ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਚ ਤਾਮ੍ ਅਰ੍ਚਾਮ੍ ਉਪਵਿष੍ਟਮ੍ ਸ ਰਾਘਵਮ੍ । ਭਰਦ੍ਵਾਜੋ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਧਰ੍ਮ ਯੁਕ੍ਤਮ੍ ਇਦਮ੍ ਤਦਾ ॥੨-੫੪-
ਉਹ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਧਰਮ ਭਰੇ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਚਿਰਸ੍ਯ ਖਲੁ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਇਹ ਆਗਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ ਤਵ ਮਯਾ ਚ ਇਦਮ੍ ਵਿਵਾਸਨਮ੍ ਅਕਾਰਣਮ੍ ॥੨-੫੪-
ਹੇ ਕਾਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ੀ, ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਇਆ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ ਨਿਕਾਸੇ ਦੀ ਗੱਲ ਮੈਂ ਸੁਣੀ ਹੈ।
ਅਵਕਾਸ਼ੋ ਵਿਵਿਕ੍ਤਃ ਅਯਮ੍ ਮਹਾ ਨਦ੍ਯੋਹ੍ ਸਮਾਗਮੇ । ਪੁਣ੍ਯਃ ਚ ਰਮਣੀਯਃ ਚ ਵਸਤੁ ਇਹ ਭਗਾਨ੍ ਸੁਖਮ੍ ॥੨-੫੪-
ਇੱਥੇ ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਣ ਤੇ ਇੱਕ ਸੁੰਨੀਆਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਸੋਹਣੀ ਥਾਂ ਹੈ। ਪੂਜਨਯ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਰਹੋ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤਃ ਤੁ ਵਚਨਮ੍ ਭਰਦ੍ਵਾਜੇਨ ਰਾਘਵਃ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਰਾਮਃ ਸਰ੍ਵ ਹਿਤੇ ਰਤਃ ॥੨-੫੪-
ਭਰਦਵਾਜ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲੇ ਰਾਘਵ ਨੇ ਚੰਗੇ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਭਗਵਨ੍ਨ੍ ਇਤਾਅਸਨ੍ਨਃ ਪੌਰ ਜਾਨਪਦੋ ਜਨਃ । ਸੁਦਰ੍ਸ਼ਮਿਹ ਮਾਮ੍ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਨ੍ਯੇऽਹ ਮਿਮਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ॥੨-੫੪-
ਹੇ ਪੂਜਨਯ, ਇੱਥੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੇੜੇ ਹਨ। ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਇਸ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਆਉਣਗੇ।
ਆਗਮਿष੍ਯਤਿ ਵੈਦੇਹੀਮ੍ ਮਾਮ੍ ਚ ਅਪਿ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਕੋ ਜਨਃ । ਅਨੇਨ ਕਾਰਣੇਨ ਅਹਮ੍ ਇਹ ਵਾਸਮ੍ ਨ ਰੋਚਯੇ ॥੨-੫੪-
ਲੋਕ ਵੈਦੇਹੀ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਉਣਗੇ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।
ਏਕ ਅਨ੍ਤੇ ਪਸ਼੍ਯ ਭਗਵਨ੍ਨ੍ ਆਸ਼੍ਰਮ ਸ੍ਥਾਨਮ੍ ਉਤ੍ਤਮਮ੍ । ਰਮਤੇ ਯਤ੍ਰ ਵੈਦੇਹੀ ਸੁਖ ਅਰ੍ਹਾ ਜਨਕ ਆਤ੍ਮਜਾ ॥੨-੫੪-
ਹੇ ਪੂਜਨਯ, ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਉਹ ਵਧੀਆ ਆਸ਼ਰਮ ਦੀ ਥਾਂ ਵੇਖੋ। ਉਥੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਸੁਖ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਹੈ, ਖੁਸ਼ ਰਹੇਗੀ।
ਏਤਤ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭਮ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਭਰਦ੍ਵਾਜੋ ਮਹਾ ਮੁਨਿਃ । ਰਾਘਵਸ੍ਯ ਤਤਃ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਅਰ੍ਥ ਗ੍ਰਾਹਕਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥੨-੫੪-
ਇਹ ਚੰਗੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਫਿਰ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਅਰਥ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਬਚਨ ਕਹੇ।
ਦਸ਼ ਕ੍ਰੋਸ਼ੈਤਃ ਤਾਤ ਗਿਰਿਰ੍ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਸਿ । ਮਹਰ੍षਿ ਸੇਵਿਤਃ ਪੁਣ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸੁਖ ਦਰ੍ਸ਼ਨਃ ॥੨-੫੪-
ਪਿਆਰੇ, ਇੱਥੋਂ ਦਸ ਕੋਸ ਦੂਰ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਰਹੋਗੇ। ਉਹ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਵਿਆ ਹੋਇਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੋਹਣਾ ਹੈ।
ਗੋ ਲਾਨ੍ਗੂਲ ਅਨੁਚਰਿਤਃ ਵਾਨਰ ऋष੍ਕ ਨਿषੇਵਿਤਃ । ਚਿਤ੍ਰ ਕੂਟੈਤਿ ਖ੍ਯਾਤਃ ਗਨ੍ਧ ਮਾਦਨ ਸਮ੍ਨਿਭਃ ॥੨-੫੪-
ਉਹ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗਾਂ, ਲੰਗੂਰ, ਬਾਂਦਰ ਤੇ ਰੀਛ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਵਰਗਾ ਹੈ।
ਯਾਵਤਾ ਚਿਤ੍ਰ ਕੂਟਸ੍ਯ ਨਰਃ ਸ਼ृਨ੍ਗਾਣਿ ਅਵੇਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਕਲ੍ਯਾਣਾਨਿ ਸਮਾਧਤ੍ਤੇ ਨ ਪਾਪੇ ਕੁਰੁਤੇ ਮਨਃ ॥੨-੫੪-
ਜਿੰਨੀ ਦੂਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਦੇ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਤਨੀ ਦੂਰ ਉਹ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਮੰਦ ਕੰਮ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ऋषਯਃ ਤਤ੍ਰ ਬਹਵੋ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਸ਼ਰਦਾਮ੍ ਸ਼ਤਮ੍ । ਤਪਸਾ ਦਿਵਮ੍ ਆਰੂਧਾਃ ਕਪਾਲ ਸ਼ਿਰਸਾ ਸਹ ॥੨-੫੪-
ਉਥੇ ਬਹੁਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸੌ ਪਤਝੜ ਗੁਜਾਰੇ ਹਨ। ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ, ਕਪਾਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪੱਗਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ।
ਪ੍ਰਵਿਵਿਕ੍ਤਮ੍ ਅਹਮ੍ ਮਨ੍ਯੇ ਤਮ੍ ਵਾਸਮ੍ ਭਵਤਃ ਸੁਖਮ੍ । ਇਹ ਵਾ ਵਨ ਵਾਸਾਯ ਵਸ ਰਾਮ ਮਯਾ ਸਹ ॥੨-੫੪-
ਮੈਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਇਕੱਲਾ ਥਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਹੋਵੇਗਾ; ਇੱਥੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਰਾਮਾ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੋ।
ਸ ਰਾਮਮ੍ ਸਰ੍ਵ ਕਾਮੈਅਃ ਤਮ੍ ਭਰਦ੍ਵਾਜਃ ਪ੍ਰਿਯ ਅਤਿਥਿਮ੍ । ਸਭਾਰ੍ਯਮ੍ ਸਹ ਚ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਤਿਜਗ੍ਰਾਹ ਧਰ੍ਮਵਿਤ੍ ॥੨-੫੪-
ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਪਿਆਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਸੁਖ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਸਵਾਗਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਰਾਮਸ੍ਯ ਤਮ੍ ਮਹਰ੍षਿਮ੍ ਉਪੇਯੁषਃ । ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾ ਰਜਨੀ ਪੁਣ੍ਯਾ ਚਿਤ੍ਰਾਃ ਕਥਯਤਃ ਕਥਾਃ ॥੨-੫੪-
ਜਦੋਂ ਰਾਮਾ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਜੋਕੇ ਕਹਾਣੀਆਂ ਸੁਣਦੇ-ਸੁਣਦੇ ਲੰਘ ਗਈ।
ਸੀਤਾਤृਤੀਯ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਹ੍ ਪਰਿਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸੁਖੋਚਿਤਃ । ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਸ਼੍ਰਮੇ ਰਮ੍ਯੇ ਤਾਮ੍ ਰਾਤ੍ਰਿ ਮਵਸ੍ਤ੍ਸੁਖਮ੍ ॥੨-੫੪-
ਕਕੁਤਸਥ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਰਾਮਾ, ਜੋ ਥਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦੀ ਆਦਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਤੀਜਾ ਹੋ ਕੇ, ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਤ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਲੰਘਾ ਲਿਆ।
ਪ੍ਰਭਾਤਾਯਾਮ੍ ਰਜਨ੍ਯਾਮ੍ ਤੁ ਭਰਦ੍ਵਾਜਮ੍ ਉਪਾਗਮਤ੍ । ਉਵਾਚ ਨਰ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਮੁਨਿਮ੍ ਜ੍ਵਲਿਤ ਤੇਜਸਮ੍ ॥੨-੫੪-
ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਰਾਮਾ ਭਰਦਵਾਜ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਰ੍ਵਰੀਮ੍ ਭਵਨਨ੍ਨ੍ ਅਦ੍ਯ ਸਤ੍ਯ ਸ਼ੀਲ ਤਵ ਆਸ਼੍ਰਮੇ । ਉषਿਤਾਃ ਸ੍ਮ ਇਹ ਵਸਤਿਮ੍ ਅਨੁਜਾਨਾਤੁ ਨੋ ਭਵਾਨ੍ ॥੨-੫੪-
ਸੱਚੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਇਸ ਥਾਂ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਮ੍ ਤੁ ਤਸ੍ਯਾਮ੍ ਵ੍ਯੁष੍ਟਾਯਾਮ੍ ਭਰਦ੍ਵਾਜੋ ਅਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਇਦਮ੍ । ਮਧੁ ਮੂਲ ਫਲ ਉਪੇਤਮ੍ ਚਿਤ੍ਰ ਕੂਟਮ੍ ਵ੍ਰਜ ਇਤਿ ਹ ॥੨-੫੪-
ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ, ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਵੱਲ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਮਿੱਠਾ, ਜੜਾਂ ਅਤੇ ਫਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।'
ਵਾਸਮੌਪਯਿਕਮ੍ ਮਨ੍ਯੇ ਤਵ ਰਾਮ ਮਹਾਬਲ । ਨਾਨਾਨਗਗਣੋਪੇਤਃ ਕਿਨ੍ਨਰੋਰਗਸੇਵਿਤਹ੍ ॥੨-੫੪-
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਥਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਸਤੇ ਠੀਕ ਹੈ, ਰਾਮਾ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਉਹ ਥਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ, ਕਿਨਨਰਾਂ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਮਯੂਰਨਾਦਾਭਿਰੁਤੋ ਗਜਰਾਜਨਿषੇਵਿਤਃ । ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍ ਭਵਤਾ ਸ਼ੈਲਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਕੂਟਃ ਸ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ ॥੨-੫੪-
ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ, ਮਹਾਂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਪਹਾੜੀ ਤੁਹਾਡਾ ਟਿਕਾਣਾ ਹੋਵੇ।
ਪੁਣ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਮਣੀਯਸ਼੍ਚ ਬਹੁਮੂਲਫਲਾਯੁਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਕੁਨ੍ਜਰ ਯੂਥਾਨਿ ਮृਗ ਯੂਥਾਨਿ ਚ ਅਭਿਤਃ ॥੨-੫੪-
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਜੜਾਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ; ਉਥੇ ਹਾਥੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਅਤੇ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਹਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਵਿਚਰਨ੍ਤਿ ਵਨ ਅਨ੍ਤੇषੁ ਤਾਨਿ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਰਾਘਵ । ਸਰਿਤ੍ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨ੍ ਦਰੀਕਨ੍ਧਰਨਿਰ੍ਘਰਾਨ੍ ॥੨-੫੪-
ਰਾਘਵ, ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਝੁੰਡਾਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਸ, ਪਹਾੜੀ ਢਲਾਨਾਂ ਅਤੇ ਨਦੀ ਦੇ ਨਿਕਾਸਾਂ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਵੇਖੋਗੇ।
ਚਰਤਃ ਸੀਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮ੍ ਨਨ੍ਦਿष੍ਯਤਿ ਮਨਸ੍ਤਵ । ਪ੍ਰਹृष੍ਟ ਕੋਯष੍ਟਿਕ ਕੋਕਿਲ ਸ੍ਵਨੈਃ । ਰ੍ਵਿਨਾਦਿਤਮ੍ ਤਮ੍ ਵਸੁਧਾ ਧਰਮ੍ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਮृਗੈਃ ਚ ਮਤ੍ਤੈਃ ਬਹੁਭਿਃ ਚ ਕੁਨ੍ਜਰੈਃ । ਸੁਰਮ੍ਯਮ੍ ਆਸਾਦ੍ਯ ਸਮਾਵਸ ਆਸ਼੍ਰਮਮ੍ ॥੨-੫੪-
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੀਤਾ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ—ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ, ਖੁਸ਼ ਕੌਏ ਅਤੇ ਕੋਕਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਮਸਤ ਹਿਰਣਾਂ ਤੇ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ ਆਸ਼ਰਮ ਮਿਲੇਗਾ।
thumb|ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਪਞ੍ਚਪਞ੍ਚਾਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਵਿੱਚ ਪੰਜਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ-ਪੰਜਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਉषਿਤ੍ਵਾ ਰਜਨੀਮ੍ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਵਰਿਮ੍ਦਮੌ । ਮਹਰ੍षਿਮਭਿਵਾਦ੍ਯਾਥ ਜਗ੍ਮਤੁਸ੍ਤਮ੍ ਗਿਰਿਮ੍ ਪ੍ਰਤਿ ॥੨-੫੫-
ਉਥੇ ਰਾਤ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਦੋਨੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ।
ਤੇषਾਮ੍ ਚੈਵ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਮ੍ ਮਹਰ੍षਿਃ ਸ ਚਕਾਰ ਹ । ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ਸ਼੍ਚੈਵ ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਾਨਿਵਾਨ੍ਵਗਾਤ੍ ॥੨-੫੫-
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰਵਾਨਗੀ ਲਈ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਚੱਲ ਪਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਤੱਕਦਾ ਹੋਇਆ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ ਵਕ੍ਤੁਮ੍ ਵਚਨਮ੍ ਸ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਭਰ੍ਦ੍ਵਾਜੋ ਮਹਾਤੇਜਾ ਰਾਮਮ੍ ਸਤ੍ਯਪਰਾਕ੍ਰਮਮ੍ ॥੨-੫੫-
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਭਰਦਵਾਜ, ਜੋ ਤਪ ਦੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨੇ ਸੱਚ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।
ਗਙ੍ਗਾਯਮੁਨਯੋਃ ਸਨ੍ਧਿਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਨੁਜਰ੍षਭੌ । ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਮਨੁਗਚ੍ਛੇਤਾਮ੍ ਨਦੀਮ੍ ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਮੁਖਾਸ਼੍ਰਿਤਾਮ੍ ॥੨-੫੫-
ਗੰਗਾ ਤੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ, ਤੁਸੀਂ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੋਈ ਪਿੱਛੇ ਲਓ।
ਅਥਾਸਾਦ੍ਯ ਤੁ ਕਾਲਿਨ੍ਦੀਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਸ੍ਰੋਤਸਮਾਪਗਾਮ੍ (ਪ੍ਰਤਿਸ੍ਰੋਤਃਸਮਾਗਤਾਮ੍ - ਪਾ.ਭੇ.) । ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰ੍ਥਮ੍ ਪ੍ਰਚਰਿਤਮ੍ ਪੁਰਾਣਮ੍ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਘਵੌ ॥੨-੫੫-
ਫਿਰ, ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਤੇਜ਼ ਵਹਿੰਦੀ ਕਾਲਿੰਦੀ ਨਦੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ, ਉਸਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਟ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਦੋਨੋ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਿਆ।