ਅਸ੍ਮਦ੍ਵ੍ਯਪੇਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਨਿਰ੍ਵ੍ਯਪੇਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ ਗृਹੇष੍ਵਪਿ। ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇषੁ ਸਂਸਕ੍ਤਾਨ੍ ਪਸ਼੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਮ੍
ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਵੇਖੋ ਕਿ ਇਹ ਨਾਗਰਿਕ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿਰਫ ਸਾਡੇ ਲਈ ਰੁੱਖਾਂ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਟਿਕ ਗਏ ਹਨ।
ਯਥੈਤੇ ਨਿਯਮਂ ਪੌਰਾਃ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਸ੍ਮਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਨੇ। ਅਪਿ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਨ੍ਯਸਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨ ਤੁ ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਣ ਦੀ ਆਪਣੀ ਕਸਮ ਪੂਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਦੇਣ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹਨ ਪਰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੇ।
ਯਾਵਦੇਵ ਤੁ ਸਂਸੁਪ੍ਤਾਸ੍ਤਾਵਦੇਵ ਵਯਂ ਲਘੁ। ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਚ੍ਛਾਮਃ ਪਨ੍ਥਾਨਮਕੁਤੋਭਯਮ੍
ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਲੋਕ ਸੌਂਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।
ਅਤੋ ਭੂਯੋऽਪਿ ਨੇਦਾਨੀਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਪੁਰਵਾਸਿਨਃ। ਸ੍ਵਪੇਯੁਰਨੁਰਕ੍ਤਾ ਮਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇषੁ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਰੁੱਖਾਂ ਹੇਠਾਂ ਹੋਰ ਨਾ ਸੌਣ।
ਪੌਰਾ ਹ੍ਯਾਤ੍ਮਕृਤਾਦ੍ ਦੁਃਖਾਦ੍ ਵਿਪ੍ਰਮੋਚ੍ਯਾ ਨृਪਾਤ੍ਮਜੈਃ। ਨ ਤੁ ਖਲ੍ਵਾਤ੍ਮਨਾ ਯੋਜ੍ਯਾ ਦੁਃਖੇਨ ਪੁਰਵਾਸਿਨਃ
ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੀਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸਾਡੇ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਅਬ੍ਰਵੀਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਰਾਮਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ ਧਰ੍ਮਮਿਵ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਰੋਚਤੇ ਮੇ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਰੁਹ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ: 'ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਚੰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਬੁਧੀਮਾਨ; ਚਲੋ, ਜਲਦੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੀਏ।'
ਅਥ ਰਾਮੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍ ਸੂਤਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਸਂਯੁਜ੍ਯਤਾਂ ਰਥਃ। ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤੋऽਰਣ੍ਯਂ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਿਤਃ ਪ੍ਰਭੋ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਰਥ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜੋੜੋ; ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇੱਥੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚੱਲੋ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ।'
ਸੂਤਸ੍ਤਤਃ ਸਂਤ੍ਵਰਿਤਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਂ ਤੈਰ੍ਹਯੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਯੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਸਾਰਥੀ ਨੇ, ਜਲਦੀ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਥ ਜੋੜਿਆ ਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਅਯਂ ਯੁਕ੍ਤੋ ਮਹਾਬਾਹੋ ਰਥਸ੍ਤੇ ਰਥਿਨਾਂ ਵਰ। ਤ੍ਵਰਯਾऽऽਰੋਹ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਸਸੀਤਃ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
'ਮਹਾਬਲੀ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਸਿਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਚੜ੍ਹੋ। ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ।'
ਤਂ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਮਧਿष੍ਠਾਯ ਰਾਘਵਃ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਃ। ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਮਾਕੁਲਾਵਰ੍ਤਾਂ ਤਮਸਾਮਤਰਨ੍ਨਦੀਮ੍
ਰਾਘਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸਿਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ ਵਹਿੰਦੀ ਤੇ ਘੁੰਮਦੀ ਤਮਸਾ ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰ ਲਈ।
ਸ ਸਂਤੀਰ੍ਯ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸ਼ਿਵਮਕਣ੍ਟਕਮ੍। ਪ੍ਰਾਪਦ੍ਯਤ ਮਹਾਮਾਰ੍ਗਮਭਯਂ ਭਯਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾਮ੍
ਨਦੀ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਤੇ ਉਜਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਵੱਡਾ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ, ਕੰਡਿਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਰਸਤਾ ਪਾਇਆ, ਜੋ ਡਰਪੋਕਾਂ ਲਈ ਡਰਾਉਣਾ ਹੈ।
ਮੋਹਨਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਪੌਰਾਣਾਂ ਸੂਤਂ ਰਾਮੋऽਬ੍ਰਵੀਦ੍ ਵਚਃ। ਉਦਙ੍ਮੁਖਃ ਪ੍ਰਯਾਹਿ ਤ੍ਵਂ ਰਥਮਾਰੁਹ੍ਯ ਸਾਰਥੇ
ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਲਈ, ਰਾਮ ਨੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਰਥ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਮੋੜੋ ਤੇ ਚੱਲੋ।'
ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਨਿਵਰ੍ਤਯ ਰਥਂ ਪੁਨਃ। ਯਥਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯੁਃ ਪੌਰਾ ਮਾਂ ਤਥਾ ਕੁਰੁ ਸਮਾਹਿਤਃ
'ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲ ਕੇ, ਰਥ ਨੂੰ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਮੋੜੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਨਾਗਰਿਕ ਮੇਰਾ ਰਸਤਾ ਨਾ ਜਾਣ ਸਕਣ; ਇਹ ਕੰਮ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਰੋ।'
ਰਾਮਸ੍ਯ ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਸਾਰਥਿਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਗਮ੍ਯ ਚ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ੍ਯਨ੍ਦਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੇਦਯਤ੍
ਰਾਮ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਐਸਾ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਰਥ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਦਿੱਤੀ।
ਤੌ ਸਮ੍ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਂ ਤੁ ਰਥਂ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤੌ ਤਦਾ ਸਸੀਤੌ ਰਘੁਵਂਸ਼ਵਰ੍ਧਨੌ। ਪ੍ਰਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤਤਸ੍ਤੁਰਂਗਮਾਨ੍ ਸ ਸਾਰਥਿਰ੍ਯੇਨ ਪਥਾ ਤਪੋਵਨਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸਿਤਾ ਸਮੇਤ, ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ, ਤੇ ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤਪੋਵਨ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਾਇਆ।
ਤਤਃ ਸਮਾਸ੍ਥਾਯ ਰਥਂ ਮਹਾਰਥਃ ਸਸਾਰਥਿਰ੍ਦਾਸ਼ਰਥਿਰ੍ਵਨਂ ਯਯੌ। ਉਦਙ੍ਮੁਖਂ ਤਂ ਤੁ ਰਥਂ ਚਕਾਰ ਪ੍ਰਯਾਣਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯਨਿਮਿਤ੍ਤਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਮਹਾਬਲੀ ਦਾਸਰਥੀ, ਸਾਰਥੀ ਨਾਲ, ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ; ਰਥ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਕਰਕੇ, ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਵੇਖੇ।
thumb|ਸਪ੍ਤਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਸਤਚਤਵਾਰੀਸਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਪ੍ਰਭਾਤਾਯਾਂ ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਵਰ੍ਯਾਂ ਪੌਰਾਸ੍ਤੇ ਰਾਘਵਂ ਵਿਨਾ। ਸ਼ੋਕੋਪਹਤਨਿਸ਼੍ਚੇष੍ਟਾ ਬਭੂਵੁਰ੍ਹਤਚੇਤਸਃ
ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਤੇ ਰਾਮ ਦੇ ਬਿਨਾ ਉਹ ਨਾਗਰਿਕ ਗਮ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਲ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।
ਸ਼ੋਕਜਾਸ਼੍ਰੁਪਰਿਦ੍ਯੂਨਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤਤਃ। ਆਲੋਕਮਪਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦੁਃਖਿਤਾਃ
ਗਮ ਦੇ ਅੰਸੂਆਂ ਵਿਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਤੱਕਦੇ, ਉਹ ਦੁਖੀ ਲੋਕ ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ।
ਤੇ ਵਿषਾਦਾਰ੍ਤਵਦਨਾ ਰਹਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਕृਪਣਾਃ ਕਰੁਣਾ ਵਾਚੋ ਵਦਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਮਨੀषਿਣਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਗਮ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਸਮਝਦਾਰ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਲੋਕ ਦੁਖ ਭਰੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ।
ਧਿਗਸ੍ਤੁ ਖਲੁ ਨਿਦ੍ਰਾਂ ਤਾਂ ਯਯਾਪਹਤਚੇਤਸਃ। ਨਾਦ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਾਮਹੇ ਰਾਮਂ ਪृਥੂਰਸ੍ਕਂ ਮਹਾਭੁਜਮ੍
ਉਹ ਨੀਂਦ ਨੂੰ ਲੰਘ ਜਾਵੇ ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਖੋ ਲੈਂਦੀ ਹੈ! ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹ ਵਾਲੇ, ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਕਥਂ ਰਾਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਸ ਤਥਾਵਿਤਥਕ੍ਰਿਯਃ। ਭਕ੍ਤਂ ਜਨਮਭਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਪ੍ਰਵਾਸਂ ਤਾਪਸੋ ਗਤਃ
ਕਿਵੇਂ ਰਾਮ, ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਦਾ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਤੇ ਖੜਾ, ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਤਪਸੀ ਵਾਂਗ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ?
ਯੋ ਨਃ ਸਦਾ ਪਾਲਯਤਿ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਾਨਿਵੌਰਸਾਨ੍। ਕਥਂ ਰਘੂਣਾਂ ਸ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਨੋ ਵਿਪਿਨਂ ਗਤਃ
ਜੋ ਸਾਡੀ ਸਦਾ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਸਿਰਮੌਰ ਕਿਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਚਲਾ ਗਿਆ?
ਇਹੈਵ ਨਿਧਨਂ ਯਾਮ ਮਹਾਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਮੇਵ ਵਾ। ਰਾਮੇਣ ਰਹਿਤਾਨਾਂ ਨੋ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਜੀਵਿਤਂ ਹਿਤਮ੍
ਆਓ ਇਥੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਕਰੀਏ ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਰਸਤਾ ਪਕੜੀਏ; ਰਾਮ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਜੀਣ ਦਾ ਕੀ ਫਾਇਦਾ?
ਸਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁष੍ਕਾਣਿ ਕਾष੍ਠਾਨਿ ਪ੍ਰਭੂਤਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ। ਤੈਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਚਿਤਾਂ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਾਮੋऽਥਵਾ ਵਯਮ੍
ਇੱਥੇ ਕਾਫੀ ਸੁੱਕਾ ਲੱਕੜ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਬਹੁਤ; ਆਓ ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਚਿਤਾ ਸਾੜੀਏ ਤੇ ਉਸ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਈਏ, ਜਾਂ—
ਕਿਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰਨਸੂਯਃ ਪ੍ਰਿਯਂਵਦਃ। ਨੀਤਃ ਸ ਰਾਘਵੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰਿਤਿ ਵਕ੍ਤੁਂ ਕਥਂ ਕ੍ਸ਼ਮਮ੍
ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਨਰਮ ਸੁਭਾਅ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੀ ਕਹਾਂਗੇ? ਕਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, 'ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਲੈ ਗਏ'?
ਸਾ ਨੂਨਂ ਨਗਰੀ ਦੀਨਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸ੍ਮਾਨ੍ ਰਾਘਵਂ ਵਿਨਾ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨਿਰਾਨਨ੍ਦਾ ਸਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਵਯੋऽਧਿਕਾ
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਰਾਘਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵਾਪਸ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ।
ਨਿਰ੍ਯਾਤਾਸ੍ਤੇਨ ਵੀਰੇਣ ਸਹ ਨਿਤ੍ਯਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਵਿਹੀਨਾਸ੍ਤੇਨ ਚ ਪੁਨਃ ਕਥਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ ਤਾਂ ਪੁਰੀਮ੍
ਉਹ ਮਹਾਨ ਤੇ ਵੀਰ ਦੇ ਨਾਲ ਨਿਕਲੇ, ਹੁਣ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਮੁੜ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗੇ?
ਇਤੀਵ ਬਹੁਧਾ ਵਾਚੋ ਬਾਹੁਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਤੇ ਜਨਾਃ। ਵਿਲਪਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾ ਹृਤਵਤ੍ਸਾ ਇਵਾਗ੍ਰ੍ਯਗਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਲੋਕ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਦੁਖ ਵਿਚ ਰੋ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਗਊਆਂ ਆਪਣੇ ਵੱਛਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਣ।
ਤਤੋ ਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰੇਣ ਗਤ੍ਵਾ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਤਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍। ਮਾਰ੍ਗਨਾਸ਼ਾਦ੍ ਵਿषਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਸਮਭਿਪ੍ਲੁਤਾਃ
ਮਾਰਗ ਤੇ ਚੱਲ ਕੇ, ਕੁਝ ਦੂਰ ਜਾ ਕੇ, ਰਸਤਾ ਗੁਆ ਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਏ।