ਏਤਨ੍ਮੇ ਸਦृਸ਼ਮ੍ ਦੇਵਿ ਯਨ੍ਮਯਾ ਰਾਘਵੇ ਕृਤਮ੍ । ਸਦृਸ਼ਮ੍ ਤਤ੍ਤੁ ਤਸ੍ਯੈਵ ਯਦਨੇਨ ਕृਤਮ੍ ਮਯਿ ॥੨-੬੪-
ਦੇਵੀ, ਜੋ ਮੈਂ ਰਾਘਵ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਸੀ, ਤੇ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ।
ਯਦਿ ਮਾਮ੍ ਸਮ੍ਸ੍ਪृਸ਼ੇਦ੍ ਰਾਮਃ ਸਕृਦਦ੍ਯ ਲਭੇਤ ਵਾ । ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਹਿ ਮਾਨਵਾਃ ॥੨-੬੪-
ਜੇ ਰਾਮ ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਛੂਹ ਲੈਂਦਾ ਜਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾ ਸਮਝਦੇ।
ਚਕ੍ਸ਼ੁषਾ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਮृਤਿਰ੍ ਮਮ ਵਿਲੁਪ੍ਯਤੇ । ਦੂਤਾ ਵੈਵਸ੍ਵਤਸ੍ਯ ਏਤੇ ਕੌਸਲ੍ਯੇ ਤ੍ਵਰਯਨ੍ਤਿ ਮਾਮ੍ ॥੨-੬੪-
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਭੁੱਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਕੌਸਲਿਆ, ਵੈਵਸਵਤ ਦੇ ਦੂਤ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲੈ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਤਃ ਤੁ ਕਿਮ੍ ਦੁਹ੍ਖਤਰਮ੍ ਯਦ੍ ਅਹਮ੍ ਜੀਵਿਤ ਕ੍ਸ਼ਯੇ । ਨ ਹਿ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਮ੍ ਰਾਮਮ੍ ਸਤ੍ਯ ਪਰਾਕ੍ਯਮਮ੍ ॥੨-੬੪-
ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਜਦ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਜਾਣਦਾ ਤੇ ਸੱਚ ਦਾ ਪੱਕਾ ਹੈ, ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ?
ਤਸ੍ਯਾਦਰ੍ਸ਼ਨਜਃ ਸ਼ੋਕਃ ਸੁਤਸ੍ਯਾਪ੍ਰਤਿਕਰ੍ਮਣਃ । ਉਚ੍ਚੋषਯਤਿ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ਵਾਰਿ ਸ੍ਤੋਕਮਿਵਾਤਵਃ ॥੨-੬੪-
ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਦੁੱਖ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਨੂੰ ਸੁੱਕਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੇ ਮਨੁष੍ਯਾ ਦੇਵਾਃ ਤੇ ਯੇ ਚਾਰੁ ਸ਼ੁਭ ਕੁਣ੍ਡਲਮ੍ । ਮੁਖਮ੍ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਰ੍षੇ ਪਨ੍ਚ ਦਸ਼ੇ ਪੁਨਃ ॥੨-੬੪-
ਜੋ ਲੋਕ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਰਾਮ ਦਾ ਚੰਗਾ ਤੇ ਸੁਭਾਗਾ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਚਿਹਰਾ ਮੁੜ ਵੇਖਣਗੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤਾਂ ਦੇਵਤਾ ਹਨ।
ਪਦ੍ਮ ਪਤ੍ਰ ਈਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਸੁਭ੍ਰੁ ਸੁਦਮ੍ष੍ਟ੍ਰਮ੍ ਚਾਰੁ ਨਾਸਿਕਮ੍ । ਧਨ੍ਯਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਤਾਰਾ ਅਧਿਪ ਨਿਭਮ੍ ਮੁਖਮ੍ ॥੨-੬੪-
ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਭਵਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਦੰਦ, ਤੇ ਪਿਆਰੀ ਨੱਕ ਹੈ, ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿਚ ਚੰਦ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਧਨਿਆ ਹਨ।
ਸਦृਸ਼ਮ੍ ਸ਼ਾਰਦਸ੍ਯ ਇਨ੍ਦੋਹ੍ ਫੁਲ੍ਲਸ੍ਯ ਕਮਲਸ੍ਯ ਚ । ਸੁਗਨ੍ਧਿ ਮਮ ਨਾਥਸ੍ਯ ਧਨ੍ਯਾ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਨ੍ ਮੁਖਮ੍ ॥੨-੬੪-
ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਸੁਗੰਧਤ ਚਿਹਰਾ, ਜੋ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਚੰਦ ਤੇ ਖਿੜੇ ਕਮਲ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਧਨਿਆ ਹਨ।
ਨਿਵृਤ੍ਤ ਵਨ ਵਾਸਮ੍ ਤਮ੍ ਅਯੋਧ੍ਯਾਮ੍ ਪੁਨਰ੍ ਆਗਤਮ੍ । ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸੁਖਿਨੋ ਰਾਮਮ੍ ਸ਼ੁਕ੍ਰਮ੍ ਮਾਰ੍ਗ ਗਤਮ੍ ਯਥਾ ॥੨-੬੪-
ਜੋ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਅਯੋਧਿਆ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਰੋਸ਼ਨ ਸੂਰਜ ਦਾ ਰਾਹ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਕੌਸਲ੍ਯੇ ਚਿਤ੍ਤ ਮੋਹੇਨ ਹृਦਯਮ੍ ਸੀਦਤੀਵ ਮੇ । ਵੇਦਯੇ ਨ ਚ ਸਮੁਕ੍ਤਾਨ੍ ਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਰਸਾਨਹਮ੍ ॥੨-੬੪-
ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਮਨ ਦੇ ਭਟਕਣ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਡੁੱਬਦਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਵਾਜ਼, ਛੂਹ ਅਤੇ ਸਵਾਦ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ।
ਚਿਤ੍ਤਨਾਸ਼ਾਦ੍ਵਿਪਦ੍ਯਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਮੇ । ਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਨੇਹਸ੍ਯ ਦੀਪਸ੍ਯ ਸਮ੍ਸਕ੍ਤਾ ਰਸ਼੍ਮਯੋ ਯਥਾ ॥੨-੬੪-
ਮਨ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਖਤਮ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਇੰਦਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਤੇਲ ਮੁੱਕਣ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਮੰਦ ਪੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਯਮ੍ ਆਤ੍ਮ ਭਵਃ ਸ਼ੋਕੋ ਮਾਮ੍ ਅਨਾਥਮ੍ ਅਚੇਤਨਮ੍ । ਸਮ੍ਸਾਦਯਤਿ ਵੇਗੇਨ ਯਥਾ ਕੂਲਮ੍ ਨਦੀ ਰਯਃ ॥੨-੬੪-
ਇਹ ਦੁੱਖ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਉਠਿਆ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਬੇਸਹਾਰਾ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਕਰ ਕੇ, ਨਦੀ ਦੇ ਵਹਾਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਝਕੜਦਾ ਹੈ।
ਹਾ ਰਾਘਵ ਮਹਾ ਬਾਹੋ ਹਾ ਮਮ ਆਯਾਸ ਨਾਸ਼ਨ । ਹਾ ਪਿਤृਪ੍ਰਿਯ ਮੇ ਨਾਥ ਹਾਦ੍ਯ ਕ੍ਵਾਸਿ ਗਤਃ ਸੁਤ ॥੨-੬੪-
ਹਾ ਰਾਘਵ, ਵੱਡੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ! ਹਾ, ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਥਕਾਵਟ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੇ! ਹਾ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਪਿਆਰੇ, ਮੇਰੇ ਰਖਵਾਲੇ! ਹਾ, ਪੁੱਤਰ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ?
ਹਾ ਕੌਸਲ੍ਯੇ ਨਸ਼ਿष੍ਯਾਮਿ ਹਾ ਸੁਮਿਤ੍ਰੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਿ । ਹਾ ਨृਸ਼ਮ੍ਸੇ ਮਮਾਮਿਤ੍ਰੇ ਕੈਕੇਯਿ ਕੁਲਪਾਮ੍ਸਨਿ ॥੨-੬੪-
ਹਾ ਕੌਸਲਿਆ, ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ! ਹਾ ਸੁਮਿਤਰਾ, ਤੂੰ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ! ਹਾ ਕੈਕੇਈ, ਮੇਰੀ ਨਿਰਦਈ ਵੈਰੀ, ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ!
ਇਤਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਯਾਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਨਿਧੌ । ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥਃ ਸ਼ੋਚਨ੍ ਜੀਵਿਤ ਅਨ੍ਤਮ੍ ਉਪਾਗਮਤ੍ ॥੨-੬੪-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮ ਦੀ ਮਾਂ ਤੇ ਸੁਮਿਤਰਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਦੁੱਖ ਕਰਦਿਆਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਅੰਤ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਯਥਾ ਤੁ ਦੀਨਮ੍ ਕਥਯਨ੍ ਨਰ ਅਧਿਪਃ । ਪ੍ਰਿਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਵਾਸਨ ਆਤੁਰਃ । ਗਤੇ ਅਰ੍ਧ ਰਾਤ੍ਰੇ ਭृਸ਼ ਦੁਹ੍ਖ ਪੀਡਿਤਃ । ਤਦਾ ਜਹੌ ਪ੍ਰਾਣਮ੍ ਉਦਾਰ ਦਰ੍ਸ਼ਨਃ ॥੨-੬੪-
ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਨਵਾਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ।
thumb|ਪਞ੍ਚषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚषष੍ਠਿਤਮਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਹੁਣ ਪੈਂਸਠਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਅਥ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਮ੍ ਵ੍ਯਤੀਤਾਯਾਮ੍ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ ਏਵ ਅਪਰੇ ਅਹਨਿ । ਵਨ੍ਦਿਨਃ ਪਰ੍ਯੁਪਾਤਿष੍ਠਮ੍ਸ੍ ਤਤ੍ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍ ॥੨-੬੫-
ਜਦ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ ਤੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਵੰਦਨਕਾਰ ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਸੂਤਾਃ ਪਰਮਸਮ੍ਸ੍ਕਾਰਾਃ ਮਙ੍ਗLਆਸ਼੍ਚੋਓਤ੍ਤਮਸ਼੍ਰੁਤਾਃ । ਗਾਯਕਾਃ ਸ੍ਤੁਤਿਸ਼ੀਲਾਸ਼੍ਚ ਨਿਗਦਨ੍ਤਃ ਪृਥਕ੍ ਪृਥਕ੍॥੨-੬੫-
ਰਥਚਾਲਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਧਾਰਨ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਮੰਗਲ ਗੀਤਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਗਾਇਕ ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਕੋਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬੋਲਿਆ।
ਰਾਜਾਨਮ੍ ਸ੍ਤੁਤਾਮ੍ ਤੇषਾਮੁਦਾਤ੍ਤਾਭਿਹਿਤਾਸ਼ਿषਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਭੋਗਵਿਸ੍ਤੀਰ੍ਣਃ ਸ੍ਤੁਤਿਸ਼ਬ੍ਦੋ ਹ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ॥੨-੬੫-
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੱਡੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤੁਵਤਾਮ੍ ਤੇषਾਮ੍ ਸੂਤਾਨਾਮ੍ ਪਾਣਿਵਾਦਕਾਃ । ਅਵਦਾਨਾਨ੍ਯੁਦਾਹृਤ੍ਯ ਪਾਣਿਵਾਦਾ ਨਵਾਦਯਨ੍ ॥੨-੬੫-
ਫਿਰ, ਜਦ ਉਹ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਰਥਚਾਲਕ ਜੋ ਵਾਜਾ ਵਜਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਆਪਣੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਵਜਾਈਆਂ, ਤੇ ਸੰਗੀਤਕਾਰ ਵਜਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਤੇਨ ਸ਼ਬ੍ਦੇਨ ਵਿਹਗਾਃ ਪ੍ਰਤਿਬੁਦ੍ਧਾ ਵਿਸਸ੍ਵਨੁਃ । ਸ਼ਾਖਾਸ੍ਥਾਃ ਪਞ੍ਜਰਸ੍ਥਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਰਾਜਕੁਲਗੋਚਰਾਃ ॥੨-੬੫-
ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਰਾਜ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਡਾਲੀਆਂ ਤੇ ਬੰਦ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਪੰਛੀ ਜਾਗ ਕੇ ਚਿਰਚਿਰਾਉਣ ਲੱਗੇ।
ਵ੍ਯਾਹृਤਾਃ ਪੁਣ੍ਯ੍ਸ਼ਬ੍ਦਾਸ਼੍ਚ ਵੀਣਾਨਾਮ੍ ਚਾਪਿ ਨਿਸ੍ਸ੍ਵਨਾਃ । ਆਸ਼ੀਰ੍ਗੇਯਮ੍ ਚ ਗਾਥਾਨਾਮ੍ ਪੂਰਯਾਮਾਸ ਵੇਸ਼੍ਮ ਤਤ ॥੨-੬੫-
ਵੀਣਾ ਦੀਆਂ ਸੁਭ ਮਧੁਰ ਧੁਨਾਂ, ਅਸੀਸਾਂ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਮਹਲ ਨੂੰ ਭਰ ਗਈ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਚਿ ਸਮਾਚਾਰਾਃ ਪਰ੍ਯੁਪਸ੍ਥਾਨ ਕੋਵਿਦਃ । ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਰ੍ष ਵਰ ਭੂਯਿष੍ਠਾਉਪਤਸ੍ਥੁਰ੍ ਯਥਾ ਪੁਰਮ੍ ॥੨-੬੫-
ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਚਲਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਸੇਵਾ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਔਰਤਾਂ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।
ਹਰਿ ਚਨ੍ਦਨ ਸਮ੍ਪृਕ੍ਤਮ੍ ਉਦਕਮ੍ ਕਾਨ੍ਚਨੈਃ ਘਟੈਃ । ਆਨਿਨ੍ਯੁਃ ਸ੍ਨਾਨ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਆਜ੍ਞਾ ਯਥਾ ਕਾਲਮ੍ ਯਥਾ ਵਿਧਿ ॥੨-੬੫-
ਉਹ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚੰਦਨ ਤੇ ਕੇਸਰ ਮਿਲਾਇਆ ਪਾਣੀ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ, ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਮੇਂ ਤੇ ਤੇ ਰੀਤ ਮੁਤਾਬਕ ਲਿਆਈਆਂ।
ਮਨ੍ਗਲ ਆਲਮ੍ਭਨੀਯਾਨਿ ਪ੍ਰਾਸ਼ਨੀਯਾਨ੍ ਉਪਸ੍ਕਰਾਨ੍ । ਉਪਨਿਨ੍ਯੁਸ੍ ਤਥਾ ਅਪਿ ਅਨ੍ਯਾਃ ਕੁਮਾਰੀ ਬਹੁਲਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ॥੨-੬੫-
ਹੋਰ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ, ਮੰਗਲ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਲਿਆਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਲੋੜ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣਸਮ੍ਪਨ੍ਨਮ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਵਿਧਿਵਦਰ੍ਚਿਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵਮ੍ ਸੁਗੁਣਲਕ੍ਸ੍ਮੀਵਤ੍ਤਦ੍ਭਭੂਵਾਭਿਹਾਰਿਕਮ੍ ॥੨-੬੫-
ਉਹ ਰਾਜਾ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ ਸੀ, ਸਾਰੀ ਰਾਜਸਭਾ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਈ ਸੀ, ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਉਚਿਤ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਮ੍ ਯਾਵਤ੍ਸਰ੍ਵਮ੍ ਪਰਿਸਮੁਤ੍ਸੁਕਮ੍ । ਤਸ੍ਥਾਵਨੁਪਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਕਿਮ੍ ਸ੍ਵਿਦਿਤ੍ਯੁਪਸ਼੍ ॥੨-੬੫-
ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਤੱਕ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਾਲੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਥ ਯਾਃ ਕੋਸਲ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ਯਨਮ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਨਨ੍ਤਰਾਃ । ਤਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਤੁ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਭਰ੍ਤਾਰਮ੍ ਪ੍ਰਤ੍ਯਬੋਧਯਨ੍ ॥੨-੬੫-
ਫਿਰ, ਕੋਸਲ ਦੇ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੋਲ ਸੌਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ।
ਤਥਾਪ੍ਯੁਚਿਤਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤਾ ਵਿਨਯੇਨ ਨਯੇਨ ਚ । ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਯਨਮ੍ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਿਮ੍ ਚਿਦਪ੍ਯੁਪਲੇਭਿਰੇ ॥੨-੬੫-
ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਤ ਸੀ, ਨਮਰਤਾ ਤੇ ਸਲੀਕੇ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆਈਆਂ, ਪਰ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੌਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਜਾਂ ਤੰਗ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾ ਕੀਤੀ।