ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਆਤ੍ਮਨਃ ਚੈਵ ਰਾਮਃ ਤੇਨ ਅਕਰੋਜ੍ ਜਟਾਃ । ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਰ੍ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰੋ ਜਟਿਲਤ੍ਵ ਮਧਾਰਯਤ੍ ॥੨-੫੨-
ਉਸ ਦੂਧ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਖਸ਼ਮਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਜਟਾਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ; ਲੰਬੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਤਪਸਵੀ ਦੀ ਵੈਸ਼-ਭੂਸ਼ਾ ਧਾਰ ਲੈਣ ਲੱਗਾ।
ਤੌ ਤਦਾ ਚੀਰ ਵਸਨੌ ਜਟਾ ਮਣ੍ਡਲ ਧਾਰਿਣੌ । ਅਸ਼ੋਭੇਤਾਮ੍ ऋषਿ ਸਮੌ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮ ਰਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ ॥੨-੫੨-
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਛਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਦੇ ਗੁੱਛੇ ਸਜਾਏ, ਰਾਮ ਤੇ ਲਖਸ਼ਮਣ ਦੋਵੇਂ ਭਰਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਵੈਖਾਨਸਮ੍ ਮਾਰ੍ਗਮ੍ ਆਸ੍ਥਿਤਃ ਸਹ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ । ਵ੍ਰਤਮ੍ ਆਦਿष੍ਟਵਾਨ੍ ਰਾਮਃ ਸਹਾਯਮ੍ ਗੁਹਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥੨-੫੨-
ਫਿਰ, ਲਖਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਤਪਸਵੀਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਪਕੜ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵ੍ਰਤ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਪ੍ਰਮਤ੍ਤਃ ਬਲੇ ਕੋਸ਼ੇ ਦੁਰ੍ਗੇ ਜਨ ਪਦੇ ਤਥਾ । ਭਵੇਥਾ ਗੁਹ ਰਾਜ੍ਯਮ੍ ਹਿ ਦੁਰਾਰਕ੍ਸ਼ਤਮਮ੍ ਮਤਮ੍ ॥੨-੫੨-
ਗੁਹਾ, ਫੌਜ, ਖਜਾਨਾ, ਕਿਲੇ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੌਕਸ ਰਹੋ; ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਤਮ੍ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਯ ਗੁਹਮ੍ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁ ਨਨ੍ਦਨਃ । ਜਗਾਮ ਤੂਰ੍ਣਮ੍ ਅਵ੍ਯਗ੍ਰਃ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸਹ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ॥੨-੫੨-
ਫਿਰ, ਗੁਹਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਲਖਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਿਰਵਿਕਾਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਤੁ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਦੀ ਤੀਰੇ ਨਾਵਮ੍ ਇਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁ ਨਨ੍ਦਨਃ । ਤਿਤੀਰ੍षੁਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਮ੍ ਗਨ੍ਗਾਮ੍ ਇਦਮ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥੨-੫੨-
ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਹਿੰਦੀ ਗੰਗਾ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਲਖਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਆਰੋਹ ਤ੍ਵਮ੍ ਨਰ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ ਨਾਵਮ੍ ਇਮਾਮ੍ ਸ਼ਨੈਃ । ਸੀਤਾਮ੍ ਚ ਆਰੋਪਯ ਅਨ੍ਵਕ੍ਸ਼ਮ੍ ਪਰਿਗृਹ੍ਯ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ ॥੨-੫੨-
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਤਿਆਰ ਨੌਕ ਤੇ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਚੜ੍ਹਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੋ।
ਸ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਸ਼ਾਸਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਅਪ੍ਰਤਿਕੂਲਯਨ੍ । ਆਰੋਪ੍ਯ ਮੈਥਿਲੀਮ੍ ਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਆਰੁਰੋਹ ਆਤ੍ਮਵਾਮ੍ਸ੍ ਤਤਃ ॥੨-੫੨-
ਭਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇ ਕੋਈ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਲਖਸ਼ਮਣ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਥਿਲੀ ਨੂੰ ਨੌਕ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਫਿਰ ਆਪ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਅਥ ਆਰੁਰੋਹ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਸ੍ਵਯਮ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਪੂਰ੍ਵਜਃ । ਤਤਃ ਨਿषਾਦ ਅਧਿਪਤਿਰ੍ ਗੁਹੋ ਜ੍ਞਾਤੀਨ੍ ਅਚੋਦਯਤ੍ ॥੨-੫੨-
ਫਿਰ, ਲਖਸ਼ਮਣ ਦੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ, ਜੋ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ, ਆਪ ਨੌਕ ਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ; ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਦਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਗੁਹਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ।
ਰਾਘਵੋऽਪਿ ਮਹਾਤੇਜਾ ਨਾਵਮਾਰੁਹ੍ਯ ਤਾਮ੍ ਤਤਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਵਚ੍ਚੈਵ ਜਜਾਪ ਹਿਤਮਾਤ੍ਮਨਃ ॥੨-੫੨-
ਰਾਘਵ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇਜ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੌਕ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਸ਼ਤਰੀਆਂ ਲਈ ਜਾਪੇ ਜਾਂਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰਨ ਕੀਤੇ।
ਆਚਮ੍ਯ ਚ ਯਥਾਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਨਦੀਮ੍ ਤਾਮ੍ ਸਹ ਸੀਤਯਾ । ਪ੍ਰਾਣਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਸਮ੍ਹृष੍ਟੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚਾਮਿਤਪ੍ਰਭਃ ॥੨-੫੨-
ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਲਖਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਸੀ, ਨਦੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਨੁਜ੍ਞਾਯ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਮ੍ ਚ ਸਬਲਮ੍ ਚੈਵ ਤਮ੍ ਗੁਹਮ੍ । ਆਸ੍ਥਾਯ ਨਾਵਮ੍ ਰਾਮਃ ਤੁ ਚੋਦਯਾਮ੍ ਆਸ ਨਾਵਿਕਾਨ੍ ॥੨-੫੨-
ਸੁਮੰਤ੍ਰ, ਗੁਹਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਨੌਕ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨੌਕਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਣ ਲਈ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਤੈਃ ਚੋਦਿਤਾ ਸਾ ਨੌਃ ਕਰ੍ਣ ਧਾਰ ਸਮਾਹਿਤਾ । ਸ਼ੁਭ ਸ੍ਫ੍ਯ ਵੇਗ ਅਭਿਹਤਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮ੍ ਸਲਿਲਮ੍ ਅਤ੍ਯਗਾਤ੍ ॥੨-੫੨-
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਹਿਣ 'ਤੇ, ਮਾਹਿਰ ਮਲਾਹ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਈ ਹੋਈ ਨੌਕ, ਵਧੀਆ ਚਪੂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪਾਰ ਕਰ ਗਈ।
ਮਧ੍ਯਮ੍ ਤੁ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾਃ ਤੁ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਾ । ਵੈਦੇਹੀ ਪ੍ਰਾਨ੍ਜਲਿਰ੍ ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਾਮ੍ ਨਦੀਮ੍ ਇਦਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥੨-੫੨-
ਭਾਗੀਰਥੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਸ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਇਉਂ ਕਿਹਾ:
ਪੁਤ੍ਰਃ ਦਸ਼ਰਥਸ੍ਯ ਅਯਮ੍ ਮਹਾ ਰਾਜਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਨਿਦੇਸ਼ਮ੍ ਪਾਲਯਤੁ ਏਨਮ੍ ਗਨ੍ਗੇ ਤ੍ਵਦ੍ ਅਭਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ॥੨-੫੨-
ਇਹ ਦਸ਼ਰਥ ਮਹਾਰਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ; ਹੇ ਗੰਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ ਤਾਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਸਕਣ।
ਚਤੁਰ੍ ਦਸ਼ ਹਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਸਮਗ੍ਰਾਣਿ ਉष੍ਯ ਕਾਨਨੇ । ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਸਹ ਮਯਾ ਚੈਵ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਮਿष੍ਯਤਿ ॥੨-੫੨-
ਚੌਦਾਂ ਪੂਰੇ ਸਾਲ ਭਰਾ ਨਾਲ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਇਹ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਆਉਣਗੇ।
ਤਤਃ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਦੇਵਿ ਸੁਭਗੇ ਕ੍ਸ਼ੇਮੇਣ ਪੁਨਰ੍ ਆਗਤਾ । ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪ੍ਰਮੁਦਿਤਾ ਗਨ੍ਗੇ ਸਰ੍ਵ ਕਾਮ ਸਮृਦ੍ਧਯੇ ॥੨-੫੨-
ਫਿਰ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ ਅਤੇ ਦੈਵੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋ-ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਹੋਣ।
ਤ੍ਵਮ੍ ਹਿ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਦੇਵਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਲੋਕਮ੍ ਸਮੀਕ੍ਸ਼ਸੇ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਚ ਉਦਧਿ ਰਾਜਸ੍ਯ ਲੋਕੇ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਸੇ ॥੨-੫੨-
ਹੇ ਤ੍ਰਿਪਥਗਾ ਦੈਵੀ, ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਵੇਖਦੀ ਹੈਂ; ਅਤੇ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਵੀ ਤੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ।
ਸਾ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਦੇਵਿ ਨਮਸ੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਸ਼ਮ੍ਸਾਮਿ ਚ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਰਾਜ੍ਯੇ ਨਰ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਸ਼ਿਵੇਨ ਪੁਨਰ੍ ਆਗਤੇ ॥੨-੫੨-
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਦੈਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹਾ ਕਰਦੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਜਦੋਂ ਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਲੈ ਕੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਾਪਸ ਆਵੇ।
ਗਵਾਮ੍ ਸ਼ਤ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਅਨ੍ਨਮ੍ ਚ ਪੇਸ਼ਲਮ੍ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਪ੍ਰਿਯ ਚਿਕੀਰ੍षਯਾ ॥੨-੫੨-
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਲੱਖ ਗਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਦਿਆਂਗੀ।
ਸੁਰਾਘਟਸਹਸ੍ਰੇਣ ਮਾਮ੍ਸਭੂਤੋਦਨੇਨ ਚ । ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਪ੍ਰਯਤਾ ਦੇਵਿ ਪੁਰੀਮ੍ ਪੁਨਰੁਪਾਗਤਾ ॥੨-੫੨-
ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼ਰਾਬ ਦੇ ਘੜੇ ਅਤੇ ਮਾਸ-ਚਾਵਲ ਦੇ ਭੋਗ ਨਾਲ, ਹੇ ਦੈਵੀ, ਮੈਂ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗੀ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆਵਾਂ।
ਯਾਨਿ ਤ੍ਵਤ੍ਤੀਰਵਾਸੀਨਿ ਦੈਵਤਾਨਿ ਚ ਸਨ੍ਤਿ ਹਿ । ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ ॥੨-੫੨-
ਤੇਰੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਜਿਹੜੇ ਦੇਵਤੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਹੜੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਥਾਂ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਾਂਗੀ।
ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਬਾਉਰ੍ਮਯਾ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਚ ਸਮ੍ਗਤਃ । ਅਯੋਧ੍ਯਾਮ੍ ਵਨਵਾਸਾਤ੍ਤੁ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਤ੍ਵਨਘੋऽਨਘੇ ॥੨-੫੨-
ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਲਵਾਨ ਪਤੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮਿਲ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਾਂ।
ਤਥਾ ਸਮ੍ਭਾषਮਾਣਾ ਸਾ ਸੀਤਾ ਗਨ੍ਗਾਮ੍ ਅਨਿਨ੍ਦਿਤਾ । ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ ਤੀਰਮ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮ੍ ਏਵ ਅਭ੍ਯੁਪਾਗਮਤ੍ ॥੨-੫੨-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸੀਤਾ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਗੰਗਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਤੀਰਮ੍ ਤੁ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨਾਵਮ੍ ਹਿਤ੍ਵਾ ਨਰ ऋषਭਃ । ਪ੍ਰਾਤਿष੍ਠਤ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਚ ਪਰਮ੍ ਤਪਃ ॥੨-੫੨-
ਕੰਢਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਨਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਨੌਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਅਤੇ ਵੈਦੇਹੀ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ ਮਹਾ ਬਾਹੁਃ ਸੁਮਿਤ੍ਰ ਆਨਨ੍ਦ ਵਰ੍ਧਨਮ੍ । ਭਵ ਸਮ੍ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਾਯ ਸਜਨੇ ਵਿਜਨੇऽਪਿ ਵਾ ॥੨-੫੨-
ਫਿਰ, ਮਹਾਬਲੀ ਨੇ ਸੁਮਿਤਰਾ ਦੇ ਸੁਖ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਇਕੱਲੇ, ਸਦਾ ਚੌਕਸ ਰਹੋ।"
ਅਵਸ਼੍ਯਮ੍ ਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ ਕਾਰ੍ਯਮਦृष੍ਟੇ ਵਿਜਨੇ ਵਨੇ । ਅਗ੍ਰਤਃ ਗਚ੍ਚ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਸੀਤਾ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਨੁਗਚ੍ਚਤੁ ॥੨-੫੨-
ਜੰਗਲ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਰੂਰੀ ਹੈ। ਹੇ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ, ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਚੱਲ, ਤੇ ਸੀਤਾ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਵੇ।
ਪृष੍ਠਤਃ ਅਹਮ੍ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਚ ਸੀਤਾਮ੍ ਚ ਪਾਲਯਨ੍ । ਅਦ੍ਯ ਦੁਹ੍ਖਮ੍ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਵਨ ਵਾਸਸ੍ਯ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ॥੨-੫੨-
ਮੈਂ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਾਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ। ਅੱਜ ਵੈਦੇਹੀ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਵੇਖੇਗੀ।
ਨ ਹਿ ਤਾਵਦਤਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਸੁਕਰਾ ਕਾਚਨ ਕ੍ਰਿਯਾ । ਅਦ੍ਯ ਦੁਃਖਮ੍ ਤੁ ਵੈਦੇਹੀ ਵਨਵਾਸਸ੍ਯ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ॥੨-੫੨-
ਕੋਈ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਅੱਜ ਵੈਦੇਹੀ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦਾ ਦੁੱਖ ਜ਼ਰੂਰ ਵੇਖੇਗੀ।
ਪ੍ਰਣष੍ਟਜਨਸਮ੍ਬਾਧਮ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਰਾਮਵਿਵਰ੍ਬਿਤਮ੍ । ਵਿषਮਮ੍ ਚ ਪ੍ਰਪਾਤਮ੍ ਚ ਵਨਮਦ੍ਯ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ॥੨-੫੨-
ਅੱਜ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਨਹੀਂ, ਖੇਤ ਤੇ ਬਾਗ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਔਖੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਢਲਾਨ ਹਨ।