ਨ ਮਾਮਸਜ੍ਜਨੇਨਾਰ੍ਯਾ ਸਮਾਨਯਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ। ਧਰ੍ਮਾਦ੍ ਵਿਚਲਿਤੁਂ ਨਾਹਮਲਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਦਿਵ ਪ੍ਰਭਾ
ਮਾਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੋ। ਜਿਵੇਂ ਚਾਨਣ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ।
ਨਾਤਨ੍ਤ੍ਰੀ ਵਾਦ੍ਯਤੇ ਵੀਣਾ ਨਾਚਕ੍ਰੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਰਥਃ। ਨਾਪਤਿਃ ਸੁਖਮੇਧੇਤ ਯਾ ਸ੍ਯਾਦਪਿ ਸ਼ਤਾਤ੍ਮਜਾ
ਜਿਵੇਂ ਤਾਰਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਵੀਣਾ ਨਹੀਂ ਵੱਜ ਸਕਦੀ, ਪਹੀਏ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਰਥ ਨਹੀਂ ਚਲ ਸਕਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੇਕਰ ਔਰਤ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਹ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਸੁਖੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੀ।
ਮਿਤਂ ਦਦਾਤਿ ਹਿ ਪਿਤਾ ਮਿਤਂ ਭ੍ਰਾਤਾ ਮਿਤਂ ਸੁਤਃ। ਅਮਿਤਸ੍ਯ ਤੁ ਦਾਤਾਰਂ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਕਾ ਨ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਪਿਓ, پرا, ਪੁੱਤਰ — ਹਰ ਕੋਈ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਪਤੀ ਤਾਂ ਬੇਹੱਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਕੌਣ ਔਰਤ ਐਸੇ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾ ਕਰੇ?
ਸਾਹਮੇਵਂਗਤਾ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਾ ਸ਼੍ਰੁਤਧਰ੍ਮਪਰਾਵਰਾ। ਆਰ੍ਯੇ ਕਿਮਵਮਨ੍ਯੇਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਭਰ੍ਤਾ ਹਿ ਦੈਵਤਮ੍
ਮੈਂ ਤਾਂ ਚੰਗੇ ਚਲਣ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ਹਾਂ। ਮਾਤਾ ਜੀ, ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਘੱਟ ਆਂਕ ਸਕਦੀ ਹਾਂ? ਔਰਤ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਉਸਦਾ ਪਰਮ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।
ਸੀਤਾਯਾ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਹृਦਯਙ੍ਗਮਮ੍। ਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮੁਮੋਚਾਸ਼੍ਰੁ ਸਹਸਾ ਦੁਃਖਹਰ੍षਜਮ੍
ਸੀਤਾ ਦੇ ਇਹ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੌਸਲਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮਿਲੇ-ਝੁਲੇ ਹੰਝੂ ਛੱਡ ਬੈਠੀ।
ਤਾਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰਭਿਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਤृਮਧ੍ਯੇऽਤਿਸਤ੍ਕृਤਾਮ੍। ਰਾਮਃ ਪਰਮਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮਾਤਰਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਅਮ੍ਬ ਮਾ ਦੁਃਖਿਤਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਯੇਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਿਤਰਂ ਮਮ। ਕ੍ਸ਼ਯੋऽਪਿ ਵਨਵਾਸਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮਾਂ, ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ; ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਪਿਓ ਵੱਲ ਵੇਖ। ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਜਲਦੀ ਹੀ ਲੰਘ ਜਾਵੇਗਾ।
ਸੁਪ੍ਤਾਯਾਸ੍ਤੇ ਗਮਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਨਵ ਵਰ੍षਾਣਿ ਪਞ੍ਚ ਚ। ਸਮਗ੍ਰਮਿਹ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਾਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਸੁਹृਦ੍ਵृਤਮ੍
ਇਹ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗੇਗਾ ਜਿਵੇਂ ਨੀਂਦ ਵਿਚ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਮੁੜ ਇੱਥੇ ਵੇਖੇਂਗੀ।
ਏਤਾਵਦਭਿਨੀਤਾਰ੍ਥਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਜਨਨੀਂ ਵਚਃ। ਤ੍ਰਯਃ ਸ਼ਤਸ਼ਤਾਰ੍ਧਾ ਹਿ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਾਤਰਃ
ਇਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਦਾ ਭਾਵ ਦੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਫਿਰ ਉਹ ਉੱਥੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਮਾਵਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗਾ।
ਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸ ਤਥੈਵਾਰ੍ਤਾ ਮਾਤॄਰ੍ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ। ਧਰ੍ਮਯੁਕ੍ਤਮਿਦਂ ਵਾਕ੍ਯਂ ਨਿਜਗਾਦ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਫਿਰ ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮਾਵਾਂ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਭਰੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸਂਵਾਸਾਤ੍ ਪਰੁषਂ ਕਿਂਚਿਦਜ੍ਞਾਨਾਦਪਿ ਯਤ੍ ਕृਤਮ੍। ਤਨ੍ਮੇ ਸਮੁਪਜਾਨੀਤ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਾਮਨ੍ਤ੍ਰਯਾਮਿ ਵਃ
ਇੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ, ਜੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਰੁੱਖਾ ਬੋਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇਵੋ।
ਜਜ੍ਞੋऽਥ ਤਾਸਾਂ ਸਂਨਾਦਃ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚੀਨਾਮਿਵ ਨਿਃਸ੍ਵਨਃ। ਮਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਣਾਮੇਵਂ ਵਦਤਿ ਰਾਘਵੇ
ਜਦੋਂ ਰਾਘਵ ਨੇ ਰਾਜੇ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਅਜਿਹਾ ਰੋਣ ਵਾਲਾ ਸੁਰ ਉਠਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੰਜਕਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ।
ਮੁਰਜਪਣਵਮੇਘਘੋषਵਦ੍ ਦਸ਼ਰਥਵੇਸ਼੍ਮ ਬਭੂਵ ਯਤ੍ ਪੁਰਾ। ਵਿਲਪਿਤਪਰਿਦੇਵਨਾਕੁਲਂ ਵ੍ਯਸਨਗਤਂ ਤਦਭੂਤ੍ ਸੁਦੁਃਖਿਤਮ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਦਾ ਘਰ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਮ੍ਰਿਦੰਗ, ਢੋਲ ਤੇ ਬਦਲਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ — ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਰੋਣ-ਧੋਣ, ਵਿਲਾਪ ਤੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
thumb|ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਹੁਣ ਚਾਲੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਅਥ ਰਾਮਸ਼੍ਚ ਸੀਤਾ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ। ਉਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਦੀਨਾਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ, ਸੀਤਾ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕੀਤੀ।
ਤਂ ਚਾਪਿ ਸਮਨੁਜ੍ਞਾਪ੍ਯ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਃ ਸਹ ਸੀਤਯਾ। ਰਾਘਵਃ ਸ਼ੋਕਸਮ੍ਮੂਢੋ ਜਨਨੀਮਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍
ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਘਵ ਨੇ ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਅਨ੍ਵਕ੍ਸ਼ਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋ ਭ੍ਰਾਤੁਃ ਕੌਸਲ੍ਯਾਮਭ੍ਯਵਾਦਯਤ੍। ਅਪਿ ਮਾਤੁਃ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਯਾ ਜਗ੍ਰਾਹ ਚਰਣੌ ਪੁਨਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸੁਮੀਤਰਾ ਦੇ ਚਰਨ ਫਿਰੋਂ ਫੜੇ।
ਤਂ ਵਨ੍ਦਮਾਨਂ ਰੁਦਤੀ ਮਾਤਾ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਹਿਤਕਾਮਾ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਮ੍
ਉਹਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਰੋਂਦੀ ਹੋਈ, ਭਲੇ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦੀ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੰਮ ਕੇ ਬੋਲੀ।
ਸृष੍ਟਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਨਵਾਸਾਯ ਸ੍ਵਨੁਰਕ੍ਤਃ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੇ। ਰਾਮੇ ਪ੍ਰਮਾਦਂ ਮਾ ਕਾਰ੍षੀਃ ਪੁਤ੍ਰ ਭ੍ਰਾਤਰਿ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਤੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਲੱਗਾ ਰਹੀਂ। ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਕਦੇ ਭੀ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾ ਕਰੀਂ।
ਵ੍ਯਸਨੀ ਵਾ ਸਮृਦ੍ਧੋ ਵਾ ਗਤਿਰੇष ਤਵਾਨਘ। ਏष ਲੋਕੇ ਸਤਾਂ ਧਰ੍ਮੋ ਯਜ੍ਜ੍ਯੇष੍ਠਵਸ਼ਗੋ ਭਵੇਤ੍
ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਚਾਹੇ ਦੁੱਖ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸੁਖ, ਇਹੀ ਤੇਰਾ ਰਾਹ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ।
ਇਦਂ ਹਿ ਵृਤ੍ਤਮੁਚਿਤਂ ਕੁਲਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਸਨਾਤਨਮ੍। ਦਾਨਂ ਦੀਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਤਨੁਤ੍ਯਾਗੋ ਮृਧੇषੁ ਹਿ
ਇਹ ਚਲਣ ਇਸ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਸਦੀਵੀ ਢੰਗ ਵਾਲਾ ਹੈ: ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਣਾ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇਣਾ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਤ੍ਵੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਸੌ ਸਂਸਿਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਿਯਰਾਘਵਮ੍। ਸੁਮਿਤ੍ਰਾ ਗਚ੍ਛ ਗਚ੍ਛੇਤਿ ਪੁਨਃ ਪੁਨਰੁਵਾਚ ਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੁਮੀਤਰਾ ਨੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਖਿਆ, 'ਜਾ ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਜਾ।'
ਰਾਮਂ ਦਸ਼ਰਥਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾਮ੍। ਅਯੋਧ੍ਯਾਮਟਵੀਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਗਚ੍ਛ ਤਾਤ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਵਾਂਗੂ ਸਮਝ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗੂ, ਤੇ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗੂ। ਅਯੋਧਿਆ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਸਮਝ ਕੇ, ਜਾ ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਰੇ।
ਤਤਃ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵਿਨੀਤੋ ਵਿਨਯਜ੍ਞਸ਼੍ਚ ਮਾਤਲਿਰ੍ਵਾਸਵਂ ਯਥਾ
ਫਿਰ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ, ਕਕੁਤਸ ਵੰਸ਼ੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਤਲੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ।
ਰਥਮਾਰੋਹ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰ ਮਹਾਯਸ਼ਃ। ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਯਿष੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰ ਮਾਂ ਰਾਮ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗਾ ਜਿਥੇ ਰਾਮ ਆਖਣਗੇ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਹਿ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਾਨਿ ਵਨੇ ਤ੍ਵਯਾ। ਤਾਨ੍ਯੁਪਕ੍ਰਮਿਤਵ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਤੈਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਹ ਸਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਹੁਣ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੇ ਹਨ।
ਤਂ ਰਥਂ ਸੂਰ੍ਯਸਂਕਾਸ਼ਂ ਸੀਤਾ ਹृष੍ਟੇਨ ਚੇਤਸਾ। ਆਰੁਰੋਹ ਵਰਾਰੋਹਾ ਕृਤ੍ਵਾਲਂਕਾਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਸੀਤਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ।
ਵਨਵਾਸਂ ਹਿ ਸਂਖ੍ਯਾਯ ਵਾਸਾਂਸ੍ਯਾਭਰਣਾਨਿ ਚ। ਭਰ੍ਤਾਰਮਨੁਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯੈ ਸੀਤਾਯੈ ਸ਼੍ਵਸ਼ੁਰੋ ਦਦੌ
ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦੇ ਸਾਲ ਗਿਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਈ, ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਸੁਰ ਨੇ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ।
ਤਥੈਵਾਯੁਧਜਾਤਾਨਿ ਭ੍ਰਾਤृਭ੍ਯਾਂ ਕਵਚਾਨਿ ਚ। ਰਥੋਪਸ੍ਥੇ ਪ੍ਰਵਿਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਚਰ੍ਮ ਕਠਿਨਂ ਚ ਯਤ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋਹਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਬਕਤਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਜੋ ਰਥ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ ਢਾਲ ਸਮੇਤ, ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਗਏ।
ਅਥੋ ਜ੍ਵਲਨਸਂਕਾਸ਼ਂ ਚਾਮੀਕਰਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਤਮਾਰੁਰੁਹਤੁਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਭ੍ਰਾਤਰੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੇ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਤੇ ਜਲਦੀ ਚੜ੍ਹ ਗਏ।