ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨਰਪਤਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ । ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਨृਪਃ ॥੧-੧੪-
ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਸ ਲੱਖ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਦਸ਼ਕੋਟਿਂ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਰਜਤਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍ । ऋਤ੍ਵਿਜਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਦਦੁਃ ਸਹਿਤਾ ਵਸੁ ॥੧-੧੪-
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਚਾਂਦੀ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਿਤਵਿਗਾਂ ਨੇ ਉਹ ਧਨ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਲਿਆ।
ऋष੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਾਯ ਮੁਨਯੇ ਵਸਿष੍ਠਾਯ ਚ ਧੀਮਤੇ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਨ੍ਯਾਯਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਭਾਗਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ॥੧-੧੪-
ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ, ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਦਾਨ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਪ੍ਰੀਤਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਰ੍ਪਕੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ ॥੧-੧੪-
ਸਭ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਬੜੀ ਉਲਾਸ ਨਾਲ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਜੋ ਸਹਾਇਕ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਨਾ ਵੱਡੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਂ ਕੋਟਿਸਂਖ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਤਦਾ । ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਦ੍ਵਿਜਾਯਥ ਹਸ੍ਤਾਭਰਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ॥੧-੧੪-
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਮਬੂਨਦਾ ਦਾ ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਇਕ ਗਰੀਬ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੱਥ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ।
ਕਸ੍ਮੈਚਿਤ੍ ਯਾਚਮਾਨਾਯ ਦਦੌ ਰਾਘਵਨਨ੍ਦਨਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤੇषੁ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਦ੍ਵਿਜੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਵਤ੍ਸਲਃ ॥੧-੧੪-
ਕਿਸੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰਾਘੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਣਾਮਮਕਰੋਤ੍ ਤੇषਾਂ ਹਰ੍षਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਤਸ੍ਯਾਸ਼ਿषੋऽਥ ਵਿਵਿਧਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਮੁਦਾਹृਤਾਃ ॥੧-੧੪-
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ।
ਉਦਾਰਸ੍ਯ ਨृਵੀਰਸ੍ਯ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਪਤਿਤਸ੍ਯ ਚ । ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਜ੍ਞਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ॥੧-੧੪-
ਉਸ ਦਾਨੀ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਾ ਲਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਯਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਪਾਪਾਪਹਂ ਸ੍ਵਰ੍ਨਯਨਂ ਦੁਸ੍ਤਰਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਰ੍षਭੈਃ । ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦृਸ਼ष੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤਦਾ ॥੧-੧੪-
ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੁਵਰਗ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਯਜਨ—ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕੁਲਸ੍ਯ ਵਰ੍ਧਨਂ ਤਤ੍ ਤੁ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ ਤਥੇਤਿ ਚ ਸ ਰਾਜਾਨਮੁਵਾਚ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਤਾ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਸ੍ਤੇ ਕੁਲੋਦ੍ਵਹਾਃ ॥੧-੧੪-
ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ ਸੰਕਲਪ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਣਗੇ।"
ਸ ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਧੁਰਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਯਤੋ ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਃ । ਜਗਾਮ ਹਰ੍षਂ ਪਰਮਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਤਮृष੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਪੁਨਰਪ੍ਯੁਵਾਚ ॥੧-੧੪-
ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ।
thumb|ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦਾ ਪੰਦਰਾਂ ਸਿਰਾ ਸੁਣੋ।
ਮੇਧਾਵੀ ਤੁ ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸ ਕਿਞ੍ਚਿਦਿਦਮੁਤ੍ਤਰਮ੍ । ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਸ੍ਤਤਸ੍ਤਂ ਤੁ ਵੇਦਜ੍ਞੋ ਨृਪਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥੧-੧੫-
ਫਿਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਇष੍ਟਿਂ ਤੇऽਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰੀਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਰਣਾਤ੍ । ਅਥਰ੍ਵਸ਼ਿਰਸਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਿਦ੍ਧਾਂ ਵਿਧਾਨਤਃ ॥੧-੧੫-
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਅਥਰਵਸ਼ੀਰਸ ਵਿਚ ਦੱਸੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਮਦਿष੍ਟਿਂ ਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰੀਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਰਣਾਤ੍ । ਜੁਹਾਵਾਗ੍ਨੌ ਚ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਮਨ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ॥੧-੧੫-
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਉਹ ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ । ਭਾਗਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਸਮਵੇਤਾ ਯਥਾਵਿਧਿ ॥੧-੧੫-
ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਲੈਣ ਲਈ, ਠੀਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਤਾਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਦਸਿ ਦੇਵਤਾਃ । ਅਬ੍ਰੁਵਁਲ੍ਲੋਕਕਰ੍ਤਾਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵਚਨਂ ਤਤਃ ॥੧-੧੫-
ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਉਸ ਸਭਾ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਰਾਵਣੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨੋ ਬਾਧਤੇ ਵੀਰ੍ਯਾਚ੍ਛਾਸਿਤੁਂ ਤਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ ॥੧-੧੫-
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਤ੍ਵਯਾ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਭਗਵਂਸ੍ਤਦਾ । ਮਾਨਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਾਮਹੇ ॥੧-੧੫-
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਇਕ ਵਾਰ ਦਾਤਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਸ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਹਿ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।
ਉਦ੍ਵੇਜਯਤਿ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾਨ੍ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਧਰ੍षਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ॥੧-੧੫-
ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਅਪਮਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ऋषੀਨ੍ ਯਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਸੁਰਾਂਸ੍ਤਦਾ । ਅਤਿਕ੍ਰਾਮਤਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਵਰਦਾਨੇਨ ਮੋਹਿਤਃ ॥੧-੧੫-
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ, ਦਾਤਾ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਲੰਘਦਾ ਹੈ।
ਨੈਨਂ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਪਤਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਵਾਤਿ ਨ ਮਾਰੁਤਃ । ਚਲੋਰ੍ਮਿਮਾਲੀ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰੋऽਪਿ ਨ ਕਮ੍ਪਤੇ ॥੧-੧੫-
ਸੂਰਜ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੜਦਾ, ਹਵਾ ਉਸ ਦੇ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ ਵਗਦੀ; ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਉਂਦਾ।
ਤਨ੍ਮਹਨ੍ਨੋ ਭਯਂ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਾਦ੍ ਘੋਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ । ਵਧਾਰ੍ਥਂ ਤਸ੍ਯ ਭਗਵਨ੍ਨੁਪਾਯਂ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ॥੧-੧੫-
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਸ ਡਰਾਉਣੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਡਰ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸੁਰੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਹਨ੍ਤਾਯਂ ਵਿਦਿਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਧੋਪਾਯੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਃ ॥੧-੧੫-
ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਉਸ ਮੰਦ-ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਉਪਾਅ ਹੁਣ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ।"
ਤੇਨ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਯਕ੍ਸ਼ਾਣਾਂ ਦੇਵਦਾਨਵਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ । ਅਵਧ੍ਯੋऽਸ੍ਮੀਤਿ ਵਾਗੁਕ੍ਤਾ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਂ ਚ ਤਨ੍ਮਯਾ ॥੧-੧੫-
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, "ਮੈਂ ਗੰਧਰਵ, ਯਕਸ਼, ਦੇਵ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯ ਹਾਂ," ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਮਨ ਲਈ।
ਨਾਕੀਰ੍ਤਯਦਵਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ ਤਦ੍ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਮਾਨੁषਾਂਸ੍ਤਦਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ ਮਾਨੁषਾਦ੍ ਵਧ੍ਯੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਨਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ॥੧-੧੫-
ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਘਮੰਡ ਵਿਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਮਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਤਰੇ ਵਿष੍ਣੁਰੁਪਯਾਤੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਪਾਣਿਃ ਪੀਤਵਾਸਾ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ॥੧-੧੫-
ਇਸ ਵਿਚਕਾਰ, ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਸੀ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਵੈਨਤੇਯਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਤੋਯਦਮ੍ ਯਥਾ । ਤਪ੍ਤਹਾਟਕਕੇਯੂਰੋ ਵਨ੍ਦ੍ਯਮਾਨਃ ਸੁਰੋਤ੍ਤਮੈਃ ॥੧-੧੫-
ਵੈਣਤੇਯ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਬਦਲ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਕੇਯੂਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਥੌ ਸਮਾਹਿਤਃ । ਤਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮਭਿष੍ਟੂਯ ਸਂਨਤਾਃ ॥੧-੧੫-
ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਪ ਆ ਕੇ ਉੱਥੇ ਧਿਆਨ ਲਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।
ਤ੍ਵਾਂ ਨਿਯੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਵਿष੍ਣੋ ਲੋਕਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ । ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਯੋਧ੍ਯਾਧਿਪਤੇਰ੍ਵਿਭੋ ॥੧-੧੫-
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਾਰੀਆਂ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਅਯੋਧਿਆ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣ।