ਤ੍ਰ੍ਯਹੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਃ ਸਂਖ੍ਯਾਤਃ ਕਲ੍ਪਸੂਤ੍ਰੇਣ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ । ਚਤੁष੍ਟੋਮਮਹਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਥਮਂ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ ॥੧-੧੪-
ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਲਪਸੂਤਰ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ। ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਚਤੁਸ਼ਟੋਮ ਯਜਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਕ੍ਥ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਸਂਖ੍ਯਾਤਮਤਿਰਾਤ੍ਰਂ ਤਥੋਤ੍ਤਰਮ੍ । ਕਾਰਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਬਹਵੋ ਵਿਹਿਤਾਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ ॥੧-੧੪-
ਉਕਥਿਆ ਦੂਜਾ, ਗਿਣਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਅਗਲੇ ਕਰਮ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਇੱਥੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਵਾਏ ਗਏ।
ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਟੋਮਾਯੁषੀ ਚੈਵਮਤਿਰਾਤ੍ਰੌ ਚ ਨਿਰ੍ਮਿਤੌ । ਅਭਿਜਿਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਜਿਚ੍ਚੈਵਮਾਪ੍ਤੋਰ੍ਯਾਮੌ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਃ ॥੧-੧੪-
ਜ੍ਯੋਤਿਸ਼ਟੋਮ, ਆਯੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰ ਵੀ ਕੀਤੇ ਗਏ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਭਿਜਿਤ, ਵਿਸ਼ਵਜਿਤ, ਆਪਤੋਰੀਆਮ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਯਜਨ ਵੀ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਹੋਤ੍ਰੇ ਦਦੌ ਰਾਜਾ ਦਿਸ਼ਂ ਸ੍ਵਕੁਲਵਰ੍ਧਨਃ । ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵੇ ਪ੍ਰਤੀਚੀਂ ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍ ॥੧-੧੪-
ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਹੋਤ੍ਰ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ, ਅਧਵਰਯੂ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਉਦ੍ਗਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਤਥੋਦੀਚੀਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੈषਾ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਾ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧੇ ਮਹਾਯਜ੍ਞੇ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੂਵਿਹਿਤੇ ਪੁਰਾ ॥੧-੧੪-
ਉਦਗਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਦਿੱਤੀ; ਇਹ ਦਾਨ ਵੱਡੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਤੁਂ ਸਮਾਪ੍ਯ ਤੁ ਤਦਾ ਨ੍ਯਾਯਤਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਃ । ऋਤ੍ਵਿਗ੍ਭ੍ਯੋ ਹਿ ਦਦੌ ਰਾਜਾ ਧਰਾਂ ਤਾਂ ਕੁਲਵਰ੍ਧਨਃ ॥੧-੧੪-
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਜਨ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਰਿਤਵਿਗਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਏਵਮ੍ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੋऽਭੂਚ੍ਛ੍ਰੀਮਾਨਨਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਨਨ੍ਦਨਃ । ऋਤ੍ਵਿਜਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਾਨਂ ਗਤਕਿਲ੍ਬਿषਮ੍ ॥੧-੧੪-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ; ਸਾਰੇ ਰਿਤਵਿਗਾਂ ਨੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਭਵਾਨੇਵ ਮਹੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਮੇਕੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ । ਨ ਭੂਮ੍ਯਾ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਮਾਕਂ ਨਹਿ ਸ਼ਕ੍ਤਾਃ ਸ੍ਮ ਪਾਲਨੇ ॥੧-੧੪-
ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਹੱਕ ਸਿਰਫ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੈ; ਸਾਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਰਤਾਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਕਰਣੇ ਵਯਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਹਿ ਭੂਮਿਪ । ਨਿष੍ਕ੍ਰਯਂ ਕਿਞ੍ਚਿਦੇਵੇਹ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤੁ ਭਵਾਨਿਤਿ ॥੧-੧੪-
ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਮੁਆਵਜ਼ਾ ਦੇ ਦਿਓ।
ਮਣਿਰਤ੍ਨਂ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਵਾ ਗਾਵੋ ਯਦ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਯਤਮ੍ । ਤਤ੍ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਧਰਣ੍ਯਾ ਨ ਪ੍ਰਯੋਜਨਮ੍ ॥੧-੧੪-
ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਮਣੀ, ਰਤਨ, ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਗਾਂ—ਜੋ ਵੀ ਉਪਲਬਧ ਹੋਵੇ—ਦੇ ਦਿਓ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ; ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਾਨੂੰ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨਰਪਤਿਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ । ਗਵਾਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਦਸ਼ ਤੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਨृਪਃ ॥੧-੧੪-
ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਕਹੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਸ ਲੱਖ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਦਸ਼ਕੋਟਿਂ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਰਜਤਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਮ੍ । ऋਤ੍ਵਿਜਸ੍ਤੁ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਦਦੁਃ ਸਹਿਤਾ ਵਸੁ ॥੧-੧੪-
ਉਸ ਨੇ ਦਸ ਕਰੋੜ ਸੋਨਾ ਅਤੇ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਚਾਂਦੀ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਰਿਤਵਿਗਾਂ ਨੇ ਉਹ ਧਨ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਲਿਆ।
ऋष੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਾਯ ਮੁਨਯੇ ਵਸਿष੍ਠਾਯ ਚ ਧੀਮਤੇ । ਤਤਸ੍ਤੇ ਨ੍ਯਾਯਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਭਾਗਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ ॥੧-੧੪-
ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ, ਉੱਚ ਕੋਟਿ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਦਾਨ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਪ੍ਰੀਤਮਨਸਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਚੁਰ੍ਮੁਦਿਤਾ ਭृਸ਼ਮ੍ । ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਰ੍ਪਕੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਹਿਰਣ੍ਯਂ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ ॥੧-੧੪-
ਸਭ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਬੜੀ ਉਲਾਸ ਨਾਲ ਉਤਰ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਜੋ ਸਹਾਇਕ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸੋਨਾ ਵੱਡੀ ਸੰਭਾਲ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਮ੍ਬੂਨਦਂ ਕੋਟਿਸਂਖ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਦਦੌ ਤਦਾ । ਦਰਿਦ੍ਰਾਯ ਦ੍ਵਿਜਾਯਥ ਹਸ੍ਤਾਭਰਣਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ ॥੧-੧੪-
ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਜਾਮਬੂਨਦਾ ਦਾ ਕਰੋੜਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਸੋਨਾ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਇਕ ਗਰੀਬ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੱਥ ਦੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ।
ਕਸ੍ਮੈਚਿਤ੍ ਯਾਚਮਾਨਾਯ ਦਦੌ ਰਾਘਵਨਨ੍ਦਨਃ । ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤੇषੁ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਦ੍ਵਿਜੇषੁ ਦ੍ਵਿਜਵਤ੍ਸਲਃ ॥੧-੧੪-
ਕਿਸੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰਾਘੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਜਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰਣਾਮਮਕਰੋਤ੍ ਤੇषਾਂ ਹਰ੍षਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ । ਤਸ੍ਯਾਸ਼ਿषੋऽਥ ਵਿਵਿਧਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਸਮੁਦਾਹृਤਾਃ ॥੧-੧੪-
ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤੇ।
ਉਦਾਰਸ੍ਯ ਨृਵੀਰਸ੍ਯ ਧਰਣ੍ਯਾਂ ਪਤਿਤਸ੍ਯ ਚ । ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤਮਨਾ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਯਜ੍ਞਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ ॥੧-੧੪-
ਉਸ ਦਾਨੀ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਰਾਜਾ ਲਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ ਵਧੀਆ ਯਜਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਪਾਪਾਪਹਂ ਸ੍ਵਰ੍ਨਯਨਂ ਦੁਸ੍ਤਰਂ ਪਾਰ੍ਥਿਵਰ੍षਭੈਃ । ਤਤੋऽਬ੍ਰਵੀਦृਸ਼ष੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਤਦਾ ॥੧-੧੪-
ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੁਵਰਗ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਯਜਨ—ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਕੁਲਸ੍ਯ ਵਰ੍ਧਨਂ ਤਤ੍ ਤੁ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤ ਤਥੇਤਿ ਚ ਸ ਰਾਜਾਨਮੁਵਾਚ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਤਾ ਰਾਜਂਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਸ੍ਤੇ ਕੁਲੋਦ੍ਵਹਾਃ ॥੧-੧੪-
ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ ਸੰਕਲਪ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਘਰ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਣਗੇ।"
ਸ ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਧੁਰਂ ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਯਤੋ ਨृਪੇਨ੍ਦ੍ਰਃ । ਜਗਾਮ ਹਰ੍षਂ ਪਰਮਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਤਮृष੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਪੁਨਰਪ੍ਯੁਵਾਚ ॥੧-੧੪-
ਉਹ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਆਈ। ਫਿਰ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਖਿਆ।
thumb|ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਬਾਲਕਾਂਡ ਦਾ ਪੰਦਰਾਂ ਸਿਰਾ ਸੁਣੋ।
ਮੇਧਾਵੀ ਤੁ ਤਤੋ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਸ ਕਿਞ੍ਚਿਦਿਦਮੁਤ੍ਤਰਮ੍ । ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਸ੍ਤਤਸ੍ਤਂ ਤੁ ਵੇਦਜ੍ਞੋ ਨृਪਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥੧-੧੫-
ਫਿਰ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ।
ਇष੍ਟਿਂ ਤੇऽਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਪੁਤ੍ਰੀਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਰਣਾਤ੍ । ਅਥਰ੍ਵਸ਼ਿਰਸਿ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਿਦ੍ਧਾਂ ਵਿਧਾਨਤਃ ॥੧-੧੫-
ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਯਜਨਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਅਥਰਵਸ਼ੀਰਸ ਵਿਚ ਦੱਸੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗੀ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰਮਦਿष੍ਟਿਂ ਤਾਂ ਪੁਤ੍ਰੀਯਾਂ ਪੁਤ੍ਰਕਾਰਣਾਤ੍ । ਜੁਹਾਵਾਗ੍ਨੌ ਚ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਮਨ੍ਤ੍ਰਦृष੍ਟੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ॥੧-੧੫-
ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਉਹ ਯਜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅੱਗ ਵਿਚ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਹਵਨ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋ ਦੇਵਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਪਰਮਰ੍षਯਃ । ਭਾਗਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਾਰ੍ਥਂ ਵੈ ਸਮਵੇਤਾ ਯਥਾਵਿਧਿ ॥੧-੧੫-
ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ, ਗੰਧਰਵ, ਸਿੱਧ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਲੈਣ ਲਈ, ਠੀਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਤਾਃ ਸਮੇਤ੍ਯ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਦਸਿ ਦੇਵਤਾਃ । ਅਬ੍ਰੁਵਁਲ੍ਲੋਕਕਰ੍ਤਾਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਵਚਨਂ ਤਤਃ ॥੧-੧੫-
ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਤ ਹੈ, ਉਸ ਸਭਾ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਭਗਵਂਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਰਾਵਣੋ ਨਾਮ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨੋ ਬਾਧਤੇ ਵੀਰ੍ਯਾਚ੍ਛਾਸਿਤੁਂ ਤਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੁਮਃ ॥੧-੧੫-
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਰਾਵਣ ਨਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਤ੍ਵਯਾ ਤਸ੍ਮੈ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰੀਤੇਨ ਭਗਵਂਸ੍ਤਦਾ । ਮਾਨਯਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਾਮਹੇ ॥੧-੧੫-
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਇਕ ਵਾਰ ਦਾਤਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਉਸ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਹਿ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।
ਉਦ੍ਵੇਜਯਤਿ ਲੋਕਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨੁਚ੍ਛ੍ਰਿਤਾਨ੍ ਦ੍ਵੇष੍ਟਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ । ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਰਾਜਾਨਂ ਪ੍ਰਧਰ੍षਯਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ ॥੧-੧੫-
ਉਹ ਮੰਦ-ਮਨ ਰਾਕਸ਼ਸ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੀ ਅਪਮਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।