ਆਭਿषੇਚਨਿਕਮ੍ ਭਾਣ੍ਡਮ੍ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਭਰਤਃ ਤਮ੍ ਜਨਮ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਧृਤ ਵ੍ਰਤਃ ॥੨-੭੯-
ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਨੂੰ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਭਰਤ ਨੇ, ਜੋ ਵਚਨ 'ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠਸ੍ਯ ਰਾਜਤਾ ਨਿਤ੍ਯਮ੍ ਉਚਿਤਾ ਹਿ ਕੁਲਸ੍ਯ ਨਃ । ਨ ਏਵਮ੍ ਭਵਨ੍ਤਃ ਮਾਮ੍ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਨ੍ਤਿ ਕੁਸ਼ਲਾ ਜਨਾਃ ॥੨-੭੯-
ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਕਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਰਾਮਃ ਪੂਰ੍ਵੋ ਹਿ ਨੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਹੀ ਪਤਿਃ । ਅਹਮ੍ ਤੁ ਅਰਣ੍ਯੇ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਨਵ ਪਨ੍ਚ ਚ ॥੨-੭੯-
ਰਾਮ ਸਾਡਾ ਵੱਡਾ ਭਰਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ; ਪਰ ਮੈਂ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂਗਾ।
ਯੁਜ੍ਯਤਾਮ੍ ਮਹਤੀ ਸੇਨਾ ਚਤੁਰ੍ ਅਨ੍ਗ ਮਹਾ ਬਲਾ । ਆਨਯਿष੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠਮ੍ ਭ੍ਰਾਤਰਮ੍ ਰਾਘਵਮ੍ ਵਨਾਤ੍ ॥੨-੭੯-
ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਤੇ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਾਲੀ ਫੌਜ ਤਿਆਰ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਖੁਦ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ।
ਆਭਿषੇਚਨਿਕਮ੍ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਏਤਤ੍ ਉਪਸ੍ਕृਤਮ੍ । ਪੁਰਃ ਕृਤ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਰਾਮ ਹੇਤੋਰ੍ ਵਨਮ੍ ਪ੍ਰਤਿ ॥੨-੭੯-
ਸਾਰੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੇ ਸਮਾਨ ਪੂਰੇ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ ਅੱਗੇ ਲੈ ਚੱਲਾਂਗੇ; ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੀ ਖਾਤਰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਤਤ੍ਰ ਏਵ ਤਮ੍ ਨਰ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਮ੍ ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਪੁਰਃ ਕृਤਮ੍ । ਆਨੇष੍ਯਾਮਿ ਤੁ ਵੈ ਰਾਮਮ੍ ਹਵ੍ਯ ਵਾਹਮ੍ ਇਵ ਅਧ੍ਵਰਾਤ੍ ॥੨-੭੯-
ਉਥੇ ਹੀ, ਉਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਤਿਲਕ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਤੋਂ ਅੱਗ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਸਕਾਮਾ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਮ੍ ਇਮਾਮ੍ ਮਾਤृ ਗਨ੍ਧਿਨੀਮ੍ । ਵਨੇ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ਦੁਰ੍ਗੇ ਰਾਮਃ ਰਾਜਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ॥੨-੭੯-
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮਨਮਾਨੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਠਿਨ ਥਾਂ ਤੇ ਰਹਾਂਗਾ, ਤੇ ਰਾਮ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ।
ਕ੍ਰਿਯਤਾਮ੍ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਭਿਃ ਪਨ੍ਥਾਃ ਸਮਾਨਿ ਵਿषਮਾਣਿ ਚ । ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਃ ਚ ਅਨੁਸਮ੍ਯਾਨ੍ਤੁ ਪਥਿ ਦੁਰ੍ਗ ਵਿਚਾਰਕਾਃ ॥੨-੭੯-
ਕਾਰੀਗਰ ਸਿੱਧਾ ਜਾਂ ਉਚਾ-ਨੀਵਾ ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਣ; ਤੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਜੋ ਔਖੇ ਰਸਤੇ ਜਾਣ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਚੱਲਣ।
ਏਵਮ੍ ਸਮ੍ਭਾषਮਾਣਮ੍ ਤਮ੍ ਰਾਮ ਹੇਤੋਰ੍ ਨृਪ ਆਤ੍ਮਜਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਨਃ ਸਰ੍ਵਃ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ॥੨-੭੯-
ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਰਾਮ ਦੀ ਖਾਤਰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲਿਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਏਵਮ੍ ਤੇ ਭਾषਮਾਣਸ੍ਯ ਪਦ੍ਮਾ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ ਉਪਤਿष੍ਠਤਾਮ੍ । ਯਃ ਤ੍ਵਮ੍ ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਨृਪ ਸੁਤੇ ਪृਥਿਵੀਮ੍ ਦਾਤੁਮ੍ ਇਚ੍ਚਸਿ ॥੨-੭੯-
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ।
ਅਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ਤਤ੍ ਵਚਨਮ੍ ਨृਪ ਆਤ੍ਮਜ । ਪ੍ਰਭਾषਿਤਮ੍ ਸਮ੍ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਚ । ਪ੍ਰਹਰ੍षਜਾਃ ਤਮ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਬਾष੍ਪ ਬਿਨ੍ਦਵੋ । ਨਿਪੇਤੁਰ੍ ਆਰ੍ਯ ਆਨਨ ਨੇਤ੍ਰ ਸਮ੍ਭਵਾਃ ॥੨-੭੯-
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੱਲੋਂ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਹੰਝੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਊਚੁਸ੍ ਤੇ ਵਚਨਮ੍ ਇਦਮ੍ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਹृष੍ਟਾਃ । ਸਾਮਾਤ੍ਯਾਃ ਸਪਰਿषਦੋ ਵਿਯਾਤ ਸ਼ੋਕਾਃ । ਪਨ੍ਥਾਨਮ੍ ਨਰ ਵਰ ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਜਨਃ ਚ । ਵ੍ਯਾਦਿष੍ਟਃ ਤਵ ਵਚਨਾਚ੍ ਚ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿ ਵਰ੍ਗਃ ॥੨-੭੯-
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੰਤਰੀ ਤੇ ਸਭਾ, ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕਹਿ ਉਠੇ: 'ਭਗਤ ਲੋਕ ਤੇ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਤੁਹਾਡੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰਸਤੇ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।'
thumb|ਅਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਅਸ਼ੀਤਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਅਸੀਠਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਅਥ ਭੂਮਿ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਜ੍ਞਾਃ ਸੂਤ੍ਰ ਕਰ੍ਮ ਵਿਸ਼ਾਰਦਾਃ । ਸ੍ਵ ਕਰ੍ਮ ਅਭਿਰਤਾਃ ਸ਼ੂਰਾਃ ਖਨਕਾ ਯਨ੍ਤ੍ਰਕਾਃ ਤਥਾ ॥੨-੮੦-
ਫਿਰ ਜਮੀਨ ਦੀ ਸਮਝ ਵਾਲੇ, ਮਾਪਣ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਖੋਦਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਯੰਤਰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨਿਕਲ ਪਏ।
ਕਰ੍ਮ ਅਨ੍ਤਿਕਾਃ ਸ੍ਥਪਤਯਃ ਪੁਰੁषਾ ਯਨ੍ਤ੍ਰ ਕੋਵਿਦਾਃ । ਤਥਾ ਵਰ੍ਧਕਯਃ ਚੈਵ ਮਾਰ੍ਗਿਣੋ ਵृਕ੍ਸ਼ ਤਕ੍ਸ਼ਕਾਃ ॥੨-੮੦-
ਉਥੇ ਮੁਲਾਜ਼ਮ, ਯੰਤਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਲੁਹਾਰ, ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਨ।
ਕੂਪ ਕਾਰਾਃ ਸੁਧਾ ਕਾਰਾ ਵਮ੍ਸ਼ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਃ ਤਥਾ । ਸਮਰ੍ਥਾ ਯੇ ਚ ਦ੍ਰष੍ਟਾਰਃ ਪੁਰਤਃ ਤੇ ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ ॥੨-੮੦-
ਕੂਆਂ ਖੋਦਣ ਵਾਲੇ, ਚੂਨਾ ਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਬਾਂਸ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਨਕਸ਼ਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਸ ਤੁ ਹਰ੍षਾਤ੍ ਤਮ੍ ਉਦ੍ਦੇਸ਼ਮ੍ ਜਨ ਓਘੋ ਵਿਪੁਲਃ ਪ੍ਰਯਾਨ੍ । ਅਸ਼ੋਭਤ ਮਹਾ ਵੇਗਃ ਸਾਗਰਸ੍ਯ ਇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ ॥੨-੮੦-
ਉਹ ਵੱਡਾ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹਜੂਮ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਤੇ ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਚਮਕਦਾ ਸੀ।
ਤੇ ਸ੍ਵ ਵਾਰਮ੍ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਵਰ੍ਤ੍ਮ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੋਵਿਦਾਃ । ਕਰਣੈਃ ਵਿਵਿਧ ਉਪੇਤੈਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਸ੍ਥਿਰੇ ॥੨-੮੦-
ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਲੈ ਕੇ, ਰਸਤਾ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਾਹਿਰ ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਦ ਲੈ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਲਤਾ ਵਲ੍ਲੀਃ ਚ ਗੁਲ੍ਮਾਮਃ ਚ ਸ੍ਥਾਣੂਨ੍ ਅਸ਼੍ਮਨਏਵ ਚ । ਜਨਾਃ ਤੇ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਚਿਨ੍ਦਨ੍ਤਃ ਵਿਵਿਧਾਨ੍ ਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ ॥੨-੮੦-
ਬੈਲ, ਬੂਟੇ, ਝਾੜੀਆਂ, ਤੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਕੇ, ਲੋਕ ਰਸਤਾ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਢਾਹਦੇ ਗਏ।
ਅਵृਕ੍ਸ਼ੇषੁ ਚ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਕੇਚਿਤ੍ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਅਰੋਪਯਨ੍ । ਕੇਚਿਤ੍ ਕੁਠਾਰੈਅਃ ਟਨ੍ਕੈਃ ਚ ਦਾਤ੍ਰੈਃ ਚਿਨ੍ਦਨ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ ॥੨-੮੦-
ਜਿੱਥੇ ਦਰੱਖਤ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਉਥੇ ਕੁਝ ਲੋਕ ਦਰੱਖਤ ਲਗਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਲੋਕ ਕੁਹਾੜੀਆਂ, ਟੰਕੀਆਂ ਤੇ ਦਾਤੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਦਰੱਖਤ ਕੱਟ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਪਰੇ ਵੀਰਣ ਸ੍ਤਮ੍ਬਾਨ੍ ਬਲਿਨੋ ਬਲਵਤ੍ਤਰਾਃ । ਵਿਧਮਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦੁਰ੍ਗਾਣਿ ਸ੍ਥਲਾਨਿ ਚ ਤਤਃ ਤਤਃ ॥੨-੮੦-
ਕੁਝ ਵੱਡੇ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਤਾਕਤਵਰ ਲੋਕ ਨੇ ਵਣਾਂ ਦੇ ਝਾੜੀਆਂ ਤੇ ਕੱਟੜ ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਔਖੇ-ਸੌਖੇ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਪਰੇ ਅਪੂਰਯਨ੍ ਕੂਪਾਨ੍ ਪਾਮ੍ਸੁਭਿਃ ਸ਼੍ਵਭ੍ਰਮ੍ ਆਯਤਮ੍ । ਨਿਮ੍ਨ ਭਾਗਾਮ੍ਸ੍ ਤਥਾ ਕੇਚਿਤ੍ ਸਮਾਮਃ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ॥੨-੮੦-
ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਖੂਹਾਂ ਤੇ ਡੂੰਘੀਆਂ ਖੱਡਾਂ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਥੱਲੇ ਪਏ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਸਮਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਬਬਨ੍ਧੁਰ੍ ਬਨ੍ਧਨੀਯਾਮਃ ਚ ਕ੍ਸ਼ੋਦ੍ਯਾਨ੍ ਸਮ੍ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਦੁਸ੍ ਤਦਾ । ਬਿਭਿਦੁਰ੍ ਭੇਦਨੀਯਾਮਃ ਚ ਤਾਮ੍ਸ੍ ਤਾਨ੍ ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਨਰਾਃ ਤਦਾ ॥੨-੮੦-
ਜੋ ਕੁਝ ਬੰਨਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਬੰਨਿਆ; ਜੋ ਸਾਫ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਫ ਕੀਤਾ; ਤੇ ਜਿੱਥੇ ਤੋੜਨ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ, ਉਥੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਅਚਿਰੇਣ ਏਵ ਕਾਲੇਨ ਪਰਿਵਾਹਾਨ੍ ਬਹੁ ਉਦਕਾਨ੍ । ਚਕ੍ਰੁਰ੍ ਬਹੁ ਵਿਧ ਆਕਾਰਾਨ੍ ਸਾਗਰ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍ ॥੨-੮੦-
ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਈ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਹ ਬਣਾਏ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਿਅਪਕ ਸਨ।
ਨਿਰ੍ਜਲੇषੁ ਚ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਖਾਨਯਾਮਾਸੁਰੁਤ੍ਤਮਾਨ੍ । ਉਦਪਾਨਾਨ੍ ਬਹੁਵਿਧਾਨ੍ ਵੇਦਿਕਾ ਪਰਿਮਣ੍ਡਿਤਾਨ੍ ॥੨-੮੦-
ਸੁੱਕੇ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਆਕਾਰ ਦੇ ਚਬੂਤਰੇ ਵਾਲੇ ਕਈ ਖੂਹ ਖੋਦ ਦਿੱਤੇ।
ਸਸੁਧਾ ਕੁਟ੍ਟਿਮ ਤਲਃ ਪ੍ਰਪੁष੍ਪਿਤ ਮਹੀ ਰੁਹਃ । ਮਤ੍ਤ ਉਦ੍ਘੁष੍ਟ ਦ੍ਵਿਜ ਗਣਃ ਪਤਾਕਾਭਿਰ੍ ਅਲਮ੍ਕृਤਃ ॥੨-੮੦-
ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲੇਪੇ ਹੋਏ ਫਰਸ਼, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਦਰਖ਼ਤ, ਮਸਤ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਤੇ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਰਸਤਾ ਬੜਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ।
ਚਨ੍ਦਨ ਉਦਕ ਸਮ੍ਸਿਕ੍ਤਃ ਨਾਨਾ ਕੁਸੁਮ ਭੂषਿਤਃ । ਬਹ੍ਵ੍ ਅਸ਼ੋਭਤ ਸੇਨਾਯਾਃ ਪਨ੍ਥਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਪਥ ਉਪਮਃ ॥੨-੮੦-
ਚੰਦਨ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਫੌਜ ਦਾ ਰਸਤਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੋਵੇ।
ਆਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਅਥ ਯਥਾ ਆਜ੍ਞਪ੍ਤਿ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਤੇ ਅਧਿਕृਤਾ ਨਰਾਃ । ਰਮਣੀਯੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਬਹੁ ਸ੍ਵਾਦੁ ਫਲੇषੁ ਚ ॥੨-੮੦-
ਫਿਰ, ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਅਧਿਕਾਰੀ ਸੋਹਣੇ ਸਥਾਨਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਏ।
ਯੋ ਨਿਵੇਸ਼ਃ ਤੁ ਅਭਿਪ੍ਰੇਤਃ ਭਰਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਭੂਯਃ ਤਮ੍ ਸ਼ੋਭਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਭੂषਾਭਿਰ੍ ਭੂषਣ ਉਪਮਮ੍ ॥੨-੮੦-
ਜੋ ਵਸੇਬਾ ਮਹਾਨ ਭਰਤ ਜੀ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਉਹ ਨਗਰਾ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇषੁ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੇषੁ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇषੁ ਚ ਤਦ੍ਵਿਦਃ । ਨਿਵੇਸ਼ਮ੍ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮ੍ ਆਸੁਰ੍ ਭਰਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ॥੨-੮੦-
ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਸਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਤਾਰੇ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸਮੇਂ ਚੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਭਰਤ ਜੀ ਲਈ ਵਸੇਬਾ ਬਣਾਇਆ।