ਸ ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਧੁਰਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਯਤੋ ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਃ । ਜਗਾਮ ਹਰ੍षਂ ਪਰਮਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਤਮृष੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਪੁਨਰਪ੍ਯੁਵਾਚ ॥੧-੧੪-
ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ।
thumb|ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦਾ ਪੰਦਰਾਂ ਸਿਰਾ ਸੁਣੋ।
ਮੇਧਾਵੀ ਤੁ ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸ ਕਿਞ੍ਚਿਦਿਦਮੁਤ੍ਤਰਮ੍ । ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਸ੍ਤਤਸ੍ਤਂ ਤੁ ਵੇਦਜ੍ਞੋ ਨृਪਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥੧-੧੫-
ਫਿਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਇष੍ਟਿਂ ਤੇऽਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰੀਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਰਣਾਤ੍ । ਅਥਰ੍ਵਸ਼ਿਰਸਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਿਦ੍ਧਾਂ ਵਿਧਾਨਤਃ ॥੧-੧੫-
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਅਥਰਵਸ਼ੀਰਸ ਵਿਚ ਦੱਸੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਮਦਿष੍ਟਿਂ ਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰੀਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਰਣਾਤ੍ । ਜੁਹਾਵਾਗ੍ਨੌ ਚ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਮਨ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ॥੧-੧੫-
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਉਹ ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ । ਭਾਗਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਸਮਵੇਤਾ ਯਥਾਵਿਧਿ ॥੧-੧੫-
ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਲੈਣ ਲਈ, ਠੀਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਤਾਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਦਸਿ ਦੇਵਤਾਃ । ਅਬ੍ਰੁਵਁਲ੍ਲੋਕਕਰ੍ਤਾਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵਚਨਂ ਤਤਃ ॥੧-੧੫-
ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਉਸ ਸਭਾ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਰਾਵਣੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨੋ ਬਾਧਤੇ ਵੀਰ੍ਯਾਚ੍ਛਾਸਿਤੁਂ ਤਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ ॥੧-੧੫-
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਤ੍ਵਯਾ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਭਗਵਂਸ੍ਤਦਾ । ਮਾਨਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਾਮਹੇ ॥੧-੧੫-
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਇਕ ਵਾਰ ਦਾਤਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਸ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਹਿ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।
ਉਦ੍ਵੇਜਯਤਿ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾਨ੍ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਧਰ੍षਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ॥੧-੧੫-
ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਅਪਮਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ऋषੀਨ੍ ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਸੁਰਾਂਸ੍ਤਦਾ । ਅਤਿਕ੍ਰਾਮਤਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਮੋਹਿਤਃ ॥੧-੧੫-
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ, ਦਾਤਾ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਲੰਘਦਾ ਹੈ।
ਨੈਨਂ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਪਤਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਵਾਤਿ ਨ ਮਾਰੁਤਃ । ਚਲੋਰ੍ਮਿਮਾਲੀ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰੋऽਪਿ ਨ ਕਮ੍ਪਤੇ ॥੧-੧੫-
ਸੂਰਜ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੜਦਾ, ਹਵਾ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਵਗਦੀ; ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਉਂਦਾ।
ਤਨ੍ਮਹਨ੍ਨੋ ਭਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਦ੍ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ । ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ਨੁਪਾਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ॥੧-੧੫-
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਹਨ੍ਤਾਯਂ ਵਿਦਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਧੋਪਾਯੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ॥੧-੧੫-
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਉਸ ਮੰਦ-ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਉਪਾਅ ਹੁਣ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ।"
ਤੇਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਦੇਵਦਾਨਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ । ਅਵਧ੍ਯੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਵਾਗੁਕ੍ਤਾ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਤਨ੍ਮਯਾ ॥੧-੧੫-
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, "ਮੈਂ ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯ ਹਾਂ," ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਮਨ ਲਈ।
ਨਾਕੀਰ੍ਤਯਦਵਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ ਤਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਮਾਨੁषਾਂਸ੍ਤਦਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ ਮਾਨੁषਾਦ੍ ਵਧ੍ਯੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ॥੧-੧੫-
ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਘਮੰਡ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਮਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਵਿष੍ਣੁਰੁਪਯਾਤੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ॥੧-੧੫-
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਵੈਨਤੇਯਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਤੋਯਦਮ੍ ਯਥਾ । ਤਪ੍ਤਹਾਟਕਕੇਯੂਰੋ ਵਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ ॥੧-੧੫-
ਵੈਣਤੇਯ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਬਦਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੇਯੂਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਤਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਭਿष੍ਟੂਯ ਸਂਨਤਾਃ ॥੧-੧੫-
ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਆ ਕੇ ਉੱਥੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਵਿष੍ਣੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਯੋਧ੍ਯਾਧਿਪਤੇਰ੍ਵਿਭੋ ॥੧-੧੫-
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ।
ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਸ੍ਯ ਵਦਾਨ੍ਯਸ੍ਯ ਮਹਰ੍षਿਸਮਤੇਜਸਃ । ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਸੁ ਤਿਸृषੁ ਹ੍ਰੀਸ਼੍ਰੀਕੀਰ੍ਤ੍ਯੁਪਮਾਸੁ ਚ ॥੧-੧੫-
ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਦਿਆਲੂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਪਤਨੀਆਂ, ਲੱਜਾ, ਲੱਖਮੀ ਤੇ ਕੀਰਤੀ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ।
ਵਿष੍ਣੋ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਮਾਗਚ੍ਛ ਕृਤ੍ਵਾऽऽਤ੍ਮਾਨਂ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਮ੍ । ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਮਾਨੁषੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧਂ ਲੋਕਕਣ੍ਟਕਮ੍ ॥੧-੧੫-
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ, ਆਪਣਾ ਸਰੂਪ ਚਾਰ ਹਿੱਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਕੇ। ਉੱਥੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਤੂੰ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ।
ਅਵਧ੍ਯਂ ਦੈਵਤੈਰ੍ਵਿष੍ਣੋ ਸਮਰੇ ਜਹਿ ਰਾਵਣਮ੍ । ਸ ਹਿ ਦੇਵਾਨ੍ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਿਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ऋषਿਸਤ੍ਤਮਾਨ੍ ॥੧-੧੫-
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਮਾਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਾਰਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਤੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਰਾਵਣੋ ਮੂਰ੍ਖੋ ਵੀਰ੍ਯੋਦ੍ਰੇਕੇਣ ਬਾਧਤੇ । ऋषਯਸ਼੍ਚ ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ੍ਤਥਾ ॥੧-੧੫-
ਉਹ ਮੂਰਖ ਰਾਖਸ ਰਾਵਣ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਗਰੂਰ 'ਚ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰੀਡਨ੍ਤੋ ਨਨ੍ਦਨਵਨੇ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਵਿਨਿਪਾਤਿਤਾਃ । ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਵਯਮਾਯਾਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵੈ ਮੁਨਿਭਿਃ ਸਹ ॥੧-੧੫-
ਨੰਦਨ ਬਾਗ 'ਚ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖਸੀਤਾ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੇ ਵਧ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਆਏ ਹਾਂ।
ਸਿਦ੍ਧਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼੍ਰਰਣਂ ਗਤਾਃ । ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਃ ਪਰਮਾ ਦੇਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਮ੍ ਨਃ ਪਰਂਤਪਃ ॥੧-੧੫-
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਯਕਸ਼ ਤੈਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਏ ਹਨ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਸਭ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਆਸਰਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਵਧਾਯ ਦੇਵਸ਼ਤॄਣਾਂ ਨृਣਾਂ ਲੋਕੇ ਮਨਃ ਕੁਰੁ । ਏਵਂ ਸ੍ਤੁਤਸ੍ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ੋ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਪੁਂਗਵਃ ॥੧-੧੫-
ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਵਧ ਵੱਲ ਕਰ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਅਮਰਾਂ 'ਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ—
ਪਿਤਾਮਹਪੁਰੋਗਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਲੋਕਨਮਸ੍ਕृਤਃ । ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸਮੇਤਾਨ੍ ਧਰ੍ਮਸਂਹਿਤਾਨ੍ ॥੧-੧੫-
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਗੂ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਧਰਮ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਭਯਂ ਤ੍ਯਜਤ ਭਦ੍ਰਂ ਵੋ ਹਿਤਾਰ੍ਥਂ ਯੁਧਿ ਰਾਵਣਮ੍ । ਸਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਂ ਸਾਮਾਤ੍ਯਂ ਸਮਨ੍ਤ੍ਰਿਜ੍ਞਾਤਿਬਾਨ੍ਧਵਮ੍ ॥੧-੧੫-
ਡਰ ਛੱਡੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ; ਤੁਹਾਡੇ ਹਿੱਤ ਲਈ, ਮੈਂ ਰਾਵਣ ਨੂੰ ਜੰਗ 'ਚ ਮਾਰਾਂਗਾ—ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੌਤਰੇ, ਮੰਤਰੀ, ਸਲਾਹਕਾਰ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ।
ਹਤ੍ਵਾ ਕ੍ਰੂਰਂ ਦੁਰਾਧਰ੍षਂ ਦੇਵਰ੍षੀਣਾਂ ਭਯਾਵਹਮ੍ । ਦਸ਼ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ਵਰ੍षਸ਼ਤਾਨਿ ਚ ॥੧-੧੫-
ਉਹ ਕਠੋਰ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੈਂ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਦਸ ਸੌ ਸਾਲ ਮਨੁੱਖੀ ਲੋਕ 'ਚ ਰਹਾਂਗਾ।