ਤੇषਾਂ ਜਨ੍ਮਕ੍ਰਿਯਾਦੀਨਿ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਾਣ੍ਯਕਾਰਯਤ੍ । ਤੇषਾਂ ਕੇਤੁਰਿਵ ਜ੍ਯੇष੍ਠੋ ਰਾਮੋ ਰਤਿਕਰਃ ਪਿਤੁਃ ॥੧-੧੮-
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਰਾਮ, ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਿਤਾ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਭੂਯੋ ਭੂਤਾਨਾਂ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਰਿਵ ਸਮ੍ਮਤਃ । ਸਰ੍ਵੇ ਵੇਦਵਿਦਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਲੋਕਹਿਤੇ ਰਤਾਃ ॥੧-੧੮-
ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚ ਵਡਿਆਈ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਯੰਭੂ; ਸਾਰੇ ਵਿਦਵਾਨ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਰ੍ਵੇ ਜ੍ਞਾਨੋਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਦਿਤਾ ਗੁਣੈਃ । ਤੇषਾਮਪਿ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਮਃ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਃ ॥੧-੧੮-
ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ; ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਰਾਮ, ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਨਾਲ, ਸੱਚ ਅਤੇ ਸ਼ੌਰਤ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਸੀ।
ਇष੍ਟਃ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯ ਲੋਕਸ੍ਯ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕ ਇਵ ਨਿਰ੍ਮਲਃ । ਗਜਸ੍ਕਨ੍ਧੇऽਸ਼੍ਵਪृष੍ਠੇ ਚ ਰਥਚਰ੍ਯਾਸੁ ਸਮ੍ਮਤਃ ॥੧-੧੮-
ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਚੰਦ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ; ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ ਤੇ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਿਚ ਵੀ ਮਾਹਰ ਸੀ।
ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੇ ਚ ਨਿਰਤਃ ਪਿਤੁਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣੇ ਰਤਃ । ਬਾਲ੍ਯਾਤ੍ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਿਵਰ੍ਧਨਃ ॥੧-੧੮-
ਉਹ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ; ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਛੋਟੇ ਤੋਂ ਹੀ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਲੋਕਰਾਮਸ੍ਯ ਭ੍ਰਾਤੁਰ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਿਯਕਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ਰੀਰਤਃ ॥੧-੧੮-
ਲਕਸ਼ਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਮ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ; ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਦਿੰਦਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੀ ਸਰੀਰਕ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਬਹਿਃਪ੍ਰਾਣ ਇਵਾਪਰਃ । ਨ ਚ ਤੇਨ ਵਿਨਾ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਲਭਤੇ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ ॥੧-੧੮-
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵਧੀਆ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ, ਰਾਮ ਲਈ ਬਾਹਰਲੇ ਪ੍ਰਾਣ ਵਾਂਗ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਹ ਬਿਨਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਕਦੇ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ।
ਮृष੍ਟਮਨ੍ਨਮੁਪਾਨੀਤਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਨ ਹਿ ਤਂ ਵਿਨਾ । ਯਦਾ ਹਿ ਹਯਮਾਰੂਢੋ ਮृਗਯਾਂ ਯਾਤਿ ਰਾਘਵਃ ॥੧-੧੮-
ਜਦੋਂ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਆਉਂਦੇ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ; ਜਦੋਂ ਰਾਘਵ ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਜਾਂਦਾ,
ਅਥੈਨਂ ਪृष੍ਠਤੋऽਭ੍ਯੇਤਿ ਸਧਨੁਃ ਪਰਿਪਾਲਯਨ੍ । ਭਰਤਸ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਵਰਜੋ ਹਿ ਸਃ ॥੧-੧੮-
ਤਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਪਿੱਛੇ ਧਨੁਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ; ਭਰਤ ਲਈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਦਾ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੀ ਇਹੀ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਾਣੈਃ ਪ੍ਰਿਯਤਰੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯ ਚਾਸੀਤ੍ ਤਥਾ ਪ੍ਰਿਯਃ । ਸ ਚਤੁਰ੍ਭਿਰ੍ਮਹਾਭਾਗੈਃ ਪੁਤ੍ਰੈਰ੍ਦਸ਼ਰਥਃ ਪ੍ਰਿਯੈਃ ॥੧-੧੮-
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਲਈ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸ਼ਰਥ ਆਪਣੇ ਚਾਰ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਪਿਆਰ ਪਾਉਂਦਾ ਸੀ।
ਬਭੂਵ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤੋ ਦੇਵੈਰਿਵ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਤੇ ਯਦਾ ਜ੍ਞਾਨਸਂਪਨ੍ਨਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਦਿਤਾ ਗੁਣੈਃ ॥੧-੧੮-
ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਪਿਤਾਮਹ; ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ,
ਹ੍ਰੀਮਨ੍ਤਃ ਕੀਰ੍ਤਿਮਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਜ੍ਞਾ ਦੀਰ੍ਘਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ । ਤੇषਾਮੇਵਂਪ੍ਰਭਾਵਾਣਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦੀਪ੍ਤਤੇਜਸਾਮ੍ ॥੧-੧੮-
ਲਜਜਤ, ਵਡਿਆਈ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਦੂਰ ਦੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ; ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ, ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇਜ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਹृष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਾਧਿਪੋ ਯਥਾ । ਤੇ ਚਾਪਿ ਮਨੁਜਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾ ਵੈਦਿਕਾਧ੍ਯਯਨੇ ਰਤਾਃ ॥੧-੧੮-
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਸ਼ਰਥ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਸ਼ੇਰ ਵੀ ਵੈਦਿਕ ਪਾਠ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ।
ਪਿਤृਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਰਤਾ ਧਨੁਰ੍ਵੇਦੇ ਚ ਨਿष੍ਠਿਤਾਃ । ਅਥ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤੇषਾਂ ਦਾਰਕ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ॥੧-੧੮-
ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਅਤੇ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਿਤ; ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੋਪਾਧ੍ਯਾਯਃ ਸਬਾਨ੍ਧਵਃ । ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਮਾਨਸ੍ਯ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਮਧ੍ਯੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ॥੧-੧੮-
ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ; ਜਦ ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਮੰਤਰੀਆਂ ਵਿਚ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਅਭ੍ਯਾਗਚ੍ਛਨ੍ਮਹਾਤੇਜੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੋ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਸ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਕਾਙ੍ਕ੍ਸ਼ੀ ਦ੍ਵਾਰਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਾਨੁਵਾਚ ਹ ॥੧-੧੮-
ਵੱਡੀ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਰਾਜੇ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰ ਕੇ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਖ੍ਯਾਤ ਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕੌਸ਼ਿਕਂ ਗਾਧਿਨਃ ਸੁਤਮ੍ । ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵੇਸ਼੍ਮ ਪ੍ਰਦੁਦ੍ਰੁਵੁਃ ॥੧-੧੮-
ਤੁਰੰਤ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤ ਕੌਸ਼ਿਕ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਸਂਭ੍ਰਾਨ੍ਤਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇਨ ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਚੋਦਿਤਾਃ । ਤੇ ਗਤ੍ਵਾ ਰਾਜਭਵਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਮृषਿਂ ਤਦਾ ॥੧-੧੮-
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਘਬਰਾਹਟ ਆ ਗਈ ਸੀ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਜਾ ਕੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਾਵੇਦਯਾਮਾਸੁਰ੍ਨृਪਾਯੇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕਵੇ ਤਦਾ । ਤੇषਾਂ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਪੁਰੋਧਾਃ ਸਮਾਹਿਤਃ ॥੧-੧੮-
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸਾਵਧਾਨ ਹੋ ਗਏ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਜ੍ਜਗਾਮ ਸਂਹृष੍ਟੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮਿਵ ਵਾਸਵਃ । ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਜ੍ਵਲਿਤਂ ਦੀਪ੍ਤ੍ਯਾ ਤਾਪਸਂ ਸਂਸ਼ਿਤਵ੍ਰਤਮ੍ ॥੧-੧੮-
ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਤਪਸੀ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਵਚਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨੋ ਰਾਜਾ ਤਤੋऽਰ੍ਘ੍ਯਮੁਪਹਾਰਯਤ੍ । ਸ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਾਰ੍ਘ੍ਯਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ॥੧-੧੮-
ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਵਰੂਪ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਪਾਣੀ ਲਿਆ।
ਕੁਸ਼ਲਂ ਚਾਵ੍ਯਯਂ ਚੈਵ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਨ੍ਨਰਾਧਿਪਮ੍ । ਪੁਰੇ ਕੋਸ਼ੇ ਜਨਪਦੇ ਬਾਨ੍ਧਵੇषੁ ਸੁਹृਤ੍ਸੁ ਚ ॥੧-੧੮-
ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਸ਼ਹਿਰ, ਖਜਾਨਾ, ਦੇਸ਼, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾਹ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹੈ।
ਕੁਸ਼ਲਂ ਕੌਸ਼ਿਕੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪਰ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ੍ ਸੁਧਾਰ੍ਮਿਕਃ । ਅਪਿ ਤੇ ਸਂਨਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਮਨ੍ਤਰਿਪਵੋ ਜਿਤਾਃ ॥੧-੧੮-
ਧਰਮਵਾਨ ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਇਹ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵਸੀਲੇ ਤੇ ਨੇੜਲੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਿੱਤ ਲਏ ਹਨ।
ਦੈਵਂ ਚ ਮਾਨੁषਂ ਚੈਵ ਕਰ੍ਮ ਤੇ ਸਾਧ੍ਵਨੁष੍ਠਿਤਮ੍ । ਵਸਿष੍ਠਂ ਚ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਕੁਸ਼ਲਂ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਃ ॥੧-੧੮-
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਦਿਵਿਆ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਕਰਤਬ ਵੀ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਵਸੀਸ਼ਠ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖੁਸ਼ੀ ਪੁੱਛੀ।
ऋषੀਂਸ਼੍ਚ ਤਾਨ੍ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਮਹਾਭਾਗ ਉਵਾਚ ਹ । ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਹृष੍ਟਮਨਸਸ੍ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ ॥੧-੧੮-
ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਸੀ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਲਾਮ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਆ ਗਏ।
ਵਿਵਿਸ਼ੁਃ ਪੂਜਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਨਿषੇਦੁਸ਼੍ਚ ਯਥਾਰ੍ਹਤਃ । ਅਥ ਹृष੍ਟਮਨਾ ਰਾਜਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍ ॥੧-੧੮-
ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਜਿਵੇਂ ਯੋਗ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠ ਗਏ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਉਵਾਚ ਪਰਮੋਦਾਰੋ ਹृष੍ਟਸ੍ਤਮਭਿਪੂਜਯਨ੍ । ਯਥਾਮृਤਸ੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਰ੍ਯਥਾ ਵਰ੍षਮਨੂਦਕੇ ॥੧-੧੮-
ਸਭ ਤੋਂ ਦਿਆਲੂ ਰਾਜਾ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਕਿਹਾ: "ਤੁਹਾਡਾ ਆਉਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਮਿਲਣ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕਾ ਪੈਣ ਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈ ਜਾਵੇ।"
ਯਥਾ ਸਦृਸ਼ਦਾਰੇषੁ ਪੁਤ੍ਰਜਨ੍ਮਾਪ੍ਰਜਸ੍ਯ ਵੈ । ਪ੍ਰਣष੍ਟਸ੍ਯ ਯਥਾ ਲਾਭੋ ਯਥਾ ਹਰ੍षੋ ਮਹੋਦਯਃ ॥੧-੧੮-
ਜਿਵੇਂ ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਗੁਆਚੀ ਚੀਜ਼ ਮੁੜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਮਿਲੇ।
ਤਥੈਵਾਗਮਨਂ ਮਨ੍ਯੇ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਕਂ ਚ ਤੇ ਪਰਮਂ ਕਾਮਂ ਕਰੋਮਿ ਕਿਮੁ ਹਰ੍षਿਤਃ ॥੧-੧੮-
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਉਣਾ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ! ਤੁਹਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਕੀ ਹੈ? ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਆਉਣ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ?
ਪਾਤ੍ਰਭੂਤੋऽਸਿ ਮੇ ਵਿਪ੍ਰ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਸਿ ਮਾਨਦ । ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਸਫਲਂ ਜਨ੍ਮ ਜੀਵਿਤਂ ਚ ਸੁਜੀਵਿਤਮ੍ ॥੧-੧੮-
ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਆਦਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ, ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ। ਅੱਜ ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚੰਗੀ ਹੋਈ।