ਸਂਤੁष੍ਟਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਯ ਵਰਂ ਪ੍ਰਭੁਃ । ਨਾਨਾਵਿਧੇਭ੍ਯੋ ਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਭਯਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਮਾਨੁषਾਤ੍ ॥੧-੧੬-
ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਰਾਖਸ਼ਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜੀਵ ਤੋਂ ਡਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਸਿਰਫ਼ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।
ਅਵਜ੍ਞਾਤਾਃ ਪੁਰਾ ਤੇਨ ਵਰਦਾਨੇ ਹਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਏਵਂ ਪਿਤਾਮਹਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਵਰਦਾਨੇਨ ਗਰ੍ਵਿਤਃ ॥੧-੧੬-
ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਰ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਤਾਮਹਾ ਤੋਂ ਵਰ ਲੈ ਕੇ ਉਹ ਘਮੰਡ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।
ਉਤ੍ਸਾਦਯਤਿ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਪਕਰ੍षਤਿ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਵਧੋ ਦृष੍ਟੋ ਮਾਨੁषੇਭ੍ਯਃ ਪਰਂਤਪ ॥੧-੧੬-
ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਠਾ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਹੋਣੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਇਤ੍ਯੇਤਦ੍ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਣਾਂ ਵਿष੍ਣੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਪਿਤਰਂ ਰੋਚਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਦਸ਼ਰਥਂ ਨृਪਮ੍ ॥੧-੧੬-
ਇਹ ਬਾਤਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਫਿਰ ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਪਿਤਾ ਚੁਣ ਲਿਆ।
ਸ ਚਾਪ੍ਯਪੁਤ੍ਰੋ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਅਯਜਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਿਯਾਮਿष੍ਟਿਂ ਪੁਤ੍ਰੇਪ੍ਸੁਰਰਿਸੂਦਨਃ ॥੧-੧੬-
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੁੱਤਰ ਰਹਿਤ ਸੀ; ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ-ਕਾਮਨਾ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰਾਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਚ ਪਿਤਾਮਹਮ੍ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਧਾਨਂ ਗਤੋ ਦੇਵੈਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਰ੍षਿਭਿਃ ॥੧-੧੬-
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹਾ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵੈ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਪਾਵਕਾਦਤੁਲਪ੍ਰਭਮ੍ । ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭੂਤਂ ਮਹਦ੍ ਭੂਤਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਮ੍ ॥੧-੧੬-
ਫਿਰ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਅੱਗ ਤੋਂ, ਬੇਮਿਸਾਲ ਚਮਕ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਜੀਵ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ।
ਕृष੍ਣਂ ਰਕ੍ਤਾਮ੍ਬਰਧਰਂ ਰਕ੍ਤਾਸ੍ਯਂ ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਸ੍ਵਨਮ੍ । ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਹਰ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਨੁਜਸ਼੍ਮਸ਼੍ਰੁਪ੍ਰਵਰਮੂਰ੍ਧਜਮ੍ ॥੧-੧੬-
ਉਹ ਕਾਲਾ ਸੀ, ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਲਾਲ ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ, ਡੁੰਨਬੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਾਲ ਅਤੇ ਦਾਡ਼ੀ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪੀਲੇ, ਅਤੇ ਵਾਲ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੇ ਸਨ।
ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਂ ਦਿਵ੍ਯਾਭਰਣਭੂषਿਤਮ੍ । ਸ਼ੈਲਸ਼ृਙ੍ਗਸਮੁਤ੍ਸੇਧਂ ਦृਪ੍ਤਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਵਿਕ੍ਰਮਮ੍ ॥੧-੧੬-
ਉਹ ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਿਵਿਆ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ, ਤੇ ਘਮੰਡੀ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ।
ਦਿਵਾਕਰਸਮਾਕਾਰਂ ਦੀਪ੍ਤਾਨਲਸ਼ਿਖੋਪਮਮ੍ । ਤਪ੍ਤਜਾਮ੍ਬੂਨਦਮਯੀਂ ਰਾਜਤਾਨ੍ਤਪਰਿਚ੍ਛਦਾਮ੍ ॥੧-੧੬-
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ, ਤਪਦੇ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ, ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਵਾਲੀ ਪਿਆਲੀ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਦਿਵ੍ਯਪਾਯਸਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਪਾਤ੍ਰੀਂ ਪਤ੍ਨੀਮਿਵ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍ । ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਵਿਪੁਲਾਂ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਯਂ ਮਾਯਾਮਯੀਮਿਵ ॥੧-੧੬-
ਦਿਵਿਆ ਖੀਰ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਪਿਆਲੀ, ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਜੱਫੀ ਪਾ ਕੇ, ਚੌੜੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਖੁਦ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਮਾਇਆ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਪਰਂ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ । ਭਗਵਨ੍ ਸ੍ਵਾਗਤਂ ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਕਿਮਹਂ ਕਰਵਾਣਿ ਤੇ ॥੧-੧੬-
ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਵਾਗਤ ਹੈ! ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ?'
ਅਥੋ ਪੁਨਰਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯੋ ਨਰੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਰਾਜਨ੍ਨਰ੍ਚਯਤਾ ਦੇਵਾਨਦ੍ਯ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਿਦਂ ਤ੍ਵਯਾ ॥੧-੧੬-
ਫਿਰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਰਾਜਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਅੱਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਇਦਂ ਤੁ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਪਾਯਸਂ ਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਜਾਕਰਂ ਗृਹਾਣ ਤ੍ਵਂ ਧਨ੍ਯਮਾਰੋਗ੍ਯਵਰ੍ਧਨਮ੍ ॥੧-੧੬-
ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਇਹ ਰੱਈਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਾਯਸਾ ਲੈ ਲੋ, ਜੋ ਸੰਤਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਸਿਹਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਭਾਰ੍ਯਾਣਾਮਨੁਰੂਪਾਣਾਮਸ਼੍ਨੀਤੇਤਿ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਵੈ । ਤਾਸੁ ਤ੍ਵਂ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਯਦਰ੍ਥਂ ਯਜਸੇ ਨृਪ ॥੧-੧੬-
ਇਹ ਆਪਣੀਆਂ ਯੋਗ ਭਰਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਕੇ ਆਖੋ, 'ਇਹ ਖਾਓ।' ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਯਜਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਤਥੇਤਿ ਨृਪਤਿਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤਾਮ੍ । ਪਾਤ੍ਰੀਂ ਦੇਵਾਨ੍ਨਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਦੇਵਦਤ੍ਤਾਂ ਹਿਰਣ੍ਮਯੀਮ੍ ॥੧-੧੬-
ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਰੱਈਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪਤਰੀ, ਜੋ ਰੱਈਂ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਈ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਚ ਤਦ੍ਭੂਤਮਦ੍ਭੁਤਂ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਮੁਦਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਕਾਰਾਭਿਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ॥੧-੧੬-
ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਅਜੋਕੇ, ਅਚੰਭੇ ਅਤੇ ਸੁਹਣੇ ਜੀਵ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਿਆ।
ਤਤੋ ਦਸ਼ਰਥਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਪਾਯਸਂ ਦੇਵਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ । ਬਭੂਵ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵਿਤ੍ਤਮਿਵਾਧਨਃ ॥੧-੧੬-
ਫਿਰ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਰੱਈਂ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪਾਯਸਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਆਦਮੀ ਧਨ ਲੱਭ ਲਵੇ।
ਤਤਸ੍ਤਦਦ੍ਭੁਤਪ੍ਰਖ੍ਯਂ ਭੂਤਂ ਪਰਮਭਾਸ੍ਵਰਮ੍ । ਸਂਵਰ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤ੍ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਰੈਵਾਨ੍ਤਰਧੀਯਤ ॥੧-੧੬-
ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਅਜੋਕਾ ਜੀਵ, ਜੋ ਅਚੰਭੇ ਲਈ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਓਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ।
ਹਰ੍षਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰੁਦ੍ਦ੍ਯੋਤਂ ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਮਾਬਭੌ । ਸ਼ਾਰਦਸ੍ਯਾਭਿਰਾਮਸ੍ਯ ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਨਭੋਂऽਸ਼ੁਭਿਃ ॥੧-੧੬-
ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਉਠੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਰਦੀਆਂ ਦੇ ਸੁਹਣੇ ਅਕਾਸ਼ 'ਚ ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸੋऽਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੈਵ ਕੌਸਲ੍ਯਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਪਾਯਸਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਣੀष੍ਵ ਪੁਤ੍ਰੀਯਂ ਤ੍ਵਿਦਮਾਤ੍ਮਨਃ ॥੧-੧੬-
ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ 'ਚ ਜਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਪਾਯਸਾ ਲੈ ਲੋ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ।'
ਕੌਸਲ੍ਯਾਯੈ ਨਰਪਤਿਃ ਪਾਯਸਾਰ੍ਧਂ ਦਦੌ ਤਦਾ । ਅਰ੍ਧਾਦਰ੍ਧਂ ਦਦੌ ਚਾਪਿ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਯੈ ਨਰਾਧਿਪਃ ॥੧-੧੬-
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਾਯਸਾ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਸ ਅੱਧੇ 'ਚੋਂ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਸੁਮੀਤਰਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਕੈਕੇਯ੍ਯੈ ਚਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾਰ੍ਧਂ ਦਦੌ ਪੁਤ੍ਰਾਰ੍ਥਕਾਰਣਾਤ੍ । ਪ੍ਰਦਦੌ ਚਾਵਸ਼ਿष੍ਟਾਰ੍ਧਂ ਪਾਯਸਸ੍ਯਾਮृਤੋਪਮਮ੍ ॥੧-੧੬-
ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ, ਬਾਕੀ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਾਯਸਾ ਦਾ ਆਖਰੀ ਹਿੱਸਾ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਮੁੜ ਸੁਮੀਤਰਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਨੁਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਯੈ ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਮਤਿਃ । ਏਵਂ ਤਾਸਾਂ ਦਦੌ ਰਾਜਾ ਭਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਪਾਯਸਂ ਪृਥਕ੍ ॥੧-੧੬-
ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੁੜ ਸੁਮੀਤਰਾ ਨੂੰ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਭਰਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਯਸਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਤਾਸ਼੍ਚੈਵਂ ਪਾਯਸਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੋਤ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਸਮ੍ਮਾਨਂ ਮੇਨਿਰੇ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਹਰ੍षੋਦਿਤਚੇਤਸਃ ॥੧-੧੬-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਯਸਾ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਸਭ ਸੁਭਾਗਾ ਭਰਵਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਤਾਃ ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਯ ਤਮੁਤ੍ਤਮਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ :::ਮਹੀਪਤੇਰੁਤ੍ਤਮਪਾਯਸਂ ਪृਥਕ੍ । ਹੁਤਾਸ਼ਨਾਦਿਤ੍ਯਸਮਾਨਤੇਜਸੋ- :::ऽਚਿਰੇਣ ਗਰ੍ਭਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿਪੇਦਿਰੇ ਤਦਾ ॥੧-੧੬-
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਉਹ ਸੁਭਾਗਾ ਭਰਵਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਯਸਾ ਖਾ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਅੱਗ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਤਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ :::ਪ੍ਰਰੂਢਗਰ੍ਭਾਃ ਪ੍ਰਤਿਲਬ੍ਧਮਾਨਸਃ । ਬਭੂਵ ਹृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵੇ ਯਥਾ ਹਰਿਃ :::ਸੁਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸਿਦ੍ਧਰ੍षਿਗਣਾਭਿਪੂਜਿਤਃ ॥੧-੧੬-
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਭਰਵਾਂ ਨੂੰ ਗਰਭਵਤੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮੁੜ ਲੈ ਲਈ, ਤੇ ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਸਵਰਗ 'ਚ, ਦੇਵਤੇ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਸੀ।
thumb|ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦਾ ਸਤਾਰਾਂਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਤੁ ਗਤੇ ਵਿष੍ਣੌ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਉਵਾਚ ਦੇਵਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਰ੍ਭਗਵਾਨਿਦਮ੍ ॥੧-੧੭-
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਸਵੈ-ਭੂ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਸਤ੍ਯਸਂਧਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨੋ ਹਿਤੈषਿਣਃ । ਵਿष੍ਣੋਃ ਸਹਾਯਾਨ੍ ਬਲਿਨਃ ਸृਜਧ੍ਵਂ ਕਾਮਰੂਪਿਣਃ ॥੧-੧੭-
ਸੱਚੇ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਸਾਡੇ ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਲਈ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਸਹਾਇਕ ਬਣਾਓ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ।