ਤਾਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਰਾਮਮੇਵਾਨੁਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਵਿਲਪਨ੍ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਰਾਜਾ ਗृਹਂ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਮ੍
ਪੂਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਜਾ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਿਆ।
ਮਹਾਹ੍ਰਦਮਿਵਾਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਸੁਪਰ੍ਣੇਨ ਹृਤੋਰਗਮ੍। ਰਾਮੇਣ ਰਹਿਤਂ ਵੇਸ਼੍ਮ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਚ
ਰਾਮ, ਵਿਦੇਹੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਇਆ ਘਰ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਝੀਲ ਜਿਸ ਦਾ ਸੱਪ ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਗਦ੍ਗਦਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤੁ ਵਿਲਪਨ੍ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ। ਉਵਾਚ ਮृਦੁ ਮਨ੍ਦਾਰ੍ਥਂ ਵਚਨਂ ਦੀਨਮਸ੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਕੌਸਲ੍ਯਾਯਾ ਗृਹਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਰਾਮਮਾਤੁਰ੍ਨਯਨ੍ਤੁ ਮਾਮ੍। ਨਹ੍ਯਨ੍ਯਤ੍ਰ ਮਮਾਸ਼੍ਵਾਸੋ ਹृਦਯਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਰਾਮ ਦੀ ਮਾਂ ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਚਲੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਰਾਜਾਨਮਨਯਨ੍ ਦ੍ਵਾਰਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ। ਕੌਸਲ੍ਯਾਯਾ ਗृਹਂ ਤਤ੍ਰ ਨ੍ਯਵੇਸ੍ਯਤ ਵਿਨੀਤਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਕੌਸਲ੍ਯਾਯਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਅਧਿਰੁਹ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ਯਨਂ ਬਭੂਵ ਲੁਲਿਤਂ ਮਨਃ
ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਸੇਜ 'ਤੇ ਪੈ ਕੇ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਪੁਤ੍ਰਦ੍ਵਯਵਿਹੀਨਂ ਚ ਸ੍ਨੁषਯਾ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਭਵਨਂ ਰਾਜਾ ਨष੍ਟਚਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਘਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੂਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ।
ਤਚ੍ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜੋ ਭੁਜਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਉਚ੍ਚੈਃਸ੍ਵਰੇਣ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਦ੍ਧਾ ਰਾਮ ਵਿਜਹਾਸਿ ਨੌ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਚਾ ਕਰਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਿਆ, 'ਹੈ ਰਾਮ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਗਿਆ?'
ਸੁਖਿਤਾ ਬਤ ਤਂ ਕਾਲਂ ਜੀਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਪਰਿष੍ਵਜਨ੍ਤੋ ਯੇ ਰਾਮਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍
ਸਚਮੁਚ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਗਲੇ ਲਗਦੇ ਵੇਖਣਗੇ।
ਅਥ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਯਾਂ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਮਿਵਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਦਸ਼ਰਥਃ ਕੌਸਲ੍ਯਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਰਾਤ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕਾਲ ਰਾਤ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਨ ਤ੍ਵਾਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕੌਸਲ੍ਯੇ ਸਾਧੁ ਮਾਂ ਪਾਣਿਨਾ ਸ੍ਪृਸ਼। ਰਾਮਂ ਮੇऽਨੁਗਤਾ ਦृष੍ਟਿਰਦ੍ਯਾਪਿ ਨ ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ
ਕੌਸਲਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੂਹ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਅਜੇ ਵੀ ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜਦੀ ਨਹੀਂ।
ਤਂ ਰਾਮਮੇਵਾਨੁਵਿਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਦੇਵੀ ਸ਼ਯਨੇ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍। ਉਪੋਪਵਿਸ਼੍ਯਾਧਿਕਮਾਰ੍ਤਰੂਪਾ ਵਿਨਿਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਂ ਵਿਲਲਾਪ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮ੍
ਰਾਣੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਸੇਜ 'ਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਬੈਠੀ, ਵਧੇਰੇ ਦੁਖੀ ਹੋਈ, ਡੂੰਘਾ ਸਾਹ ਲੈਂਦੀ ਤੇ ਕਠਨ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ।
thumb|ਤ੍ਰਿਚਤ੍ਵਾਰਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਿਚਤ੍ਵਾਰਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਇਹ ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਚੁਨਤਾਲੀਸਵਾਂ ਸਰਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸ਼ਯਨੇ ਸਨ੍ਨਂ ਸ਼ੋਕੇਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵਮ੍। ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤਾ ਤਮੁਵਾਚ ਮਹੀਪਤਿਮ੍
ਫਿਰ, ਕੌਸਲਿਆ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਈ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬਿਸਤਰ 'ਤੇ ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਮਹੀਪ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਰਾਘਵੇ ਨਰਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੇ ਵਿषਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਹਿਜਿਹ੍ਮਗਾ। ਵਿਚਰਿष੍ਯਤਿ ਕੈਕੇਯੀ ਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੇਵ ਹਿ ਪਨ੍ਨਗੀ
ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਹੁਣ ਕੈਕੇਈ ਰਾਘਵ ਤੇ ਆਪਣਾ ਜ਼ਹਿਰ ਕੱਢ ਕੇ, ਵਕਰੀ ਚਾਲਾਂ ਵਾਲੀ, ਅਜਿਹੀ ਹੋ ਗਈ ਜਿਵੇਂ ਸੱਪ ਆਪਣੀ ਖਾਲ ਛੱਡ ਕੇ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਵਾਸ੍ਯ ਰਾਮਂ ਸੁਭਗਾ ਲਬ੍ਧਕਾਮਾ ਸਮਾਹਿਤਾ। ਤ੍ਰਾਸਯਿष੍ਯਤਿ ਮਾਂ ਭੂਯੋ ਦੁष੍ਟਾਹਿਰਿਵ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ
ਰਾਮ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਭੇਜ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਕਰੂ ਸਤਰੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕੀ, ਘਰ ਵਿਚ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਡਰਾਏਗੀ।
ਅਥਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਨਗਰੇ ਰਾਮਸ਼੍ਚਰਨ੍ ਭੈਕ੍ਸ਼ਂ ਗृਹੇ ਵਸੇਤ੍। ਕਾਮਕਾਰੋ ਵਰਂ ਦਾਤੁਮਪਿ ਦਾਸਂ ਮਮਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਹੁਣ, ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਰਾਮ ਘਰ-ਘਰ ਭਿੱਖ ਮੰਗੇਗਾ; ਤੇਰੇ ਮਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਦਾਸ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ ਦੇਵੇਂ।
ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਰਾਮਂ ਸ੍ਥਾਨਾਦ੍ ਯਥੇष੍ਟਤਃ। ਪ੍ਰਵਿਦ੍ਧੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ ਭਾਗਃ ਪਰ੍ਵਣੀਵਾਹਿਤਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਕੈਕੇਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ ਵਿਚ ਅੱਗ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੀ ਉੱਡਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਨਾਗਰਾਜਗਤਿਰ੍ਵੀਰੋ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਧਨੁਰ੍ਧਰਃ। ਵਨਮਾਵਿਸ਼ਤੇ ਨੂਨਂ ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸਹਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਧਨੁਧਾਰੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਾਲ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਹੁਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਵਨੇ ਤ੍ਵਦृष੍ਟਦੁਃਖਾਨਾਂ ਕੈਕੇਯ੍ਯਨੁਮਤੇ ਤ੍ਵਯਾ। ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨਾਂ ਵਨਵਾਸਾਯ ਕਾਨ੍ਯਾਵਸ੍ਥਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਕੈਕੇਈ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਜੇ ਤਕ ਅਜਿਹਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਥੇ ਕੀ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇਗੀ?
ਤੇ ਰਤ੍ਨਹੀਨਾਸ੍ਤਰੁਣਾਃ ਫਲਕਾਲੇ ਵਿਵਾਸਿਤਾਃ। ਕਥਂ ਵਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਕृਪਣਾਃ ਫਲਮੂਲੈਃ ਕृਤਾਸ਼ਨਾਃ
ਮਾਲ-ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਜੇ, ਨੌਜਵਾਨ, ਫਲਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਜੰਗਲ ਭੇਜੇ, ਉਹ ਬੇਚਾਰੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਣਗੇ?
ਅਪੀਦਾਨੀਂ ਸ ਕਾਲਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਸ਼ੋਕਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸ਼ਿਵਃ। ਸਹਭਾਰ੍ਯਂ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਪਸ਼੍ਯੇਯਮਿਹ ਰਾਘਵਮ੍
ਕਾਸ਼ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅੰਤ ਆ ਜਾਵੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਭਰਾ ਸਮੇਤ ਵੇਖ ਸਕਾਂ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵੋਪਸ੍ਥਿਤੌ ਵੀਰੌ ਕਦਾਯੋਧ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ। ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ ਹृष੍ਟਜਨਾ ਸੂਚ੍ਛ੍ਰਿਤਧ੍ਵਜਮਾਲਿਨੀ
ਕਦੋਂ ਅਯੋਧਿਆ, ਦੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁੜ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਹੋਣਗੇ, ਤੇ ਝੰਡੇ ਉੱਚੇ ਲਹਿਰ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ?
ਕਦਾ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਵਰਣ੍ਯਾਤ੍ ਪੁਨਰਾਗਤੌ। ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਪੁਰੀ ਹृष੍ਟਾ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਕਦੋਂ, ਉਹ ਮਰਦ-ਸ਼ੇਰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣਗੇ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਚਾਂਦ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇਗਾ?
ਕਦਾਯੋਧ੍ਯਾਂ ਮਹਾਬਾਹੁਃ ਪੁਰੀਂ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ। ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਰਥੇ ਸੀਤਾਂ ਵृषਭੋ ਗੋਵਧੂਮਿਵ
ਕਦੋਂ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਰਥ ਵਿਚ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਯੋਧਿਆ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਬਲਦ ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਵੱਢੂਆਂ ਨਾਲ?
ਕਦਾ ਪ੍ਰਾਣਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਮਮਾਤ੍ਮਜੌ। ਲਾਜੈਰਵਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤਾਵਰਿਂਦਮੌ
ਕਦੋਂ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੀਵ ਮੇਰੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਉਣ 'ਤੇ ਲਾਜ (ਭੁੰਨਿਆ ਅਨਾਜ) ਵੰਞਣਗੇ?
ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਨ੍ਤੌ ਕਦਾਯੋਧ੍ਯਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ੁਭਕੁਣ੍ਡਲੌ। ਉਦਗ੍ਰਾਯੁਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ੌ ਸਸ਼ृਙ੍ਗਾਵਿਵ ਪਰ੍ਵਤੌ
ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਉੱਚੀ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਯੋਧਿਆ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਦੇ ਵੇਖਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਚੋਟੀ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ?
ਕਦਾ ਸੁਮਨਸਃ ਕਨ੍ਯਾ ਦ੍ਵਿਜਾਤੀਨਾਂ ਫਲਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਦਿਸ਼ਨ੍ਤ੍ਯਃ ਪੁਰੀਂ ਹृष੍ਟਾਃ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਕਦੋਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਕੁੜੀਆਂ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ, ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਚੱਕਰ ਲਾ ਕੇ, ਸ਼ੁਭ ਰੀਤੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਆਉਣਗੇ?
ਕਦਾ ਪਰਿਣਤੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਯਸਾ ਚਾਮਰਪ੍ਰਭਾਃ। ਅਭ੍ਯੁਪੈष੍ਯਤਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਸੁਵਰ੍ष ਇਵ ਲਾਲਯਨ੍
ਕਦੋਂ ਧਰਮ ਵਾਲਾ, ਬੁੱਧੀ ਤੇ ਉਮਰ ਵਿਚ ਪੱਕਾ, ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਚੰਗੀ ਰੁੱਤ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ?
ਨਿਃਸਂਸ਼ਯਂ ਮਯਾ ਮਨ੍ਯੇ ਪੁਰਾ ਵੀਰ ਕਦਰ੍ਯਯਾ। ਪਾਤੁਕਾਮੇषੁ ਵਤ੍ਸੇषੁ ਮਾਤॄਣਾਂ ਸ਼ਾਤਿਤਾਃ ਸ੍ਤਨਾਃ
ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਮੈਂ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਕੰਜੂਸ ਔਰਤ ਕਰਕੇ, ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਸਤਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ 'ਤੇ ਕੱਟ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ।