ਸ਼ੀਘ੍ਰਸ੍ਰੋਤਸਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸ਼ਿਵਮਕਰ੍ਦ੍ਦਮਮ੍ । ਸਿषਿਚੁਸ੍ਤੂਦਕਂ ਰਾਜ੍ਞੇ ਤਤ੍ਰੈਤਤ੍ਤੇ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ ।। ੨.੧੦੨.
ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਤੇਜ਼ ਵਹਿੰਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਕਾਦੋ ਰਹਿਤ ਘਾਟ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਹੋਵੇ।'
ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚ ਮਹੀਪਾਲੋ ਜਲਪੂਰਿਤਮਞ੍ਜਲਿਮ੍ । ਦਿਸ਼ਂ ਯਾਮ੍ਯਾਮਭਿਮੁਖੋ ਰੁਦਨ੍ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੨.੧੦੨.
ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹਥੀਂ ਪਾਣੀ ਭਰ ਕੇ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ, ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਰਾਜਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਵਿਮਲਂ ਤੋਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਪਿਤृਲੋਕਗਤਸ੍ਯਾਦ੍ਯ ਮਦ੍ਦਤ੍ਤਮੁਪਤਿष੍ਠਤੁ ।। ੨.੧੦੨.
ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਇਹ ਸਾਫ ਤੇ ਅਟੱਲ ਪਾਣੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਅੱਜ ਦਿੱਤਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਤਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਗਏ ਹੋ।
ਤਤੋ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਤੀਰਾਤ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ੍ਯ ਸ ਰਾਘਵ: । ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਕਾਰ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਨਿਵਾਪਂ ਭ੍ਰਾਤृਭਿ: ਸਹ ।। ੨.੧੦੨.
ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਨੇ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ।
ਐਙ੍ਗੁਦਂ ਬਦਰੀਮਿਸ਼੍ਰਂ ਪਿਣ੍ਯਾਕਂ ਦਰ੍ਭਸਂਸ੍ਤਰੇ । ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਮ: ਸੁਦੁ:ਖਾਰ੍ਤ੍ਤੋ ਰੁਦਨ੍ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ।। ੨.੧੦੨.
ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਆਇੰਗੁਦਾ, ਬੇਰੀ ਤੇ ਜੌ ਦੇ ਮਿਲੇ ਹੋਏ ਪਿੰਡ ਰੱਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਗਹਿਰੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਇਦਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮਹਾਰਾਜ ਪ੍ਰੀਤੋ ਯਦਸ਼ਨਾ ਵਯਮ੍ । ਯਦਨ੍ਨ: ਪੁਰੁषੋ ਭਵਤਿ ਤਦਨ੍ਨਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾ: ।। ੨.੧੦੨.
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਇਹ ਖਾਣਾ ਖਾਓ, ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਬਿਨਾ ਖਾਣੇ ਦੇ ਹਾਂ; ਜਿਹੜਾ ਖਾਣਾ ਮਨੁੱਖ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਖਾਣਾ ਉਸਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤੇਨੈਵ ਮਾਰ੍ਗੇਣ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ੍ਯ ਨਦੀਤਟਾਤ੍ । ਆਰੁਰੋਹ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਰਮ੍ਯਸਾਨੁਂ ਮਹੀਧਰਮ੍ ।। ੨.੧੦੨.
ਫਿਰ, ਉਹੀ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਸੁਹਣੀ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਨ ਚੜ੍ਹੀ।
ਤਤ: ਪਰ੍ਣਕੁਟੀਦ੍ਵਾਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਜਗਤੀਪਤਿ: । ਪਰਿਜਗ੍ਰਾਹ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਮੁਭੌ ਭਰਤਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ ।। ੨.੧੦੨.
ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੀ ਕੁਟੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭਰਤ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ।
ਤੇषਾਂ ਤੁ ਰੁਦਤਾਂ ਸ਼ਬ੍ਦਾਤ੍ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤ੍ਕੋ ऽਭਵਦ੍ਗਿਰੌ । ਭ੍ਰਾਤऽਣਾਂ ਸਹ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ: ਸਿਂਹਾਨਾਮਿਵ ਨਰ੍ਦਤਾਮ੍ ।। ੨.੧੦੨.
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੇ ਵਿਦੇਹੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਮਹਾਬਲਾਨਾਂ ਰੁਦਤਾਂ ਕੁਰ੍ਵਤਾਮੁਦਕਂ ਪਿਤੁ: । ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਤੁਮੁਲਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਭਰਤਸੈਨਿਕਾ: ।। ੨.੧੦੨.
ਮਹਾਨ ਬਲਵਾਨਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਰੋਂਦੇ ਹੋਏ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਭਰਤ ਦੇ ਸੈਨਿਕ ਡਰ ਗਏ।
ਅਬ੍ਰੁਵਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਾਮੇਣ ਭਰਤ: ਸਙ੍ਗਤੋ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ । ਤੇषਾਮੇਵ ਮਹਾਞ੍ਛਬ੍ਦ: ਸ਼ੋਚਤਾਂ ਪਿਤਰਂ ਮृਤਮ੍ ।। ੨.੧੦੨.
ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਭਰਤ ਰਾਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ; ਇਹ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਰੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹਨ।'
ਅਥ ਵਾਸਾਨ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਤਂ ਸਰ੍ਵੇ ऽਭਿਮੁਖਾ: ਸ੍ਵਨਮ੍ । ਅਪ੍ਯੇਕਮਨਸੋ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਧਾਵਿਤਾ: ।। ੨.੧੦੨.
ਫਿਰ ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਸਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਕੋ ਪਾਸੇ ਦਿਲ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਹਯੈਰਨ੍ਯੇ ਗਜੈਰਨ੍ਯੇ ਰਥੈਰਨ੍ਯੇ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤੈ: । ਸੁਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤਥੈਵਾਨ੍ਯੇ ਪਦ੍ਭਿਰੇਵ ਨਰਾ ਯਯੁ: ।। ੨.੧੦੨.
ਕੁਝ ਲੋਕ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ, ਕੁਝ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ, ਕੁਝ ਸੋਹਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਤੇ ਹੋਰ ਨਰਮ-ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਪੈਦਲ ਹੀ ਚਲੇ।
ਅਚਿਰਪ੍ਰੋषਿਤਂ ਰਾਮਂ ਚਿਰਵਿਪ੍ਰੋषਿਤਂ ਯਥਾ । ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮੋ ਜਨ: ਸਰ੍ਵੋ ਜਗਾਮ ਸਹਸਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ।। ੨.੧੦੨.
ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੁਰੰਤ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ।
ਭ੍ਰਾਤऽਣਾਂ ਤ੍ਵਰਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਦ੍ਰष੍ਟੁਕਾਮਾ: ਸਮਾਗਮਮ੍ । ਯਯੁਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਯਾਨੈ: ਖੁਰਨੇਮਿਸ੍ਵਨਾਕੁਲੈ: ।। ੨.੧੦੨.
ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਜਲਦੀ ਪਹੁੰਚੇ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਹਨਾਂ 'ਚ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਦੇ ਪਹਿਆਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ।
ਸਾ ਭੂਮਿਰ੍ਬਹੁਭਿਰ੍ਯਾਨੈ: ਖੁਰਨੇਮਿਸਮਾਹਤਾ । ਮੁਮੋਚ ਤੁਮੁਲਂ ਸ਼ਬ੍ਦਂ ਦ੍ਯੌਰਿਵਾਭ੍ਰਸਮਾਗਮੇ ।। ੨.੧੦੨.
ਉਹ ਧਰਤੀ, ਕਈ ਵਾਹਨਾਂ, ਖੁਰਾਂ ਤੇ ਪਹਿਆਂ ਦੀਆਂ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਬੱਦਲਾਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਤੇ।
ਤੇਨ ਵਿਤ੍ਰਾਸਿਤਾ ਨਾਗਾ: ਕਰੇਣੁਪਰਿਵਾਰਿਤਾ: । ਆਵਾਸਯਨ੍ਤੋ ਗਨ੍ਧੇਨ ਜਗ੍ਮੁਰਨ੍ਯਦ੍ਵਨਂ ਤਤ: ।। ੨.੧੦੨.
ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀ, ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਰਾਹਵृਕਸਙ੍ਘਾਸ਼੍ਚ ਮਹਿषਾ: ਸਰ੍ਪ੍ਪਵਾਨਰਾ: । ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਗੋਕਰ੍ਣਗਵਯਾ: ਵਿਤ੍ਰੇਸੁ: ਪृषਤੈਃ ਸਹ ।। ੨.੧੦੨.
ਸੂਅਰਾਂ ਤੇ ਭੇਡੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਮਹਿਸ, ਸੱਪ, ਬਾਂਦਰ, ਤੇ ਸ਼ੇਰ, ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ ਤੇ ਗਵਯਾ, ਚਿਤਕਬਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ।
ਰਥਾਙ੍ਗਸਾਹ੍ਵਾ ਨਤ੍ਯੂਹਾ: ਹਂਸਾ: ਕਾਰਣ੍ਡਵਾ: ਪ੍ਲਵਾ: । ਤਥਾ ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਾ: ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਾ ਵਿਸਂਜ੍ਞਾ ਭੇਜਿਰੇ ਦਿਸ਼: ।। ੨.੧੦੨.
ਰਥਾਂਗ, ਨਤਯੂਹ, ਹੰਸ, ਕਾਰੰਡਵ, ਪਲਵ, ਨਰ ਕੋਕਿਲ ਅਤੇ ਕ੍ਰੌਂਚ — ਇਹ ਸਾਰੇ ਪੰਛੀ ਡਰ ਕੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸਿਆਂ ਵੱਲ ਉਡ ਗਏ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਵਿਤ੍ਰਸ੍ਤੈਰਾਕਾਸ਼ਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਭਿਰ੍ਵृਤਮ੍ । ਮਨੁष੍ਯੈਰਾਵृਤਾ ਭੂਮਿਰੁਭਯਂ ਪ੍ਰਬਭੌ ਤਦਾ ।। ੨.੧੦੨.
ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਤੋਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਭਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਭਰ ਗਈ; ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੋਭਾ ਪਾਈ।
ਤਤਸ੍ਤਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਮਰਿਨ੍ਦਮਮ੍ । ਆਸੀਨਂ ਸ੍ਥਣ੍ਡਿਲੇ ਰਾਮਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਹਸਾ ਜਨ: ।। ੨.੧੦੨.
ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਅਚਾਨਕ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੇ, ਵਿਰਲੇ ਤੇ ਅਜੈ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨੰਗੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਦੇਖ ਲਿਆ।
ਵਿਗਰ੍ਹਮਾਣ: ਕੈਕੇਯੀਂ ਸਹਿਤੋ ਮਨ੍ਥਰਾਮਪਿ । ਅਭਿਗਮ੍ਯ ਜਨੋ ਰਾਮਂ ਬਾष੍ਪਪੂਰ੍ਣਮੁਖੋ ऽਭਵਤ੍ ।। ੨.੧੦੨.
ਕੈਕੇਈ ਤੇ ਮੰਥਰਾ ਨੂੰ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕ ਰਾਮ ਕੋਲ ਆਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਨਰਾਨ੍ ਬਾष੍ਪਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਸੁਦੁ:ਖਿਤਾਨ੍ । ਪਰ੍ਯ੍ਯष੍ਵਜਤ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ: ਪਿਤृਵਨ੍ਮਾਤृਵਚ੍ਚ ਸ: ।। ੨.੧੦੨.
ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਸਨ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਜੱਫੀ ਪਾਈ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਕਾਂਚ੍ਚਿਤ੍ ਪਰਿषਸ੍ਵਜੇ ਨਰਾਨ੍ਨਰਾਸ਼੍ਚ ਕੇਚਿਤ੍ਤੁ ਤਮਭ੍ਯਵਾਦਯਨ੍ । ਚਕਾਰ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਵਯਸ੍ਯ ਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍ ਯਥਾਰ੍ਹਮਾਸਾਦ੍ਯ ਤਦਾ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ: ।। ੨.੧੦੨.
ਉਥੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜੱਫੀ ਪਾਈ, ਕੁਝ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਯੋਗ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਤਤ੍ਰ ਤੇषਾਂ ਰੁਦਤਾਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਂ ਭੁਵਂ ਚ ਖਂ ਚਾਨੁਨਿਨਾਦਯਨ੍ ਸ੍ਵਨ: । ਗੁਹਾ ਗਿਰੀਣਾਂ ਚ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤਤਂ ਮृਦਙ੍ਗਘੋषਪ੍ਰਤਿਮ: ਪ੍ਰਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ।। ੨.੧੦੨.
ਉਥੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦੀ ਰਹੀ; ਗੁਫਾਵਾਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ, ਲਗਾਤਾਰ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ।
ਇਤ੍ਯਾਰ੍षੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਰਾਮਾਯਣੇ ਵਾਲ੍ਮੀਕੀਯੇ ਆਦਿਕਾਵ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੀਮਦਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਦ੍ਵ੍ਯੁਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮ:ਸਰ੍ਗ:
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਆਦਿ ਕਾਵਿ, ਵਾਲਮੀਕਿ ਜੀ ਦੇ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਦੋ ਸੌ ਦੋਵੇਂ ਸਰਗ ਦਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
thumb|ਤ੍ਰ੍ਯਧਿਕਸ਼ਤਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਵਸਿष੍ਠ: ਪੁਰਤ: ਕृਤ੍ਵਾ ਦਾਰਾਨ੍ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਚ । ਅਭਿਚਕ੍ਰਾਮ ਤਂ ਦੇਸ਼ਂ ਰਾਮਦਰ੍ਸ਼ਨਤਰ੍षਿਤ: ।। ੨.੧੦੩.
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਨੇ ਦਸ਼ਰਥ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ।
ਰਾਜਪਤ੍ਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯੋ ਮਨ੍ਦਂ ਮਨ੍ਦਾਕਿਨੀਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਦਦृਸ਼ੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸੇਵਿਤਮ੍ ।। ੨.੧੦੩.
ਰਾਜ ਪਤਨੀਆਂ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੰਦਾਕਿਨੀ ਨਦੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ, ਉਥੇ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਹੋਇਆ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਦੇਖਿਆ।
ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਬਾष੍ਪਪੂਰ੍ਣੇਨ ਮੁਖੇਨ ਪਰਿਸ਼ੁष੍ਯਤਾ । ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਦੀਨਾ ਯਾਸ਼੍ऺਚਾਨ੍ਯਾ ਰਾਜਯੋषਿਤ: ।। ੨.੧੦੩.
ਕੌਸਲਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਸੁਮਿਤਰਾ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਬੋਲੀ।
ਇਦਂ ਤੇषਾਮਨਾਥਾਨਾਂ ਕ੍ਲਿष੍ਟਮਕ੍ਲਿष੍ਟਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਵਨੇ ਪ੍ਰਾਕ੍ਕੇਵਲਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਯੇ ਤੇ ਨਿਰ੍ਵਿषਯੀਕृਤਾ: ।। ੨.੧੦੩.
ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਹੁਣ ਬੇਸਹਾਰੇ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਆਏ ਹਨ।