ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣਾਤ੍ਯਾਨ੍ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਨਯਸ੍ਵ ਹ । ਸਨ੍ਤਿ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਰਾਜਾਨਃ ਪृਥਿਵੀਤਲੇ ॥੧-੧੩-
ਦੱਖਣ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਮਿੱਤਰ ਰਾਜੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਭੇਜੋ।
ਤਾਨਾਨਯ ਯਥਾ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਾਨੁਗਾਨ੍ ਸਹਬਾਨ੍ਧਵਾਨ੍ । ਏਤਾਨ੍ ਦੂਤੈਰ੍ਮਹਾਭਾਗੈਰਾਨਯਸ੍ਵ ਨृਪਾਜ੍ਞਯਾ ॥੧-੧੩-
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਲਿਆਓ; ਮਹਾਨ ਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਭੇਜੋ।
ਵਸਿष੍ਠਵਾਕ੍ਯਂ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਤਦਾ । ਵ੍ਯਾਦਿਸ਼ਤ੍ ਪੁਰੁषਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਰਾਜ੍ਞਾਮਾਨਯਨੇ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ ॥੧-੧੩-
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਹਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਯਾਤੋ ਮੁਨਿਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ । ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਮਾਨੇਤੁਂ ਮਹਾਮਤਿਃ ॥੧-੧੩-
ਵੈਦਿਕ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਮਵਾਨ ਸੁਮੰਤ੍ਰ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਖੁਦ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤੇ ਚ ਕਰ੍ਮਾਨ੍ਤਿਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਸਿष੍ਠਾਯ ਮਹਰ੍षਯੇ । ਸਰ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਯਜ੍ਞੇ ਯਦੁਪਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ ॥੧-੧੩-
ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਨੂੰ ਯਜਨ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰੀਤੋ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਮੁਨਿਰਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਅਵਜ੍ਞਯਾ ਨ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਕਸ੍ਯਚਿਲ੍ਲੀਲਯਾਪਿ ਵਾ ॥੧-੧੩-
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੁਜਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਬੇਅਦਬੀ ਜਾਂ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਕੁਝ ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।'
ਅਵਜ੍ਞਯਾ ਕृਤਂ ਹਨ੍ਯਾਦ੍ ਦਾਤਾਰਂ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤਤਃ ਕੈਸ਼੍ਚਿਦਹੋਰਾਤ੍ਰੈਰੁਪਯਾਤਾ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ॥੧-੧੩-
ਜੇ ਕੁਝ ਬੇਅਦਬੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਾਤਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ, ਕੁਝ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜੇ ਆ ਗਏ।
ਬਹੂਨਿ ਰਤ੍ਨਾਨ੍ਯਾਦਾਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਹ । ਤਤੋ ਵਸਿष੍ਠਃ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥੧-੧੩-
ਕਈ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦਸ਼ਰਥ ਜੀ ਦੇ ਪਾਸ ਆਏ। ਫਿਰ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ।
ਉਪਯਾਤਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਰਾਜਾਨਸ੍ਤਵ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍ । ਮਯਾਪਿ ਸਤ੍ਕृਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਰਾਜਸਤ੍ਤਮਾਃ ॥੧-੧੩-
ਮਾਨਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਰਾਜੇ ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਮੈਂ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਿਯਂ ਚ ਕृਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਪੁਰੁषੈਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤੈਃ । ਨਿਰ੍ਯਾਤੁ ਚ ਭਵਾਨ੍ ਯष੍ਟੁਂ ਯਜ੍ਞਾਯਤਨਮਨ੍ਤਿਕਾਤ੍ ॥੧-੧੩-
ਯਜਨ ਦੀ ਸਾਰੀ ਤਿਆਰੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਤੋਂ ਯਜਨ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਯਜਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਰੁਪਹृਤੈਰੁਪੇਤਂ ਵੈ ਸਮਨ੍ਤਤਃ । ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਨਸੇਵ ਵਿਨਿਰ੍ਮਿਤਮ੍ ॥੧-੧੩-
ਸਭ ਪਾਸੇ, ਹਰ ਚਾਹੀਦੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ, ਤੁਸੀਂ, ਰਾਜੇ, ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਮਨ ਦੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਵਸਿष੍ਠਵਚਨਾਦृਸ਼ष੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਸ੍ਯ ਚੋਭਯੋਃ । ਦਿਵਸੇ ਸ਼ੁਭਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਨਿਰ੍ਯਾਤੋ ਜਗਤੀਪਤਿਃ ॥੧-੧੩-
ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਤੇ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਦੇ ਬਚਨ ਮੰਨ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ ਚੰਗੇ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਾਲੇ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ 'ਤੇ ਯਜਨ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ।
ਤਤੋ ਵਸਿष੍ਠਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ऋष੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਯਜ੍ਞਕਰ੍ਮਾਰਭਂਸ੍ਤਦਾ ॥੧-੧੩-
ਫਿਰ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਸਭ ਵਧੀਆ ਦੁਜ, ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰ ਕੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਯਜ੍ਞਵਾਟਂ ਗਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਯਥਾਵਿਧਿ । ਸ਼੍ਰੀਮਾਂਸ਼੍ਚ ਸਹ ਪਤ੍ਨੀਭੀ ਰਾਜਾ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾਮੁਪਾਵਿਸ਼ਤ੍ ॥੧-੧੩-
ਸਭ ਯਜਨ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਸੀ; ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦীক্ষਾ ਲਈ ਬੈਠ ਗਿਆ।
thumb|ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਬਾਲਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੧-
ਇਹ ਚੌਦਵਾਂ ਸਰਗ ਹੈ; ਸੁਣੋ।
ਅਥ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੁਰਙ੍ਗਮੇ । ਸਰਯ੍ਵਾਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਰੇ ਤੀਰੇ ਰਾਜ੍ਞੋ ਯਜ੍ਞੋऽਭ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ॥੧-੧੪-
ਜਦੋਂ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਘੋੜਾ ਆ ਗਿਆ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਯਜਨ ਸਰਯੂ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।
ऋष੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਰ੍षਭਾਃ । ਅਸ਼੍ਵਮੇਧੇ ਮਹਾਯਜ੍ਞੇ ਰਾਜ੍ਞੋऽਸ੍ਯ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ॥੧-੧੪-
ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਦੁਜਾਂ ਨੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜੇ ਲਈ ਵੱਡਾ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਕੀਤਾ।
ਕਰ੍ਮ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਵਿਧਿਵਦ੍ ਯਾਜਕਾ ਵੇਦਪਾਰਗਾਃ । ਯਥਾਵਿਧਿ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਪਰਿਕ੍ਰਾਮਨ੍ਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ ॥੧-੧੪-
ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਪੰਡਿਤ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਵਰ੍ਗ੍ਯਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਥੈਵੋਪਸਦਂ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਸਰ੍ਵਮਧਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤਃ ॥੧-੧੪-
ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਵਰਗਿਆ ਤੇ ਉਪਸਦ ਦੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵੀ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਹੁਕਮ ਮੁਤਾਬਕ ਨਿਭਾਏ।
ਅਭਿਪੂਜ੍ਯ ਤਤੋ ਹृष੍ਟਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਯਥਾਵਿਧਿ । ਪ੍ਰਾਤਃਸਵਨਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਮੁਨਿਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ॥੧-੧੪-
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਵੀ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੇ।
ਐਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਦਤ੍ਤੋ ਰਾਜਾ ਚਾਭਿषੁਤੋऽਨਘਃ । ਮਧ੍ਯਨ੍ਦਿਨਂ ਚ ਸਵਨਂ ਪ੍ਰਾਵਰ੍ਤਤ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ ॥੧-੧੪-
ਇੰਦਰ ਦਾ ਹਵਨ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦਾ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਣ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।
ਤृਤੀਯਸਵਨਂ ਚੈਵ ਰਾਜ੍ਞੋऽਸ੍ਯ ਸੁਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਥਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਙ੍ਗਵਾਃ ॥੧-੧੪-
ਇਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਲਈ ਤੀਜਾ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਣ ਵੀ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਫਰਮਾਨ ਮੁਤਾਬਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ।
ਆਹ੍ਵਾਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦੀਨ੍ ਵਿਬੁਧੋਤ੍ਤਮਾਨ੍ । ऋष੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗਾਦਯੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਰਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ ॥੧-੧੪-
ਉਥੇ, ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਅਤੇ ਹੋਰ, ਜੋ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੀ ਉਚਾਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਇੰਦਰ ਆਦਿ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਣ ਲੱਗੇ।
ਗੀਤਿਭਿਰ੍ਮਧੁਰੈਃ ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੈਰ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰਾਹ੍ਵਾਨੈਰ੍ਯਥਾਰ੍ਹਤਃ । ਹੋਤਾਰੋ ਦਦੁਰਾਵਾਹ੍ਯ ਹਵਿਰ੍ਭਾਗਾਨ੍ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ ॥੧-੧੪-
ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਨਰਮ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਸੀ, ਹੋਤ੍ਰ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇ ਕੇ, ਆਸਮਾਨ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਭੇਟ ਕੀਤੇ।
ਨ ਚਾਹੁਤਮਭੂਤ੍ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਖਲਿਤਂ ਵਾ ਨ ਕਿਞ੍ਚਨ । ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ੇਮਯੁਕ੍ਤਂ ਹਿ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ॥੧-੧੪-
ਉਥੇ ਕੋਈ ਹਵਨ ਨਾ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਨਾ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਹੋਈ; ਸਭ ਕੁਝ ਐਸਾ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਪੂਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਾਲ।
ਨ ਤੇष੍ਵਹਃਸੁ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਵਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਿਤੋ ਵਾ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਨਾਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਾਸ਼ਤਾਨੁਚਰਸ੍ਤਥਾ ॥੧-੧੪-
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਥੱਕਿਆ ਜਾਂ ਭੁੱਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਣਜਾਣ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਗਲਤ ਸਹਾਇਕ ਸੀ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਾਥਵਨ੍ਤਸ਼੍ਚ ਭੁਞ੍ਜਤੇ । ਤਾਪਸਾ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਚਾਪਿ ਸ਼੍ਰਮਣਾਸ਼੍ਚੈਵ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ॥੧-੧੪-
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਂਦੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲੇ ਸਨ ਉਹ ਵੀ ਖਾਂਦੇ, ਤਪਸੀ ਵੀ ਖਾਂਦੇ, ਤੇ ਭਿਖਾਰੀ ਵੀ ਖਾਂਦੇ।
ਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਾਧਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਾਸ਼੍ਚ ਤਥੈਵ ਚ । ਅਨਿਸ਼ਂ ਭੁਞ੍ਜਮਾਨਾਨਾਂ ਨ ਤृਪ੍ਤਿਰੁਪਲਭ੍ਯਤੇ ॥੧-੧੪-
ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਬਿਮਾਰ, ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਬੱਚੇ ਵੀ ਖਾਂਦੇ; ਪਰ ਲਗਾਤਾਰ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਅਨ੍ਨਕੂਟਾਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਬਹਵਃ ਪਰ੍ਵਤੋਪਮਾਃ । ਦਿਵਸੇ ਦਿਵਸੇ ਤਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਸ੍ਯ ਵਿਧਿਵਤ੍ ਤਦਾ ॥੧-੧੪-
ਉਥੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਪਹਾੜਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਖਾਣੇ ਦੀਆਂ ਢੇਰੀਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ, ਜੋ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਨਾਨਾਦੇਸ਼ਾਦਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪੁਰੁषਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਗਣਾਸ੍ਤਥਾ । ਅਨ੍ਨਪਾਨੈਃ ਸੁਵਿਹਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਜ੍ਞੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ ॥੧-੧੪-
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਆਏ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੀ ਹੋਏ।