ਸਂਵਾਸਾਤ੍ ਪਰੁषਂ ਕਿਂਚਿਦਜ੍ਞਾਨਾਦਪਿ ਯਤ੍ ਕृਤਮ੍। ਤਨ੍ਮੇ ਸਮੁਪਜਾਨੀਤ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਿ ਵਃ
ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਜੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਰੁੱਖਾ ਬੋਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੋ।
ਜਜ੍ਞੋऽਥ ਤਾਸਾਂ ਸਂਨਾਦਃ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚੀਨਾਮਿਵ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ। ਮਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਣਾਮੇਵਂ ਵਦਤਿ ਰਾਘਵੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਘਵ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅਜਿਹਾ ਰੋਣ ਵਾਲਾ ਸੁਰ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੰਜਕਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ।
ਮੁਰਜਪਣਵਮੇਘਘੋषਵਦ੍ ਦਸ਼ਰਥਵੇਸ਼੍ਮ ਬਭੂਵ ਯਤ੍ ਪੁਰਾ। ਵਿਲਪਿਤਪਰਿਦੇਵਨਾਕੁਲਂ ਵ੍ਯਸਨਗਤਂ ਤਦਭੂਤ੍ ਸੁਦੁਃਖਿਤਮ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਘਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਢੋਲ ਤੇ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ — ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਰੋਣ-ਧੋਣ, ਵਿਲਾਪ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
thumb|ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਹੁਣ ਚਾਲੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਅਥ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਸੀਤਾ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਉਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੀਨਾਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਤਂ ਚਾਪਿ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸਹ ਸੀਤਯਾ। ਰਾਘਵਃ ਸ਼ੋਕਸਮ੍ਮੂਢੋ ਜਨਨੀਮਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍
ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਘਵ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਨ੍ਵਕ੍ਸ਼ਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਕੌਸਲ੍ਯਾਮਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍। ਅਪਿ ਮਾਤੁਃ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਯਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਰਣੌ ਪੁਨਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸੁਮੀਤਰਾ ਦੇ ਚਰਨ ਫਿਰੋਂ ਫੜੇ।
ਤਂ ਵਨ੍ਦਮਾਨਂ ਰੁਦਤੀ ਮਾਤਾ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਹਿਤਕਾਮਾ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਉਹਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ, ਭਲੇ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੰਮ ਕੇ ਬੋਲੀ।
ਸृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਨਵਾਸਾਯ ਸ੍ਵਨੁਰਕ੍ਤਃ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੇ। ਰਾਮੇ ਪ੍ਰਮਾਦਂ ਮਾ ਕਾਰ੍षੀਃ ਪੁਤ੍ਰ ਭ੍ਰਾਤਰਿ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਤੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਰਹੀਂ। ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਕਦੇ ਭੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਵ੍ਯਸਨੀ ਵਾ ਸਮृਦ੍ਧੋ ਵਾ ਗਤਿਰੇष ਤਵਾਨਘ। ਏष ਲੋਕੇ ਸਤਾਂ ਧਰ੍ਮੋ ਯਜ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਵਸ਼ਗੋ ਭਵੇਤ੍
ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਚਾਹੇ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੁਖ, ਇਹੀ ਤੇਰਾ ਰਾਹ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ।
ਇਦਂ ਹਿ ਵृਤ੍ਤਮੁਚਿਤਂ ਕੁਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਨਾਤਨਮ੍। ਦਾਨਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਤਨੁਤ੍ਯਾਗੋ ਮृਧੇषੁ ਹਿ
ਇਹ ਚਲਣ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਸਦੀਵੀ ਢੰਗ ਵਾਲਾ ਹੈ: ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਣਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣਾ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਤ੍ਵੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸੌ ਸਂਸਿਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਿਯਰਾਘਵਮ੍। ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰੁਵਾਚ ਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੁਮੀਤਰਾ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਜਾ।'
ਰਾਮਂ ਦਸ਼ਰਥਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਅਯੋਧ੍ਯਾਮਟਵੀਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਗਚ੍ਛ ਤਾਤ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਵਾਂਗੂ ਸਮਝ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗੂ, ਤੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗੂ। ਅਯੋਧਿਆ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਾ ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਰੇ।
ਤਤਃ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵਿਨੀਤੋ ਵਿਨਯਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਮਾਤਲਿਰ੍ਵਾਸਵਂ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਕਕੁਤਸ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਤਲੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ।
ਰਥਮਾਰੋਹ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਯਸ਼ਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰ ਮਾਂ ਰਾਮ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿਥੇ ਰਾਮ ਆਖਣਗੇ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਹਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਾਨਿ ਵਨੇ ਤ੍ਵਯਾ। ਤਾਨ੍ਯੁਪਕ੍ਰਮਿਤਵ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਤੈਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਹ ਸਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਹੁਣ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੇ ਹਨ।
ਤਂ ਰਥਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸੀਤਾ ਹृष੍ਟੇਨ ਚੇਤਸਾ। ਆਰੁਰੋਹ ਵਰਾਰੋਹਾ ਕृਤ੍ਵਾਲਂਕਾਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੀਤਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਵਨਵਾਸਂ ਹਿ ਸਂਖ੍ਯਾਯ ਵਾਸਾਂਸ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਭਰ੍ਤਾਰਮਨੁਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯੈ ਸੀਤਾਯੈ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੋ ਦਦੌ
ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦੇ ਸਾਲ ਗਿਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਈ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਸੁਰ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ।
ਤਥੈਵਾਯੁਧਜਾਤਾਨਿ ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਾਂ ਕਵਚਾਨਿ ਚ। ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਪ੍ਰਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਚਰ੍ਮ ਕਠਿਨਂ ਚ ਯਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਕਤਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਜੋ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਢਾਲ ਸਮੇਤ, ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਅਥੋ ਜ੍ਵਲਨਸਂਕਾਸ਼ਂ ਚਾਮੀਕਰਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਤਮਾਰੁਰੁਹਤੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਤੇ ਜਲਦੀ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।
ਸੀਤਾਤृਤੀਯਾਨਾਰੂਢਾਨ੍ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਥਮਚੋਦਯਤ੍। ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸਮ੍ਮਤਾਨਸ਼੍ਵਾਨ੍ ਵਾਯੁਵੇਗਸਮਾਞ੍ਜਵੇ
ਸੀਤਾ ਤੇ ਦੋ ਭਰਾ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੇ ਦੇਖ ਕੇ, ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਹਵਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਚਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਯਾਤੇ ਤੁ ਮਹਾਰਣ੍ਯਂ ਚਿਰਰਾਤ੍ਰਾਯ ਰਾਘਵੇ। ਬਭੂਵ ਨਗਰੇ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾ ਬਲਮੂਰ੍ਚ੍ਛਾ ਜਨਸ੍ਯ ਚ
ਜਦ ਰਾਘਵ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਮਾਇਆ ਛਾ ਗਈ।
ਤਤ੍ ਸਮਾਕੁਲਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਮਤ੍ਤਸਂਕੁਪਿਤਦ੍ਵਿਪਮ੍। ਹਯਸਿਞ੍ਜਿਤਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਪੁਰਮਾਸੀਨ੍ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍
ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਤੇ ਡਰ ਵਿਆਪ ਗਿਆ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਅਤੇ ਬੇਕਾਬੂ ਹਾਥੀਆਂ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਰਾਂਝਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਪਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਰ-ਗੁਲ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਤਃ ਸਬਾਲਵृਦ੍ਧਾ ਸਾ ਪੁਰੀ ਪਰਮਪੀਡਿਤਾ। ਰਾਮਮੇਵਾਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਘਰ੍ਮਾਰ੍ਤਃ ਸਲਿਲਂ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੱਚੇ ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰਫ਼ ਰਾਮ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤਪਦੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ।
ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ ਪृष੍ਠਤਸ਼੍ਚਾਪਿ ਲਮ੍ਬਮਾਨਾਸ੍ਤਦੁਨ੍ਮੁਖਾਃ। ਬਾष੍ਪਪੂਰ੍ਣਮੁਖਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਮੂਚੁਰ੍ਭृਸ਼ਨਿਃਸ੍ਵਨਾਃ
ਚਾਰੇ ਪਾਸੇ, ਪਾਸੇ ਤੇ ਪਿੱਛੇ, ਸਭ ਲੋਕ, ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਚਿਹਰੇ, ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਏ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਏ।
ਸਂਯਚ੍ਛ ਵਾਜਿਨਾਂ ਰਸ਼੍ਮੀਨ੍ ਸੂਤ ਯਾਹਿ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ। ਮੁਖਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ ਰਾਮਸ੍ਯ ਦੁਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਂ ਨੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਰਸੇ ਰੋਕੋ, ਸਾਰਥੀ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਲੋ; ਅਸੀਂ ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਹੁਣ ਵੇਖਣਾ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਆਯਸਂ ਹृਦਯਂ ਨੂਨਂ ਰਾਮਮਾਤੁਰਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਯਦ੍ ਦੇਵਗਰ੍ਭਪ੍ਰਤਿਮੇ ਵਨਂ ਯਾਤਿ ਨ ਭਿਦ੍ਯਤੇ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਰਾਮ ਦੀ ਮਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਲੋਹੇ ਦਾ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਕृਤ੍ਯਾ ਹਿ ਵੈਦੇਹੀ ਛਾਯੇਵਾਨੁਗਤਾ ਪਤਿਮ੍। ਨ ਜਹਾਤਿ ਰਤਾ ਧਰ੍ਮੇ ਮੇਰੁਮਰ੍ਕਪ੍ਰਭਾ ਯਥਾ
ਵੈਦੇਹੀ, ਆਪਣਾ ਫਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਪਈ ਹੈ; ਉਹ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ।
ਅਹੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਃ ਸਤਤਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨਮ੍। ਭ੍ਰਾਤਰਂ ਦੇਵਸਂਕਾਸ਼ਂ ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਚਰਿष੍ਯਸਿ
ਅਹੋ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਵਾਕਈ ਸੁਖੀ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਸੇਵਾ ਕਰੇਗਾ।
ਮਹਤ੍ਯੇषਾ ਹਿ ਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਰੇष ਚਾਭ੍ਯੁਦਯੋ ਮਹਾਨ੍। ਏष ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਮਾਰ੍ਗਸ਼੍ਚ ਯਦੇਨਮਨੁਗਚ੍ਛਸਿ
ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਮਝ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਤੇਰਾ ਵੱਡਾ ਸੁਭਾਗ ਹੈ; ਇਹ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਜਾਣ ਦਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿਆ।