ਨ ਏਵ ਅਹਮ੍ ਅਨੁਸ਼ੋਚਾਮਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਨ ਚ ਮੈਥਿਲੀ । ਅਯੋਧ੍ਯਾਯਾਃ ਚ੍ਯੁਤਾਃ ਚ ਇਤਿ ਵਨੇ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਹ ਇਤਿ ਵਾ (ਮਹੇਤਿ!)॥੨-੫੨-
ਨਾ ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ, ਨਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਨਾ ਮੈਥਿਲੀ; ਅਯੋਧਿਆ ਛੱਡਣ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਕੋਈ ਚਿੰਤਾ ਨਹੀਂ।
ਚਤੁਰ੍ ਦਸ਼ਸੁ ਵਰ੍षੇषੁ ਨਿਵृਤ੍ਤੇषੁ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍ ਮਾਮ੍ ਚ ਸੀਤਾਮ੍ ਚ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮ੍ ਆਗਤਾਨ੍ ॥੨-੫੨-
ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਤੂੰ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵੇਖੇਂਗਾ।
ਏਵਮ੍ ਉਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜਾਨਮ੍ ਮਾਤਰਮ੍ ਚ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰ ਮੇ । ਅਨ੍ਯਾਃ ਚ ਦੇਵੀਃ ਸਹਿਤਾਃ ਕੈਕੇਯੀਮ੍ ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ ॥੨-੫੨-
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਰਾਜਾ ਤੇ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ, ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹੋਰ ਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਕੈਕੇਈ ਸਮੇਤ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖੀਂ।
ਆਰੋਗ੍ਯਮ੍ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕੌਸਲ੍ਯਾਮ੍ ਅਥ ਪਾਦ ਅਭਿਵਨ੍ਦਨਮ੍ । ਸੀਤਾਯਾ ਮਮ ਚ ਆਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਚਨਾਲ੍ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ॥੨-੫੨-
ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਿਹਤ ਦੀ ਦुआ ਆਖੀਂ ਤੇ ਪੈਰੀਂ ਪੈ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੱਸੀਂ; ਇਹੀ ਗੱਲ ਸੀਤਾ, ਮੇਰੇ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਵਲੋਂ ਵੀ ਆਖੀਂ।
ਬ੍ਰੂਯਾਃ ਚ ਹਿ ਮਹਾ ਰਾਜਮ੍ ਭਰਤਮ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮ੍ ਆਨਯ । ਆਗਤਃ ਚ ਅਪਿ ਭਰਤਃ ਸ੍ਥਾਪ੍ਯੋ ਨृਪ ਮਤੇ ਪਦੇ ॥੨-੫੨-
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖੀਂ ਕਿ ਭਰਤ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਬੁਲਾਏ; ਜੇ ਭਰਤ ਆ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਗੱਦੀ 'ਤੇ ਬਿਠਾਏ।
ਭਰਤਮ੍ ਚ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯੇ ਅਭਿषਿਚ੍ਯ ਚ । ਅਸ੍ਮਤ੍ ਸਮ੍ਤਾਪਜਮ੍ ਦੁਹ੍ਖਮ੍ ਨ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਅਭਿਭਵਿष੍ਯਤਿ ॥੨-੫੨-
ਭਰਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਬਣਾਓ; ਫਿਰ ਸਾਡੀ ਵਜ੍ਹਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਦੁੱਖ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵਿਆਪੇਗਾ।
ਭਰਤਃ ਚ ਅਪਿ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯੋ ਯਥਾ ਰਾਜਨਿ ਵਰ੍ਤਸੇ । ਤਥਾ ਮਾਤृषੁ ਵਰ੍ਤੇਥਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਵ੍ ਏਵ ਅਵਿਸ਼ੇषਤਃ ॥੨-੫੨-
ਭਰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਆਖਣਾ ਹੈ: ਜਿਵੇਂ ਰਾਜਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਰਤਦਾ ਹੈਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਾ ਕਰ ਕੇ, ਵਰਤਣਾ।
ਯਥਾ ਚ ਤਵ ਕੈਕੇਯੀ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਚ ਅਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਤਥੈਵ ਦੇਵੀ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਮਮ ਮਾਤਾ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ ॥੨-੫੨-
ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਕੈਕੇਈ ਤੇ ਸੁਮਿਤਰਾ ਨੂੰ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਨੂੰ ਖਾਸ ਆਦਰ ਦੇ।
ਤਾਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮੇਨ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯਮਪੇਕ੍ਸ਼ਤਾ । ਲੋਕਯੋਰੁਭਯੋਃ ਸ਼ਕ੍ਯਮ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਯਤ੍ਸੁਖਮੇਧਿਤੁਮ੍ ॥੨-੫੨-
ਪਿਤਾ ਲਈ ਪਿਆਰ ਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਉਮੀਦ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੂੰ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈਂ।
ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯਮਾਨੋ ਰਾਮੇਣ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸ਼ੋਕ ਕਰ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਮ੍ ਵਚਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਮ੍ ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ ॥੨-੫੨-
ਰਾਮ ਨੇ ਜਦ ਸੁਮੰਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਹਲਕਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਕਾਕੁਤਸਥ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਯਦ੍ ਅਹਮ੍ ਨ ਉਪਚਾਰੇਣ ਬ੍ਰੂਯਾਮ੍ ਸ੍ਨੇਹਾਤ੍ ਅਵਿਕ੍ਲਵਃ । ਭਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ ਇਤਿ ਤਤ੍ ਤਾਵਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਮ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ॥੨-੫੨-
ਜੇ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿਚ, ਠੀਕ ਰੀਤ ਨਾਲ ਨਾ ਆਖਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ।
ਕਥਮ੍ ਹਿ ਤ੍ਵਦ੍ ਵਿਹੀਨੋ ਅਹਮ੍ ਪ੍ਰਤਿਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤਾਮ੍ ਪੁਰੀਮ੍ । ਤਵ ਤਾਤ ਵਿਯੋਗੇਨ ਪੁਤ੍ਰ ਸ਼ੋਕ ਆਕੁਲਾਮ੍ ਇਵ ॥੨-੫੨-
ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜਿਆ ਪੁੱਤਰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਵੇ।
ਸਰਾਮਮ੍ ਅਪਿ ਤਾਵਨ੍ ਮੇ ਰਥਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਦਾ ਜਨਃ । ਵਿਨਾ ਰਾਮਮ੍ ਰਥਮ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਦੀਰ੍ਯੇਤ ਅਪਿ ਸਾ ਪੁਰੀ ॥੨-੫੨-
ਜਦ ਲੋਕ ਮੇਰਾ ਰਥ ਰਾਮ ਦੇ ਬਿਨਾ ਵੇਖਣਗੇ, ਭਾਵੇਂ ਰਥ 'ਤੇ ਰਾਮ ਦਾ ਨਾਮ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੀ ਰਥ ਦੇ ਬਿਨਾ ਰਾਮ ਦੇ ਵੇਖਣ ਨਾਲ ਤਬਾਹ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਦੈਨ੍ਯਮ੍ ਹਿ ਨਗਰੀ ਗਚ੍ਚੇਦ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ੂਨ੍ਯਮ੍ ਇਮਮ੍ ਰਥਮ੍ । ਸੂਤ ਅਵਸ਼ੇषਮ੍ ਸ੍ਵਮ੍ ਸੈਨ੍ਯਮ੍ ਹਤ ਵੀਰਮ੍ ਇਵ ਆਹਵੇ ॥੨-੫੨-
ਇਹ ਖਾਲੀ ਰਥ ਤੇ ਸਿਰਫ ਰਥੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੀਰ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਤੇ ਫੌਜ ਵਿਚ ਸਿਰਫ ਸੂਤਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ।
ਦੂਰੇ ਅਪਿ ਨਿਵਸਨ੍ਤਮ੍ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਮਾਨਸੇਨ ਅਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਅਦ੍ਯ ਨੂਨਮ੍ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਨਿਰਾਹਾਰਾਃ ਕृਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾਃ ॥੨-੫੨-
ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਲੋਕ ਮਨ ਵਿਚ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮੰਨ ਕੇ, ਅੱਜ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਪਵਾਸ ਕਰ ਲੈਣਗੇ।
ਦृष੍ਟਂ ਤਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਮ! ਯਾਦृਸ਼ਮ੍ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਵਾਸਨੇ । ਪ੍ਰਜਾਨਾਮ੍ ਸਮ੍ਕੁਲਮ੍ ਵृਤ੍ਤਮ੍ ਤ੍ਵਚ੍ਛੋਕਕ੍ਲਾਨ੍ਤਚੇਤਸਾਮ੍ ॥੨-੫੨-
ਰਾਮ! ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ 'ਤੇ ਲੋਕ ਕਿੰਨੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਥੱਕ ਗਏ ਹਨ।
ਆਰ੍ਤ ਨਾਦੋ ਹਿ ਯਃ ਪੌਰੈਃ ਮੁਕ੍ਤਃ ਤਤ੍ ਵਿਪ੍ਰਵਾਸਨੇ । ਰਥਸ੍ਥਮ੍ ਮਾਮ੍ ਨਿਸ਼ਾਮ੍ਯ ਏਵ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਸ਼ਤ ਗੁਣਮ੍ ਤਤਃ ॥੨-੫੨-
ਜਦੋਂ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਜਾਣ 'ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣਗੇ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਰਥ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਵੇਖਣਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੌ ਗੁਣਾ ਵਧ ਜਾਵੇਗੀ।
ਅਹਮ੍ ਕਿਮ੍ ਚ ਅਪਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੇਵੀਮ੍ ਤਵ ਸੁਤਃ ਮਯਾ । ਨੀਤਃ ਅਸੌ ਮਾਤੁਲ ਕੁਲਮ੍ ਸਮ੍ਤਾਪਮ੍ ਮਾ ਕृਥਾਇਤਿ ॥੨-੫੨-
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਦੱਸਾਂ? ਕਿ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤ ਮੈਂ ਮਾਮੇ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰੀ?
ਅਸਤ੍ਯਮ੍ ਅਪਿ ਨ ਏਵ ਅਹਮ੍ ਬ੍ਰੂਯਾਮ੍ ਵਚਨਮ੍ ਈਦृਸ਼ਮ੍ । ਕਥਮ੍ ਅਪ੍ਰਿਯਮ੍ ਏਵ ਅਹਮ੍ ਬ੍ਰੂਯਾਮ੍ ਸਤ੍ਯਮ੍ ਇਦਮ੍ ਵਚਃ ॥੨-੫੨-
ਭਾਵੇਂ ਝੂਠ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਤੇ ਇਹ ਕੜਾ ਸਚ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸਾਂ?
ਮਮ ਤਾਵਨ੍ ਨਿਯੋਗਸ੍ਥਾਃ ਤ੍ਵਦ੍ ਬਨ੍ਧੁ ਜਨ ਵਾਹਿਨਃ । ਕਥਮ੍ ਰਥਮ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਹੀਨਮ੍ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਹਯ ਉਤ੍ਤਮਾਃ ॥੨-੫੨-
ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ, ਰਥ ਦੇ ਉੱਤਮ ਘੋੜੇ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸਣਗੇ ਕਿ ਰਥ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੈ?
ਤਨ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਮ੍ ਗਨ੍ਤੁਮਯੋਧ੍ਯਾਮ੍ ਤ੍ਵਦृਤੇऽਨਘ । ਵਨਵਾਸਾਨੁਯਾਨਾਯ ਮਾਮਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ॥੨-੫੨-
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਅਯੋਧਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਹੇ ਨਿਰਮਲ! ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ।
ਯਦਿ ਮੇ ਯਾਚਮਾਨਸ੍ਯ ਤ੍ਯਾਗਮ੍ ਏਵ ਕਰਿष੍ਯਸਿ । ਸਰਥੋ ਅਗ੍ਨਿਮ੍ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਯਕ੍ਤ ਮਾਤ੍ਰੈਹ ਤ੍ਵਯਾ ॥੨-੫੨-
ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਰਥ ਸਮੇਤ ਅੱਗ ਵਿਚ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਛੱਡ ਕੇ।
ਭਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਨੇ ਯਾਨਿ ਤਪੋ ਵਿਘ੍ਨ ਕਰਾਣਿ ਤੇ । ਰਥੇਨ ਪ੍ਰਤਿਬਾਧਿष੍ਯੇ ਤਾਨਿ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਰਾਘਵ ॥੨-੫੨-
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜੋ ਵੀ ਤਪस्या ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਆਵੇਗੀ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਰਥ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ਤਤ੍ ਕृਤੇਨ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮ੍ ਰਥ ਚਰ੍ਯਾ ਕृਤਮ੍ ਸੁਖਮ੍ । ਆਸ਼ਮ੍ਸੇ ਤ੍ਵਤ੍ ਕृਤੇਨ ਅਹਮ੍ ਵਨ ਵਾਸ ਕृਤਮ੍ ਸੁਖਮ੍ ॥੨-੫੨-
ਜੋ ਸੁਖ ਮੈਂ ਰਥ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਪਾਇਆ, ਹੁਣ ਆਸ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੀ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਵੀ ਉਹੀ ਸੁਖ ਮਿਲੇ।
ਇਮੇ ਚਾਪਿ ਹਯਾ ਵੀਰ ਯਦਿ ਤੇ ਵਨਵਾਸਿਨਃ । ਪਰਿਚਰ੍ਯਾਮ੍ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਪਰਮਾਮ੍ ਗਤਿਮ੍ ॥੨-੫੨-
ਹੇ ਵੀਰ, ਜੇ ਇਹ ਘੋੜੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੇ, ਉਹ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣਗੇ।
ਤਵ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਮ੍ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਨੇ ਵਸਨ੍ । ਅਯੋਧ੍ਯਾਮ੍ ਦੇਵ ਲੋਕਮ੍ ਵਾ ਸਰ੍ਵਥਾ ਪ੍ਰਜਹਾਮ੍ਯ੍ ਅਹਮ੍ ॥੨-੫੨-
ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਾਲ ਕਰਾਂਗਾ; ਅਯੋਧਿਆ ਜਾਂ ਦੇਵ ਲੋਕ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।
ਨ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਪ੍ਰਵੇष੍ਟੁਮ੍ ਸਾ ਮਯਾ ਅਯੋਧ੍ਯਾ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ । ਰਾਜ ਧਾਨੀ ਮਹਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯਥਾ ਦੁष੍ਕृਤ ਕਰ੍ਮਣਾ ॥੨-੫੨-
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਅਯੋਧਿਆ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਪਾਪੀ ਲਈ ਅਣਪਹੁੰਚ ਹੈ।
ਵਨ ਵਾਸੇ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਮ ਏष ਹਿ ਮਨੋ ਰਥਃ । ਯਦ੍ ਅਨੇਨ ਰਥੇਨ ਏਵ ਤ੍ਵਾਮ੍ ਵਹੇਯਮ੍ ਪੁਰੀਮ੍ ਪੁਨਃ ॥੨-੫੨-
ਜਦੋਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸੇ ਰਥ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਆਵਾਂ।
ਚਤੁਰ੍ ਦਸ਼ ਹਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਸਹਿਤਸ੍ਯ ਤ੍ਵਯਾ ਵਨੇ । ਕ੍ਸ਼ਣ ਭੂਤਾਨਿ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਤੁ ਤਤਃ ਅਨ੍ਯਥਾ ॥੨-੫੨-
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਬਿਤਾਏ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਪਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੰਘ ਜਾਣਗੇ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਸੈਂਕੜੇ ਸਾਲ ਵੀ ਵੱਖਰੇ ਲੱਗਣਗੇ।
ਭृਤ੍ਯ ਵਤ੍ਸਲ ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਮ੍ ਭਰ੍ਤृ ਪੁਤ੍ਰ ਗਤੇ ਪਥਿ । ਭਕ੍ਤਮ੍ ਭृਤ੍ਯਮ੍ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ ਸ੍ਥਿਤ੍ਯਾਮ੍ ਤ੍ਵਮ੍ ਨ ਮਾਮ੍ ਹਾਤੁਮ੍ ਅਰ੍ਹਸਿ ॥੨-੫੨-
ਹੇ ਭਰਤੀ ਵਤਸਲ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ, ਮਾਲਕ ਤੇ ਪੁੱਤ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਭਗਤ ਭਰਤੀ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਜਾ।