਨਾਭਰਣਸ੍ਰਜਮ੍ ।। ੨.੧੧੯.
ਫਿਰ ਮੈਥਿਲੀ ਸੀਤਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ—ਤਪਸਵਿਨੀ ਵੱਲੋਂ ਮਿਲੀ ਪ੍ਰੀਤਿ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਣੇ ਅਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ।