ਤਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਨ੍ਵਾਗਾਤ੍ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਬਾਹੁਮਙ੍ਗਨਾ। ਪਰਂ ਚਾਸ੍ਯਾਨ੍ਵਗਾਤ੍ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਕੈਕੇਯੀ ਸਾ ਸੁਮਧ੍ਯਮਾ
ਕੌਸਲਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਬਾਂਹ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਚੱਲੀ; ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਸੁੰਦਰ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਕੈਕੇਈ ਵੀ ਨਾਲ ਸੀ।
ਤਾਂ ਨਯੇਨ ਚ ਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਧਰ੍ਮੇਣ ਵਿਨਯੇਨ ਚ। ਉਵਾਚ ਰਾਜਾ ਕੈਕੇਯੀਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵ੍ਯਥਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ
ਸਮਝ, ਧਰਮ ਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਕੈਕੇਈ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਕੈਕੇਯਿ ਮਾਮਕਾਙ੍ਗਾਨਿ ਮਾ ਸ੍ਪ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਃ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯੇ। ਨਹਿ ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਨ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨ ਚ ਬਾਨ੍ਧਵੀ
ਕੈਕੇਈ, ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਨਾ ਛੁਹੀਂ, ਤੂੰ ਜੋ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਜੋਂ।
ਯੇ ਚ ਤ੍ਵਾਮਨੁਜੀਵਨ੍ਤਿ ਨਾਹਂ ਤੇषਾਂ ਨ ਤੇ ਮਮ। ਕੇਵਲਾਰ੍ਥਪਰਾਂ ਹਿ ਤ੍ਵਾਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤਧਰ੍ਮਾਂ ਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਆਪਣੇ ਲਾਭ ਲਈ ਧਰਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ।
ਅਗृਹ੍ਣਾਂ ਯਚ੍ਚ ਤੇ ਪਾਣਿਮਗ੍ਨਿਂ ਪਰ੍ਯਣਯਂ ਚ ਯਤ੍। ਅਨੁਜਾਨਾਮਿ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਮਸ੍ਮਿਂਲ੍ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ
ਜੋ ਵਚਨ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲਏ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਾਏ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਚਨ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ 'ਚੋਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਭਰਤਸ਼੍ਚੇਤ੍ ਪ੍ਰਤੀਤਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯੈਤਦਵ੍ਯਯਮ੍। ਯਨ੍ਮੇ ਸ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ ਪਿਤ੍ਰਰ੍ਥਂ ਮਾ ਮਾਂ ਤਦ੍ਦਤ੍ਤਮਾਗਮਤ੍
ਜੇ ਭਰਤ ਇਹ ਅਟੱਲ ਰਾਜ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਪਿਤਾ ਲਈ ਕੁਝ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦਾਤ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲੇ।
ਅਥ ਰੇਣੁਸਮੁਦ੍ਧ੍ਵਸ੍ਤਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪਮ੍। ਨ੍ਯਵਰ੍ਤਤ ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਫਿਰ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ, ਰਾਣੀ ਕੌਸਲਿਆ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਲ ਗਈ ਸੀ, ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਈ।
ਹਤ੍ਵੇਵ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਕਾਮਾਤ੍ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾਗ੍ਨਿਮਿਵ ਪਾਣਿਨਾ। ਅਨ੍ਵਤਪ੍ਯਤ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਂਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਰਾਘਵਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਹੱਥ ਨਾਲ ਅੱਗ ਨੂੰ ਛੁਹੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਘਵ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਿਵृਤ੍ਯੈਵ ਨਿਵृਤ੍ਯੈਵ ਸੀਦਤੋ ਰਥਵਰ੍ਤ੍ਮਸੁ। ਰਾਜ੍ਞੋ ਨਾਤਿਬਭੌ ਰੂਪਂ ਗ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾਂਸ਼ੁਮਤੋ ਯਥਾ
ਚੜ੍ਹਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਰਥ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਬੈਠੇ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਰੂਪ ਘਟ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਚਾਨਣ ਨਿਗਲ ਲਈ ਜਾਵੇ।
ਵਿਲਲਾਪ ਸ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਤ੍ਰਮਨੁਸ੍ਮਰਨ੍। ਨਗਰਾਨ੍ਤਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਬੁਦ੍ਧ੍ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਮਥਾਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਘਲਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ।
ਵਾਹਨਾਨਾਂ ਚ ਮੁਖ੍ਯਾਨਾਂ ਵਹਤਾਂ ਤਂ ਮਮਾਤ੍ਮਜਮ੍। ਪਦਾਨਿ ਪਥਿ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਸ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਜੋ ਵਾਹਨ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਦਿਸਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਆਪ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ।
ਯਃ ਸੁਖੇਨੋਪਧਾਨੇषੁ ਸ਼ੇਤੇ ਚਨ੍ਦਨਰੂषਿਤਃ। ਵੀਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਹਾਰ੍ਹਾਭਿਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਮਮ ਸੁਤੋਤ੍ਤਮਃ
ਜੋ ਸੁਖ ਨਾਲ ਚੰਦਨ ਵਾਲੇ ਬਿਸਤਰੇ 'ਤੇ ਸੌਂਦਾ ਸੀ, ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੱਖਾ ਕਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ—ਮੇਰਾ ਵਧੀਆ ਪੁੱਤਰ—
ਸ ਨੂਨਂ ਕ੍ਵਚਿਦੇਵਾਦ੍ਯ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਕਾष੍ਠਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾਸ਼੍ਮਾਨਮੁਪਧਾਯ ਸ਼ਯਿष੍ਯਤੇ
ਉਹ ਅੱਜ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ, ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਪੱਥਰ 'ਤੇ ਸੌਂਦਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਉਤ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਚ ਮੇਦਿਨ੍ਯਾਃ ਕृਪਣਃ ਪਾਂਸੁਗੁਣ੍ਠਿਤਃ। ਵਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ ਪ੍ਰਸ੍ਰਵਣਾਤ੍ ਕਰੇਣੂਨਾਮਿਵਰ੍षਭਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇੋਂ ਉਠੇਗਾ, ਬੇਚਾਰਾ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਡੂੰਘੀ ਆਹ ਭਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਕਮਲ ਦੇ ਪੋਖਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਨੂਨਂ ਪੁਰੁषਾ ਦੀਰ੍ਘਬਾਹੁਂ ਵਨੇਚਰਾਃ। ਰਾਮਮੁਤ੍ਥਾਯ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਲੋਕਨਾਥਮਨਾਥਵਤ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਵਨ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਲੰਬੇ ਬਾਹਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਣਗੇ।
ਸਾ ਨੂਨਂ ਜਨਕਸ੍ਯੇष੍ਟਾ ਸੁਤਾ ਸੁਖਸਦੋਚਿਤਾ। ਕਣ੍ਟਕਾਕ੍ਰਮਣਕ੍ਲਾਨ੍ਤਾ ਵਨਮਦ੍ਯ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਜਨਕ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਧੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਆਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਕਾਂਟਿਆਂ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ, ਵਨ ਵੱਲ ਜਾਵੇਗੀ।
ਅਨਭਿਜ੍ਞਾ ਵਨਾਨਾਂ ਸਾ ਨੂਨਂ ਭਯਮੁਪੈष੍ਯਤਿ। ਸ਼੍ਵਪਦਾਨਰ੍ਦਿਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਮ੍ਭੀਰਂ ਰੋਮਹਰ੍षਣਮ੍
ਉਹ, ਜੋ ਵਨਾਂ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ ਹੈ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਕੰਬਣ ਵਾਲੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਡਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗੀ।
ਸਕਾਮਾ ਭਵ ਕੈਕੇਯਿ ਵਿਧਵਾ ਰਾਜ੍ਯਮਾਵਸ। ਨਹਿ ਤਂ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਵਿਨਾ ਜੀਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਕੈਕਈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਰਾਜ ਕਰ ਤੇ ਵਿਧਵਾ ਵਾਂਗ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ; ਰਾਮ ਬਿਨਾ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਜੀਉਣਾ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਿਲਪਨ੍ ਰਾਜਾ ਜਨੌਘੇਨਾਭਿਸਂਵृਤਃ। ਅਪਸ੍ਨਾਤ ਇਵਾਰਿष੍ਟਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਗृਹੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਜਾ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹجوم ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਖ ਤੋਂ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਚਤ੍ਵਰਵੇਸ਼੍ਮਾਨ੍ਤਾਂ ਸਂਵृਤਾਪਣਵੇਦਿਕਾਮ੍। ਕ੍ਲਾਨ੍ਤਦੁਰ੍ਬਲਦੁਃਖਾਰ੍ਤਾਂ ਨਾਤ੍ਯਾਕੀਰ੍ਣਮਹਾਪਥਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅੰਗਣ ਤੇ ਘਰ ਸੁੰਨੇ, ਮੰਡੀ ਤੇ ਚੌਕ ਬੰਦ, ਲੋਕ ਥੱਕੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦੁਖੀ, ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਸੜਕਾਂ ਵੀੜ੍ਹੀਆਂ ਨਾ ਦੇਖੀਆਂ।
ਤਾਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪੁਰੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਰਾਮਮੇਵਾਨੁਚਿਨ੍ਤਯਨ੍। ਵਿਲਪਨ੍ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਦ੍ ਰਾਜਾ ਗृਹਂ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵਾਮ੍ਬੁਦਮ੍
ਪੂਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਦੀ ਹੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਰਾਜਾ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਘੁਸ ਗਿਆ।
ਮਹਾਹ੍ਰਦਮਿਵਾਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਸੁਪਰ੍ਣੇਨ ਹृਤੋਰਗਮ੍। ਰਾਮੇਣ ਰਹਿਤਂ ਵੇਸ਼੍ਮ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਚ
ਰਾਮ, ਵਿਦੇਹੀ ਅਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਇਆ ਘਰ, ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਵੱਡਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਝੀਲ ਜਿਸ ਦਾ ਸੱਪ ਸੁਪਰਨ ਨੇ ਲੈ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।
ਅਥ ਗਦ੍ਗਦਸ਼ਬ੍ਦਸ੍ਤੁ ਵਿਲਪਨ੍ ਵਸੁਧਾਧਿਪਃ। ਉਵਾਚ ਮृਦੁ ਮਨ੍ਦਾਰ੍ਥਂ ਵਚਨਂ ਦੀਨਮਸ੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ, ਹੌਲੀ ਤੇ ਦੁਖੀ ਬੋਲ ਕਹੇ।
ਕੌਸਲ੍ਯਾਯਾ ਗृਹਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਰਾਮਮਾਤੁਰ੍ਨਯਨ੍ਤੁ ਮਾਮ੍। ਨਹ੍ਯਨ੍ਯਤ੍ਰ ਮਮਾਸ਼੍ਵਾਸੋ ਹृਦਯਸ੍ਯ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਰਾਮ ਦੀ ਮਾਂ ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਚਲੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗਾ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਂ ਰਾਜਾਨਮਨਯਨ੍ ਦ੍ਵਾਰਦਰ੍ਸ਼ਿਨਃ। ਕੌਸਲ੍ਯਾਯਾ ਗृਹਂ ਤਤ੍ਰ ਨ੍ਯਵੇਸ੍ਯਤ ਵਿਨੀਤਵਤ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਇਹ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਘਰ ਲੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਸ੍ਯ ਕੌਸਲ੍ਯਾਯਾ ਨਿਵੇਸ਼ਨਮ੍। ਅਧਿਰੁਹ੍ਯਾਪਿ ਸ਼ਯਨਂ ਬਭੂਵ ਲੁਲਿਤਂ ਮਨਃ
ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਸੇਜ 'ਤੇ ਪੈ ਕੇ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਦਾ ਮਨ ਅਸ਼ਾਂਤ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਪੁਤ੍ਰਦ੍ਵਯਵਿਹੀਨਂ ਚ ਸ੍ਨੁषਯਾ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਭਵਨਂ ਰਾਜਾ ਨष੍ਟਚਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵਾਮ੍ਬਰਮ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਘਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੂਤ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਕਾਸ਼ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋਵੇ।
ਤਚ੍ਚ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਾਰਾਜੋ ਭੁਜਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਉਚ੍ਚੈਃਸ੍ਵਰੇਣ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰੋਸ਼ਦ੍ਧਾ ਰਾਮ ਵਿਜਹਾਸਿ ਨੌ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਚਾ ਕਰਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਿਆ, 'ਹੈ ਰਾਮ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਗਿਆ?'
ਸੁਖਿਤਾ ਬਤ ਤਂ ਕਾਲਂ ਜੀਵਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਰੋਤ੍ਤਮਾਃ। ਪਰਿष੍ਵਜਨ੍ਤੋ ਯੇ ਰਾਮਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍
ਸਚਮੁਚ, ਉਹ ਉੱਚੇ ਦਰਜੇ ਦੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਹਨ, ਜੋ ਰਾਮ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਤੇ ਗਲੇ ਲਗਦੇ ਵੇਖਣਗੇ।
ਅਥ ਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਯਾਂ ਕਾਲਰਾਤ੍ਰ੍ਯਾਮਿਵਾਤ੍ਮਨਃ। ਅਰ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਦਸ਼ਰਥਃ ਕੌਸਲ੍ਯਾਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦ ਰਾਤ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਲਈ ਕਾਲ ਰਾਤ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।