ਤੇ ਰਤ੍ਨਹੀਨਾਸ੍ਤਰੁਣਾਃ ਫਲਕਾਲੇ ਵਿਵਾਸਿਤਾਃ। ਕਥਂ ਵਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕृਪਣਾਃ ਫਲਮੂਲੈਃ ਕृਤਾਸ਼ਨਾਃ
ਮਾਲ-ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਜੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਫਲਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਜੰਗਲ ਭੇਜੇ, ਉਹ ਬੇਚਾਰੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਣਗੇ?
ਅਪੀਦਾਨੀਂ ਸ ਕਾਲਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਸ਼ੋਕਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸ਼ਿਵਃ। ਸਹਭਾਰ੍ਯਂ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਪਸ਼੍ਯੇਯਮਿਹ ਰਾਘਵਮ੍
ਕਾਸ਼ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਸਕਾਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵੋਪਸ੍ਥਿਤੌ ਵੀਰੌ ਕਦਾਯੋਧ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ ਹृष੍ਟਜਨਾ ਸੂਚ੍ਛ੍ਰਿਤਧ੍ਵਜਮਾਲਿਨੀ
ਕਦੋਂ ਅਯੋਧਿਆ, ਦੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁੜ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਝੰਡੇ ਉੱਚੇ ਲਹਿਰ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ?
ਕਦਾ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਵਰਣ੍ਯਾਤ੍ ਪੁਨਰਾਗਤੌ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪੁਰੀ ਹृष੍ਟਾ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਕਦੋਂ, ਉਹ ਮਰਦ-ਸ਼ੇਰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣਗੇ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਂਦ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇਗਾ?
ਕਦਾਯੋਧ੍ਯਾਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪੁਰੀਂ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ। ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਥੇ ਸੀਤਾਂ ਵृषਭੋ ਗੋਵਧੂਮਿਵ
ਕਦੋਂ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਰਥ ਵਿਚ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਯੋਧਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਲਦ ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਢੂਆਂ ਨਾਲ?
ਕਦਾ ਪ੍ਰਾਣਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਮਮਾਤ੍ਮਜੌ। ਲਾਜੈਰਵਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਾਵਰਿਂਦਮੌ
ਕਦੋਂ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਲਾਜ (ਭੁੰਨਿਆ ਅਨਾਜ) ਵੰਞਣਗੇ?
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤੌ ਕਦਾਯੋਧ੍ਯਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੁਭਕੁਣ੍ਡਲੌ। ਉਦਗ੍ਰਾਯੁਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੌ ਸਸ਼ृਙ੍ਗਾਵਿਵ ਪਰ੍ਵਤੌ
ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਉੱਚੀ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਯੋਧਿਆ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਦੇ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ?
ਕਦਾ ਸੁਮਨਸਃ ਕਨ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਃ ਪੁਰੀਂ ਹृष੍ਟਾਃ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਕਦੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਕੁੜੀਆਂ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਰੀਤੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਉਣਗੇ?
ਕਦਾ ਪਰਿਣਤੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਯਸਾ ਚਾਮਰਪ੍ਰਭਾਃ। ਅਭ੍ਯੁਪੈष੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਵਰ੍ष ਇਵ ਲਾਲਯਨ੍
ਕਦੋਂ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਉਮਰ ਵਿਚ ਪੱਕਾ, ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਚੰਗੀ ਰੁੱਤ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ?
ਨਿਃਸਂਸ਼ਯਂ ਮਯਾ ਮਨ੍ਯੇ ਪੁਰਾ ਵੀਰ ਕਦਰ੍ਯਯਾ। ਪਾਤੁਕਾਮੇषੁ ਵਤ੍ਸੇषੁ ਮਾਤॄਣਾਂ ਸ਼ਾਤਿਤਾਃ ਸ੍ਤਨਾਃ
ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਮੈਂ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਕੰਜੂਸ ਔਰਤ ਕਰਕੇ, ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਤਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ।
ਸਾਹਂ ਗੌਰਿਵ ਸਿਂਹੇਨ ਵਿਵਤ੍ਸਾ ਵਤ੍ਸਲਾ ਕृਤਾ। ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਬਾਲਵਤ੍ਸੇਵ ਗੌਰ੍ਬਲਾਤ੍
ਮੈਂ ਗਾਂ ਵਾਂਗ, ਜਿਸਦਾ ਬੱਝਾ ਸਿੰਘ ਨੇ ਛੀਨ ਲਿਆ ਹੋਵੇ, ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬੇਸਹਾਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਮੈਂ ਬੱਚੇ ਤੋਂ ਵਿੱਛੜੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਬੇਬਸ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ।
ਨਹਿ ਤਾਵਦ੍ਗੁਣੈਰ੍ਜੁष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਮ੍। ਏਕਪੁਤ੍ਰਾ ਵਿਨਾ ਪੁਤ੍ਰਮਹਂ ਜੀਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਮੇਰਾ ਇਕੋ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਮੈਂ ਜੀਵਨ ਕਿਵੇਂ ਸਹਿ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਨ ਹਿ ਮੇ ਜੀਵਿਤੇ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਮਿਹ ਕਲ੍ਪ੍ਯਤੇ। ਅਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚ ਮਹਾਬਲਮ੍
ਮੇਰੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਕੋਈ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਬਚਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਹੀ।
ਅਯਂ ਹਿ ਮਾਂ ਦੀਪਯਤੇऽਦ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿ- ਸ੍ਤਨੂਜਸ਼ੋਕਪ੍ਰਭਵੋ ਮਹਾਹਿਤਃ। ਮਹੀਮਿਮਾਂ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰੁਤ੍ਤਮਪ੍ਰਭੋ ਯਥਾ ਨਿਦਾਘੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਦਿਵਾਕਰਃ
ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਵੱਡੀ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਅੱਗ ਮੈਨੂੰ ਸਾੜ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੂਰਜ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਤਪਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
thumb|ਚਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤੁਸ਼੍ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਚੁਆਲੀ-ਚੌਥਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਵਿਲਪਨ੍ਤੀਂ ਤਥਾ ਤਾਂ ਤੁ ਕੌਸਲ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਮਦੋਤ੍ਤਮਾਮ੍। ਇਦਂ ਧਰ੍ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਾ ਧਰ੍ਮ੍ਯਂ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਕੌਸਲਿਆ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਦੀ ਸੁਮਿਤਰਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮਕ ਸਬਦ ਆਖੇ।
ਤਵਾਰ੍ਯੇ ਸਦ੍ਗੁਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ। ਕਿਂ ਤੇ ਵਿਲਪਿਤੇਨੈਵਂ ਕृਪਣਂ ਰੁਦਿਤੇਨ ਵਾ
ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਣ ਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?
ਯਸ੍ਤਵਾਰ੍ਯੇ ਗਤਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਮਹਾਬਲਃ। ਸਾਧੁ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਿਤਰਂ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਮ੍
ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸੱਚੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿष੍ਟੈਰਾਚਰਿਤੇ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਵਤ੍ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਫਲੋਦਯੇ। ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮੇ ਸ੍ਥਿਤਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਨ ਸ ਸ਼ੋਚ੍ਯਃ ਕਦਾਚਨ
ਰਾਮ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਫਲ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਵਰ੍ਤਤੇ ਚੋਤ੍ਤਮਾਂ ਵृਤ੍ਤਿਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਦਾਨਘਃ। ਦਯਾਵਾਨ੍ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇषੁ ਲਾਭਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉੱਚੀ ਜੀਵਨ-ਰੀਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹੈ; ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਜਰੂਰ ਸਫਲ ਹੋਵੇਗਾ।
ਅਰਣ੍ਯਵਾਸੇ ਯਦ੍ ਦੁਃਖਂ ਜਾਨਨ੍ਤ੍ਯੇਵ ਸੁਖੋਚਿਤਾ। ਅਨੁਗਚ੍ਛਤਿ ਵੈਦੇਹੀ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਤਵਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਆਰਾਮ ਦੀ ਆਦੀ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੁੱਖ ਜਾਣਦੀ ਹੋਈ, ਤੇਰੇ ਧਰਮਕ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲ ਰਹੀ ਹੈ।
ਕੀਰ੍ਤਿਭੂਤਾਂ ਪਤਾਕਾਂ ਯੋ ਲੋਕੇ ਭ੍ਰਮਯਤਿ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਧਰ੍ਮਃ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਪਰਃ ਕਿਂ ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤਵਾਤ੍ਮਜਃ
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੋਭਾ ਦੀ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਮ ਤੇ ਸਚਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ?
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ੌਚਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਨ ਗਾਤ੍ਰਮਂਸ਼ੁਭਿਃ ਸੂਰ੍ਯਃ ਸਂਤਾਪਯਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਰਾਮ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਵੱਡੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਦਾ ਹੱਕ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਿਵਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕਾਲੇषੁ ਕਾਨਨੇਭ੍ਯੋ ਵਿਨਿਃਸृਤਃ। ਰਾਘਵਂ ਯੁਕ੍ਤਸ਼ੀਤੋष੍ਣਃ ਸੇਵਿष੍ਯਤਿ ਸੁਖੋऽਨਿਲਃ
ਹਮੇਸ਼ਾ, ਜੰਗਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀ ਹਲਕੀ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਹਵਾ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਗਰਮੀ ਤੇ ਠੰਡ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਲਿਤ ਰੱਖੇਗੀ।
ਸ਼ਯਾਨਮਨਘਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਪਿਤੇਵਾਭਿਪਰਿष੍ਵਜਨ੍। ਘਰ੍ਮਘ੍ਨਃ ਸਂਸ੍ਪृਸ਼ਨ੍ ਸ਼ੀਤਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾ ਹ੍ਲਾਦਯਿष੍ਯਤਿ
ਰਾਤ ਨੂੰ, ਠੰਡੀ ਤੇ ਸੁਖਦਾਈ ਚੰਦਨੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਤੇ ਆਰਾਮ ਦੇਵੇਗੀ।
ਦਦੌ ਚਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਯਸ੍ਮੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਮਹੌਜਸੇ। ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਹਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਿਮਿਧ੍ਵਜਸੁਤਂ ਰਣੇ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਤਿਮਿਧਵਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸ ਸ਼ੂਰਃ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਸ੍ਵਬਾਹੁਬਲਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਅਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਹ੍ਯਰਣ੍ਯੇऽਸੌ ਵੇਸ਼੍ਮਨੀਵ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ।
ਯਸ੍ਯੇषੁਪਥਮਾਸਾਦ੍ਯ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰਵਃ। ਕਥਂ ਨ ਪृਥਿਵੀ ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨੇ ਸ੍ਥਾਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਤਰੂ ਉਸਦੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ?
ਯਾ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸ਼ੌਰ੍ਯਂ ਚ ਰਾਮਸ੍ਯ ਯਾ ਚ ਕਲ੍ਯਾਣਸਤ੍ਤ੍ਵਤਾ। ਨਿਵृਤ੍ਤਾਰਣ੍ਯਵਾਸਃ ਸ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਰਾਜ੍ਯਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਰਾਮ ਦੇ ਵੱਡੇ ਨਸੀਬ, ਬਹਾਦਰੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਦੀ ਤਪਾਸ਼ੀ ਮੁਕਾ ਲਵੇਗਾ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਗਾ।
ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਭਵੇਤ੍ ਸੂਰ੍ਯੋ ਹ੍ਯਗ੍ਨੇਰਗ੍ਨਃ ਪ੍ਰਭੋਃ ਪ੍ਰਭੁਃ। ਸ਼੍ਰਿਯਾਃ ਸ਼੍ਰੀਸ਼੍ਚ ਭਵੇਦਗ੍ਰ੍ਯਾ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਾਃ ਕੀਰ੍ਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਮਾਕ੍ਸ਼ਮਾ
ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਸੂਰਜ ਨੂੰ, ਅੱਗ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਤੇ ਸਰਤਾਜ ਸਰਤਾਜ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਰਾਮ ਦੀ ਚਮਕ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਸਹਿਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।