ਧ੍ਯਾਨ ਨਿਰ੍ਦਰ ਸ਼ੈਲੇਨ ਵਿਨਿਹ੍ਸ਼੍ਵਸਿਤ ਧਾਤੁਨਾ । ਦੈਨ੍ਯ ਪਾਦਪ ਸਮ੍ਘੇਨ ਸ਼ੋਕ ਆਯਾਸ ਅਧਿਸ਼ृਨ੍ਗਿਣਾ ॥੨-੮੫-
ਧਿਆਨ ਦੀ ਪਹਾੜੀ ਉਸ ਦੀ ਗੁਫਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਆਹ ਭਾਰਾ ਪਹਾੜ ਦੇ ਧਾਤਾਂ ਵਾਂਗ, ਉਦਾਸੀ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸਨ।
ਪ੍ਰਮੋਹ ਅਨਨ੍ਤ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਸਮ੍ਤਾਪ ਓषਧਿ ਵੇਣੁਨਾ । ਆਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਦੁਹ੍ਖ ਸ਼ੈਲੇਨ ਮਹਤਾ ਕੈਕਯੀ ਸੁਤਃ ॥੨-੮੫-
ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਪਹਾੜ, ਅਨੰਤ ਭਟਕਣ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਜਲਣ ਵਾਲੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਬਾਂਸ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ ਦੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ।
ਵਿਨਿਸ਼੍ਸ਼੍ਵਸਨ੍ਵੈ ਭृਸ਼ਦੁਰ੍ਮਨਾਸ੍ਤਤਃ । ਪ੍ਰਮੂਢਸਮ੍ਜ੍ਞਃ ਪਰਮਾਪਦਮ੍ ਗਤਃ । ਸ਼ਮਮ੍ ਨ ਲੇਭੇ ਹृਦਯਜ੍ਵਰਾਰ੍ਦਿਤੋ । ਨਰਰ੍षਭੋ ਯੂਥਹਤੋ ਯਥਰ੍षਭਃ ॥੨-੮੫-
ਉਹ ਡੂੰਘੀ ਆਹ ਭਰਦਾ, ਮਨ ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਸਮਝ ਭਟਕ ਚੁੱਕੀ, ਵੱਡੀ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਪਿਆ, ਦਿਲ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਨਾਲ ਤੰਗ, ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜੇ ਹੋਏ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨੂੰ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।
ਗੁਹੇਨ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਭਰਤਃ ਸਮਾਗਤਃ । ਮਹਾ ਅਨੁਭਾਵਃ ਸਜਨਃ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਸੁਦੁਰ੍ਮਨਾਃ ਤਮ੍ ਭਰਤਮ੍ ਤਦਾ ਪੁਨਰ੍ । ਗੁਹਃ ਸਮਾਸ਼੍ਵਾਸਯਦ੍ ਅਗ੍ਰਜਮ੍ ਪ੍ਰਤਿ ॥੨-੮੫-
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਵਾਲਾ ਗੁਹਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਤ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਬਾਰੇ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ।
thumb|षਡਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ षਡਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਛਿਆਸੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਅਥ ਸਦ੍ਭਾਵਮ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਭਰਤਾਯ ਅਪ੍ਰਮੇਯਾਯ ਗੁਹੋ ਗਹਨ ਗੋਚਰਃ ॥੨-੮੬-
ਫਿਰ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਗੁਹਾ ਨੇ ਭਰਤ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸੁਭਾਵ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਤਾਂ ਅਣਗਿਣਤ ਹਨ।
ਤਮ੍ ਜਾਗ੍ਰਤਮ੍ ਗੁਣੈਰ੍ ਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਵਰ ਚਾਪ ਇषੁ ਧਾਰਿਣਮ੍ । ਭ੍ਰਾਤृ ਗੁਪ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਥਮ੍ ਅਤ੍ਯਨ੍ਤਮ੍ ਅਹਮ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍ ਅਬ੍ਰਵਮ੍ ॥੨-੮੬-
ਮੈਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਆਪਣਾ ਚੰਗਾ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਸਦਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਇਯਮ੍ ਤਾਤ ਸੁਖਾ ਸ਼ਯ੍ਯਾ ਤ੍ਵਦ੍ ਅਰ੍ਥਮ੍ ਉਪਕਲ੍ਪਿਤਾ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਸ਼੍ਵਸਿਹਿ ਸ਼ੇष੍ਵ ਅਸ੍ਯਾਮ੍ ਸੁਖਮ੍ ਰਾਘਵ ਨਨ੍ਦਨ ॥੨-੮੬-
ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖਦਾਈ ਸੇਜ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਇਸ ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਸੋ ਜਾ, ਰਾਘਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜ਼।
ਉਚਿਤੋ ਅਯਮ੍ ਜਨਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦੁਹ੍ਖਾਨਾਮ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਸੁਖ ਉਚਿਤਃ । ਧਰ੍ਮ ਆਤ੍ਮਮਃ ਤਸ੍ਯ ਗੁਪ੍ਤ੍ਯ੍ ਅਰ੍ਥਮ੍ ਜਾਗਰਿष੍ਯਾਮਹੇ ਵਯਮ੍ ॥੨-੮੬-
ਇਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣ ਦੇ ਆਦੀ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਸੁਖ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਧਰਮਵਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜਾਗਦੇ ਰਹਾਂਗੇ।
ਨ ਹਿ ਰਾਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਿਯਤਰੋ ਮਮ ਅਸ੍ਤਿ ਭੁਵਿ ਕਸ਼੍ਚਨ । ਮਾ ਉਤ੍ਸੁਕੋ ਭੂਰ੍ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯ੍ ਏਤਦ੍ ਅਪ੍ਯ੍ ਅਸਤ੍ਯਮ੍ ਤਵ ਅਗ੍ਰਤਃ ॥੨-੮੬-
ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ। ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਅਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਾਦਾਦ੍ ਆਸ਼ਮ੍ਸੇ ਲੋਕੇ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੁਮਹਦ੍ ਯਸ਼ਃ । ਧਰ੍ਮ ਅਵਾਪ੍ਤਿਮ੍ ਚ ਵਿਪੁਲਾਮ੍ ਅਰ੍ਥ ਅਵਾਪ੍ਤਿਮ੍ ਚ ਕੇਵਲਾਮ੍ ॥੨-੮੬-
ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਇਜ਼ਤ, ਧਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਤੇ ਖੂਬ ਮਾਇਆ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸੋ ਅਹਮ੍ ਪ੍ਰਿਯ ਸਖਮ੍ ਰਾਮਮ੍ ਸ਼ਯਾਨਮ੍ ਸਹ ਸੀਤਯਾ । ਰਕ੍ਸ਼ਿष੍ਯਾਮਿ ਧਨੁष੍ ਪਾਣਿਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ ਜ੍ਨਾਤਿਭਿਃ ਸਹ ॥੨-੮੬-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿਤਰ ਰਾਮ, ਜੋ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਧਨੁ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।
ਨ ਹਿ ਮੇ ਅਵਿਦਿਤਮ੍ ਕਿਮ੍ਚਿਦ੍ ਵਨੇ ਅਸ੍ਮਿਮਃ ਚਰਤਃ ਸਦਾ । ਚਤੁਰ੍ ਅਨ੍ਗਮ੍ ਹ੍ਯ੍ ਅਪਿ ਬਲਮ੍ ਪ੍ਰਸਹੇਮ ਵਯਮ੍ ਯੁਧਿ ॥੨-੮੬-
ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਫਿਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ। ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੀ ਅਸੀਂ ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਹਰਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਏਵਮ੍ ਅਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ ਉਕ੍ਤੇਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਅਨੁਨੀਤਾ ਵਯਮ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਧਰ੍ਮਮ੍ ਏਵ ਅਨੁਪਸ਼੍ਯਤਾ ॥੨-੮੬-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ, ਜੋ ਸਦਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਹੀ ਵੇਖਦਾ, ਸਾਨੂੰ ਗੱਲ ਕਰਕੇ ਮਨਾ ਲਿਆ।
ਕਥਮ੍ ਦਾਸ਼ਰਥੌ ਭੂਮੌ ਸ਼ਯਾਨੇ ਸਹ ਸੀਤਯਾ । ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਨਿਦ੍ਰਾ ਮਯਾ ਲਬ੍ਧੁਮ੍ ਜੀਵਿਤਮ੍ ਵਾ ਸੁਖਾਨਿ ਵਾ ॥੨-੮੬-
ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਨੀਂਦ ਲੈ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਜਿੰਦਗੀ ਜਾਂ ਸੁਖ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਯੋ ਨ ਦੇਵ ਅਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ਼ਕ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸਹਿਤੁਮ੍ ਯੁਧਿ । ਤਮ੍ ਪਸ਼੍ਯ ਗੁਹ ਸਮ੍ਵਿष੍ਟਮ੍ ਤृਣੇषੁ ਸਹ ਸੀਤਯਾ ॥੨-੮੬-
ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਵੀ ਮਿਲ ਕੇ ਜਿੱਤ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਰਾਮ, ਗੁਹਾ, ਵੇਖੋ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਘਾਸ ਉੱਤੇ ਲੇਟਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਮਹਤਾ ਤਪਸਾ ਲਬ੍ਧੋ ਵਿਵਿਧੈਃ ਚ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮੈਃ । ਏਕੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਏष ਪੁਤ੍ਰਃ ਸਦृਸ਼ ਲਕ੍ਸ਼ਣਃ ॥੨-੮੬-
ਇਹ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹਰ ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਅਤੇ ਕਈ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਸੀ।
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤੇ ਰਾਜਾ ਨ ਚਿਰਮ੍ ਵਰ੍ਤਯਿष੍ਯਤਿ । ਵਿਧਵਾ ਮੇਦਿਨੀ ਨੂਨਮ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮ੍ ਏਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ॥੨-੮੬-
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਜ਼ਵਾਬ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਜੀਵੇਗਾ; ਧਰਤੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਵਿਨਦ੍ਯ ਸੁਮਹਾ ਨਾਦਮ੍ ਸ਼੍ਰਮੇਣ ਉਪਰਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ । ਨਿਰ੍ਘੋष ਉਪਰਤਮ੍ ਨੂਨਮ੍ ਅਦ੍ਯ ਰਾਜ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ ॥੨-੮੬-
ਜੋਤੀਆਂ ਥਕ ਕੇ ਆਪਣਾ ਵੱਡਾ ਰੋਣਾ ਰੋਕ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ; ਅੱਜ ਰਾਜ ਮਹਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਚੈਵ ਰਾਜਾ ਚ ਤਥਾ ਏਵ ਜਨਨੀ ਮਮ । ਨ ਆਸ਼ਮ੍ਸੇ ਯਦਿ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਜੀਵੇਯੁਃ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀਮ੍ ਇਮਾਮ੍ ॥੨-੮੬-
ਕੌਸਲਿਆ, ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ—ਮੈਂ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਰਾਤ ਜੀਵੇ।
ਜੀਵੇਦ੍ ਅਪਿ ਹਿ ਮੇ ਮਾਤਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ੍ਯ ਅਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਦੁਹ੍ਖਿਤਾ ਯਾ ਤੁ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਵੀਰਸੂਰ੍ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ ॥੨-੮੬-
ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਕੇ ਜੀ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕੌਸਲਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਰ ਜਾਵੇਗੀ।
ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਮ੍ ਅਨਵਾਪ੍ਯ ਮਨੋ ਰਥਮ੍ । ਰਾਜ੍ਯੇ ਰਾਮਮ੍ ਅਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪਿਤਾ ਮੇ ਵਿਨਸ਼ਿष੍ਯਤਿ ॥੨-੮੬-
ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਾ ਬਠਾ ਕੇ, ਮਰ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸਿਦ੍ਧ ਅਰ੍ਥਾਃ ਪਿਤਰਮ੍ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕਾਲੇ ਹ੍ਯ੍ ਉਪਸ੍ਥਿਤੇ । ਪ੍ਰੇਤ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਸਮ੍ਸ੍ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਭੂਮਿਪਮ੍ ॥੨-੮੬-
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ ਤੇ ਪਿਤਾ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਚਾਹਿਆ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਣਗੇ।
ਰਮ੍ਯ ਚਤ੍ਵਰ ਸਮ੍ਸ੍ਥਾਨਾਮ੍ ਸੁਵਿਭਕ੍ਤ ਮਹਾ ਪਥਾਮ੍ । ਹਰ੍ਮ੍ਯ ਪ੍ਰਾਸਾਦ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਮ੍ ਸਰ੍ਵ ਰਤ੍ਨ ਵਿਭੂषਿਤਾਮ੍ ॥੨-੮੬-
ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੌਕਾਂ, ਵਧੀਆ ਵੱਡੀਆਂ ਸੜਕਾਂ, ਮਹਲ ਤੇ ਹਵੈਲੀਆਂ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹਨ,
ਗਜ ਅਸ਼੍ਵ ਰਥ ਸਮ੍ਬਾਧਾਮ੍ ਤੂਰ੍ਯ ਨਾਦ ਵਿਨਾਦਿਤਾਮ੍ । ਸਰ੍ਵ ਕਲ੍ਯਾਣ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਮ੍ ਹृष੍ਟ ਪੁष੍ਟ ਜਨ ਆਕੁਲਾਮ੍ ॥੨-੮੬-
ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤੰਦਰੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਵਾਲਾ,
ਆਰਾਮ ਉਦ੍ਯਾਨ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾਮ੍ ਸਮਾਜ ਉਤ੍ਸਵ ਸ਼ਾਲਿਨੀਮ੍ । ਸੁਖਿਤਾ ਵਿਚਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜ ਧਾਨੀਮ੍ ਪਿਤੁਰ੍ ਮਮ ॥੨-੮੬-
ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਉੱਬਰਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਮਾਗਮ ਤੇ ਮੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਨ—ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਘੁੰਮਦੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ।
ਅਪਿ ਸਤ੍ਯ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਨੇਨ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਕੁਸ਼ਲਿਨਾ ਵਯਮ੍ । ਨਿਵृਤ੍ਤੇ ਸਮਯੇ ਹ੍ਯ੍ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਸੁਖਿਤਾਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਮਹਿ ॥੨-੮੬-
ਜੇ ਅਸੀਂ ਸਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਾਪਸ ਆਏ, ਤੇ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵਾਂਗੇ।
ਪਰਿਦੇਵਯਮਾਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਏਵਮ੍ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਿष੍ਠਤੋ ਰਾਜ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਵਰੀ ਸਾ ਅਤ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ॥੨-੮੬-
ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਸੀ, ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ।
ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਜਟਾ ਉਭੌ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਭਾਗੀਰਥੀ ਤੀਰੇ ਸੁਖਮ੍ ਸਮ੍ਤਾਰਿਤੌ ਮਯਾ ॥੨-੮੬-
ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ ਤੇ ਸਾਫ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਜਟਾ ਬਣਾਈ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ।
ਜਟਾ ਧਰੌ ਤੌ ਦ੍ਰੁਮ ਚੀਰ ਵਾਸਸੌ । ਮਹਾ ਬਲੌ ਕੁਨ੍ਜਰ ਯੂਥਪ ਉਪਮੌ । ਵਰ ਇषੁ ਚਾਪ ਅਸਿ ਧਰੌ ਪਰਮ੍ ਤਪੌ । ਵ੍ਯਵੇਕ੍ਸ਼ਮਾਣੌ ਸਹ ਸੀਤਯਾ ਗਤੌ ॥੨-੮੬-
ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਟਾ ਤੇ ਲੱਕੜ ਦੀ ਚੀਰ ਪਹਿਨੇ, ਹਾਥੀ ਦੇ ਸੁਰਮਿਆਂ ਵਰਗੇ ਬਲਵਾਨ, ਵਧੀਆ ਧਨੁ, ਤੀਰ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਤਪਸੀ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ ਗਏ।