ਇਦਂ ਹਿ ਵृਤ੍ਤਮੁਚਿਤਂ ਕੁਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਨਾਤਨਮ੍। ਦਾਨਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਤਨੁਤ੍ਯਾਗੋ ਮृਧੇषੁ ਹਿ
ਇਹ ਚਲਣ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਸਦੀਵੀ ਢੰਗ ਵਾਲਾ ਹੈ: ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਣਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣਾ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਤ੍ਵੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸੌ ਸਂਸਿਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਿਯਰਾਘਵਮ੍। ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰੁਵਾਚ ਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੁਮੀਤਰਾ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਜਾ।'
ਰਾਮਂ ਦਸ਼ਰਥਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਅਯੋਧ੍ਯਾਮਟਵੀਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਗਚ੍ਛ ਤਾਤ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਵਾਂਗੂ ਸਮਝ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗੂ, ਤੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗੂ। ਅਯੋਧਿਆ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਾ ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਰੇ।
ਤਤਃ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵਿਨੀਤੋ ਵਿਨਯਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਮਾਤਲਿਰ੍ਵਾਸਵਂ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਕਕੁਤਸ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਤਲੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ।
ਰਥਮਾਰੋਹ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਯਸ਼ਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰ ਮਾਂ ਰਾਮ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿਥੇ ਰਾਮ ਆਖਣਗੇ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਹਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਾਨਿ ਵਨੇ ਤ੍ਵਯਾ। ਤਾਨ੍ਯੁਪਕ੍ਰਮਿਤਵ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਤੈਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਹ ਸਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਹੁਣ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੇ ਹਨ।
ਤਂ ਰਥਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸੀਤਾ ਹृष੍ਟੇਨ ਚੇਤਸਾ। ਆਰੁਰੋਹ ਵਰਾਰੋਹਾ ਕृਤ੍ਵਾਲਂਕਾਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੀਤਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਵਨਵਾਸਂ ਹਿ ਸਂਖ੍ਯਾਯ ਵਾਸਾਂਸ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਭਰ੍ਤਾਰਮਨੁਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯੈ ਸੀਤਾਯੈ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੋ ਦਦੌ
ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦੇ ਸਾਲ ਗਿਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਈ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਸੁਰ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ।
ਤਥੈਵਾਯੁਧਜਾਤਾਨਿ ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਾਂ ਕਵਚਾਨਿ ਚ। ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਪ੍ਰਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਚਰ੍ਮ ਕਠਿਨਂ ਚ ਯਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਕਤਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਜੋ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਢਾਲ ਸਮੇਤ, ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਅਥੋ ਜ੍ਵਲਨਸਂਕਾਸ਼ਂ ਚਾਮੀਕਰਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਤਮਾਰੁਰੁਹਤੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਤੇ ਜਲਦੀ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਸੀਤਾਤृਤੀਯਾਨਾਰੂਢਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਮਚੋਦਯਤ੍। ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸਮ੍ਮਤਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਵਾਯੁਵੇਗਸਮਾਞ੍ਜਵੇ
ਸੀਤਾ ਤੇ ਦੋ ਭਰਾ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਹਵਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਤੁ ਮਹਾਰਣ੍ਯਂ ਚਿਰਰਾਤ੍ਰਾਯ ਰਾਘਵੇ। ਬਭੂਵ ਨਗਰੇ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾ ਬਲਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾ ਜਨਸ੍ਯ ਚ
ਜਦ ਰਾਘਵ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਮਾਇਆ ਛਾ ਗਈ।
ਤਤ੍ ਸਮਾਕੁਲਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਮਤ੍ਤਸਂਕੁਪਿਤਦ੍ਵਿਪਮ੍। ਹਯਸਿਞ੍ਜਿਤਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਪੁਰਮਾਸੀਨ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਤੇ ਡਰ ਵਿਆਪ ਗਿਆ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਬੇਕਾਬੂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਰਾਂਝਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਪਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਰ-ਗੁਲ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਬਾਲਵृਦ੍ਧਾ ਸਾ ਪੁਰੀ ਪਰਮਪੀਡਿਤਾ। ਰਾਮਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਘਰ੍ਮਾਰ੍ਤਃ ਸਲਿਲਂ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਦੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ।
ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਲਮ੍ਬਮਾਨਾਸ੍ਤਦੁਨ੍ਮੁਖਾਃ। ਬਾष੍ਪਪੂਰ੍ਣਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਮੂਚੁਰ੍ਭृਸ਼ਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ
ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਪਾਸੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ, ਸਭ ਲੋਕ, ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਚਿਹਰੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਏ।
ਸਂਯਚ੍ਛ ਵਾਜਿਨਾਂ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ ਸੂਤ ਯਾਹਿ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ। ਮੁਖਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਂ ਨੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਰਸੇ ਰੋਕੋ, ਸਾਰਥੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਲੋ; ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਹੁਣ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਆਯਸਂ ਹृਦਯਂ ਨੂਨਂ ਰਾਮਮਾਤੁਰਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਯਦ੍ ਦੇਵਗਰ੍ਭਪ੍ਰਤਿਮੇ ਵਨਂ ਯਾਤਿ ਨ ਭਿਦ੍ਯਤੇ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਰਾਮ ਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਲੋਹੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਕृਤ੍ਯਾ ਹਿ ਵੈਦੇਹੀ ਛਾਯੇਵਾਨੁਗਤਾ ਪਤਿਮ੍। ਨ ਜਹਾਤਿ ਰਤਾ ਧਰ੍ਮੇ ਮੇਰੁਮਰ੍ਕਪ੍ਰਭਾ ਯਥਾ
ਵੈਦੇਹੀ, ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਪਈ ਹੈ; ਉਹ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ।
ਅਹੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਃ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਮ੍। ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦੇਵਸਂਕਾਸ਼ਂ ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਚਰਿष੍ਯਸਿ
ਅਹੋ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਸੁਖੀ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ।
ਮਹਤ੍ਯੇषਾ ਹਿ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰੇष ਚਾਭ੍ਯੁਦਯੋ ਮਹਾਨ੍। ਏष ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਯਦੇਨਮਨੁਗਚ੍ਛਸਿ
ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਸੁਭਾਗ ਹੈ; ਇਹ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿਆ।
ਏਵਂ ਵਦਨ੍ਤਸ੍ਤੇ ਸੋਢੁਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਰ੍ਬਾष੍ਪਮਾਗਤਮ੍। ਨਰਾਸ੍ਤਮਨੁਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਿਯਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕੁਨਨ੍ਦਨਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਉਂਦੇ ਅੰਸੂ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ, ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜ, ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ।
ਅਥ ਰਾਜਾ ਵृਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਦੀਨਾਭਿਰ੍ਦੀਨਚੇਤਨਃ। ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮੀਤਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ ਗृਹਾਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ, ਦੁਖੀ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪ ਵੀ ਦੁਖੀ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਤੋਂ ਹਟਿਆ, ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ, ਕਹਿੰਦਾ, 'ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਚਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਰੁਦਤੀਨਾਂ ਮਹਾਸ੍ਵਨਃ। ਯਥਾ ਨਾਦਃ ਕਰੇਣੂਨਾਂ ਬਦ੍ਧੇ ਮਹਤਿ ਕੁਞ੍ਜਰੇ
ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਰੋ ਰਹੀਆਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਰੋਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਜਿਵੇਂ ਵੱਡੇ ਹਾਥੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲੈਣ 'ਤੇ ਹਾਥਣੀਆਂ ਦੀ ਚੀਕ।
ਪਿਤਾ ਹਿ ਰਾਜਾ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸਨ੍ਨਸ੍ਤਦਾ ਬਭੌ। ਪਰਿਪੂਰ੍ਣਃ ਸ਼ਸ਼ੀ ਕਾਲੇ ਗ੍ਰਹੇਣੋਪਪ੍ਲੁਤੋ ਯਥਾ
ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਐਸਾ ਲੱਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਾ ਚੰਦ ਗ੍ਰਹਿ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਸ ਚ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਤ੍ਮਾ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ। ਸੂਤਂ ਸਂਚੋਦਯਾਮਾਸ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਵਾਹ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਤੇ ਰਾਮ, ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਤੇ ਅਗੋਚਰ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, 'ਤੁਰੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ!'
ਰਾਮੋ ਯਾਹੀਤਿ ਤਂ ਸੂਤਂ ਤਿष੍ਠੇਤਿ ਚ ਜਨਸ੍ਤਥਾ। ਉਭਯਂ ਨਾਸ਼ਕਤ੍ ਸੂਤਃ ਕਰ੍ਤੁਮਧ੍ਵਨਿ ਚੋਦਿਤਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਚਲੋ', ਪਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਰੁਕੋ'; ਪਰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਦਬਾਅ ਵਿਚ ਆਇਆ ਸਾਰਥੀ, ਦੋਵੇਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ।
ਨਿਰ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਮਹਾਬਾਹੌ ਰਾਮੇ ਪੌਰਜਨਾਸ਼੍ਰੁਭਿਃ। ਪਤਿਤੈਰਭ੍ਯਵਹਿਤਂ ਪ੍ਰਣਨਾਸ਼ ਮਹੀਰਜਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਬਾਹੁ ਰਾਮ ਨਿਕਲਿਆ, ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਡਿੱਗਦੇ ਅੰਸੂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਨੂੰ ਭਿੱਜਾ ਕੇ ਥੱਲੇ ਕਰ ਗਏ।
ਰੁਦਿਤਾਸ਼੍ਰੁਪਰਿਦ੍ਯੂਨਂ ਹਾਹਾਕृਤਮਚੇਤਨਮ੍। ਪ੍ਰਯਾਣੇ ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਸੀਤ੍ ਪੁਰਂ ਪਰਮਪੀਡਿਤਮ੍
ਰਾਘਵ ਦੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਰੋਣ, ਅੰਸੂਆਂ ਅਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, 'ਹਾਏ ਹਾਏ' ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸੁਸ੍ਰਾਵ ਨਯਨੈਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਸ੍ਰਮਾਯਾਸਸਮ੍ਭਵਮ੍। ਮੀਨਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਚਲਿਤੈਃ ਸਲਿਲਂ ਪਙ੍ਕਜੈਰਿਵ
ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਦੁਖ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਅੰਸੂ ਵਗ ਪਏ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਹੋਏ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਕਮਲ ਹਿਲਦੇ ਹਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੁ ਨृਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੇਕਚਿਤ੍ਤਗਤਂ ਪੁਰਮ੍। ਨਿਪਪਾਤੈਵ ਦੁਃਖੇਨ ਕृਤ੍ਤਮੂਲ ਇਵ ਦ੍ਰੁਮਃ
ਪਰ ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਰਾਮ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਦੁਖ ਵਿਚ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਕੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਰੁੱਖ।