ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਂ ਯਥਾ ਨਰ੍ਚ੍ਛੇਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਪੂਜ੍ਯੇਨ ਪੂਜਿਤਾ। ਮਾਂ ਹਿ ਸਂਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਸਾ ਤ੍ਵਯਿ ਜੀਵੇਤ੍ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਤੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਭ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸੰਭਾਲ ਕਿ ਉਹ ਪੁੱਤ ਦੇ ਗਮ 'ਚ ਨਾਸ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਰਹੇਗੀ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹੀ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੇਗੀ।
ਇਮਾਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋਪਮ ਜਾਤਗਰ੍ਧਿਨੀਂ ਤਥਾ ਵਿਧਾਤੁਂ ਜਨਨੀਂ ਮਮਾਰ੍ਹਸਿ। ਯਥਾ ਵਨਸ੍ਥੇ ਮਯਿ ਸ਼ੋਕਕਰ੍ਸ਼ਿਤਾ ਨ ਜੀਵਿਤਂ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਯਮਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਮੇਰੀ ਮਾਂ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਰਗੀ ਹੈ ਤੇ ਹੁਣ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਇਤਨਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖੀਂ ਕਿ ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹਾਂ ਤੇ ਉਹ ਗਮ ਨਾਲ ਘੁਟ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਕੇ ਜਮ ਦੇ ਘਰ ਨਾ ਚਲੀ ਜਾਵੇ।
thumb|ਏਕੋਨਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਉਨਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਮੁਨਿਵੇषਧਰਂ ਚ ਤਮ੍। ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਾਭੀ ਰਾਜਾ ਵਿਗਤਚੇਤਨਃ
ਪਰ ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਤਪਸਵੀ ਦੇ ਵੈਸ ਵਿਚ ਵੇਖਿਆ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨੈਨਂ ਦੁਃਖੇਨ ਸਂਤਪ੍ਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵੈਕ੍ਸ਼ਤ ਰਾਘਵਮ੍। ਨ ਚੈਨਮਭਿਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ ਦੁਰ੍ਮਨਾਃ
ਗਮ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਵੇਖ ਕੇ ਕੁਝ ਆਖਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਿਵਾਸਂਜ੍ਞੋ ਦੁਃਖਿਤਸ਼੍ਚ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਵਿਲਲਾਪ ਮਹਾਬਾਹੂ ਰਾਮਮੇਵਾਨੁਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਮਹਾਂਬਲੀ ਰਾਜਾ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਿਰਫ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਮਨ੍ਯੇ ਖਲੁ ਮਯਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਵਤ੍ਸਾ ਬਹਵਃ ਕृਤਾਃ। ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਹਿਂਸਿਤਾ ਵਾਪਿ ਤਨ੍ਮਾਮਿਦਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਬਛੜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਜਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਹੈ।
ਨ ਤ੍ਵੇਵਾਨਾਗਤੇ ਕਾਲੇ ਦੇਹਾਚ੍ਚ੍ਯਵਤਿ ਜੀਵਿਤਮ੍। ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਕ੍ਲਿਸ਼੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਮਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਵੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦੀ। ਕੈਕੇਈ ਵਲੋਂ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਮੌਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ।
ਯੋऽਹਂ ਪਾਵਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਮ੍। ਵਿਹਾਯ ਵਸਨੇ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮੇ ਤਾਪਸਾਚ੍ਛਾਦਮਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜਾ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰ ਕੱਪੜੇ ਛੱਡ ਕੇ ਤਪਸਵੀ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਲਿਆ ਹੈ।
ਏਕਸ੍ਯਾਃ ਖਲੁ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਃ ਕृਤੇऽਯਂ ਖਿਦ੍ਯਤੇ ਜਨਃ। ਸ੍ਵਾਰ੍ਥੇ ਪ੍ਰਯਤਮਾਨਾਯਾਃ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਿਕृਤਿਂ ਤ੍ਵਿਮਾਮ੍
ਇਹ ਸਾਰਾ ਲੋਕ ਇਕੋ ਕੈਕੇਈ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੁਆਰਥ ਲਈ ਇਹ ਚਲਾਕੀ ਕਰ ਗਈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਬਾष੍ਪੇਣ ਵਿਹਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਃ। ਰਾਮੇਤਿ ਸਕृਦੇਵੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਹਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਸਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਹੋਸ਼ ਹੰਝੂਆਂ ਕਰਕੇ ਖੋ ਗਏ, ਉਹ ਸਿਰਫ 'ਰਾਮ' ਹੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਆਖ ਸਕਿਆ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਿਆ।
ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਤੁ ਪ੍ਰਤਿਲਭ੍ਯੈਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤਾਤ੍ ਸ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਮਸ਼੍ਰੁਪੂਰ੍ਣਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫੇਰ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਨੇ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਔਪਵਾਹ੍ਯਂ ਰਥਂ ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਮਾਯਾਹਿ ਹਯੋਤ੍ਤਮੈਃ। ਪ੍ਰਾਪਯੈਨਂ ਮਹਾਭਾਗਮਿਤੋ ਜਨਪਦਾਤ੍ ਪਰਮ੍
ਤੂੰ ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਰਥ ਜੋੜ ਕੇ ਲਿਆ, ਤੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇੱਥੋਂ ਦੂਰ ਪਿੰਡਾਂ ਵੱਲ ਛੱਡ ਆ।
ਏਵਂ ਮਨ੍ਯੇ ਗੁਣਵਤਾਂ ਗੁਣਾਨਾਂ ਫਲਮੁਚ੍ਯਤੇ। ਪਿਤ੍ਰਾ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਯਤ੍ਸਾਧੁਰ੍ਵੀਰੋ ਨਿਰ੍ਵਾਸ੍ਯਤੇ ਵਨਮ੍
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਇਹੀ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੇਕੀ ਦਾ ਫਲ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸੱਚੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸਤੇ ਭੇਜ ਦੇਂਦੇ ਹਨ।
ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਚਨਮਾਜ੍ਞਾਯ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਯੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਤਤ੍ਰ ਰਥਮਸ਼੍ਵੈਰਲਂਕृਤਮ੍
ਰਾਜੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੁਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਰਥ ਜੋੜਿਆ ਤੇ ਉੱਥੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਂ ਰਥਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਯ ਸੂਤਃ ਕਨਕਭੂषਿਤਮ੍। ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੇऽਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਪਰਮਵਾਜਿਭਿਃ
ਸਾਰਥੀ ਨੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਵਧੀਆ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਰਥ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਦੱਸਿਆ।
ਰਾਜਾ ਸਤ੍ਵਰਮਾਹੂਯ ਵ੍ਯਾਪृਤਂ ਵਿਤ੍ਤਸਂਚਯੇ। ਉਵਾਚ ਦੇਸ਼ਕਾਲਜ੍ਞੋ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਰਾਜੇ ਨੇ ਜਦ ਤੁਰੰਤ ਧਨ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤਾਂ ਸਮੇਂ ਤੇ ਠੀਕ ਸੋਚਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਫ-ਦਿਲ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ:
ਵਾਸਾਂਸਿ ਚ ਵਰਾਰ੍ਹਾਣਿ ਭੂषਣਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ। ਵਰ੍षਾਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਂਖ੍ਯਾਯ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਨਯ
ਵੈਦੇਹੀ ਲਈ ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗਹਿਣੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਪੈ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਲਦੀ ਲਿਆ ਆ।
ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣੈਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਗਤ੍ਵਾ ਕੋਸ਼ਗृਹਂ ਤਤਃ। ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਤ੍ ਸਰ੍ਵਮਾਹृਤ੍ਯ ਸੀਤਾਯੈ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮੇਵ ਤਤ੍
ਰਾਜੇ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਖਜਾਨੇ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਫੌਰਨ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਾ ਸੁਜਾਤਾ ਸੁਜਾਤਾਨਿ ਵੈਦੇਹੀ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਵਨਮ੍। ਭੂषਯਾਮਾਸ ਗਾਤ੍ਰਾਣਿ ਤੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਭੂषਣੈਃ
ਉਹ ਚੰਗੀ ਜਾਤ ਵਾਲੀ ਵੈਦੇਹੀ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ-ਸੋਹਣੇ ਗਹਿਣੇ ਪਾ ਕੇ, ਜਦ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਈ, ਆਪਣੇ ਅੰਗ ਸਜਾ ਲਈ।
ਵ੍ਯਰਾਜਯਤ ਵੈਦੇਹੀ ਵੇਸ਼੍ਮ ਤਤ੍ ਸੁਵਿਭੂषਿਤਾ। ਉਦ੍ਯਤੋਂऽਸ਼ੁਮਤਃ ਕਾਲੇ ਖਂ ਪ੍ਰਭੇਵ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਹਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੈਦੇਹੀ ਨੇ ਉਹ ਘਰ ਚਮਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂ ਭੁਜਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਰ੍ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਨਾਚਰਨ੍ਤੀਂ ਕृਪਣਂ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯੁਪਾਘ੍ਰਾਯ ਮੈਥਿਲੀਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸੱਸ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟ ਕੇ, ਰੋਦਿਆਂ ਹੋਇਆ, ਮੈਥਿਲੀ ਦੇ ਮੱਥੇ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਅਸਤ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਸਤਤਂ ਸਤ੍ਕृਤਾਃ ਪ੍ਰਿਯੈਃ। ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਨਾਨੁਮਨ੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਨਿਪਾਤਗਤਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਔਰਤਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਦਾ ਰਹੇ, ਆਪਣੇ ਡਿੱਗੇ ਪਤੀ ਦਾ ਸਾਥ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀਆਂ, ਉਹ ਸੱਚੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ।
ਏष ਸ੍ਵਭਾਵੋ ਨਾਰੀਣਾਮਨੁਭੂਯ ਪੁਰਾ ਸੁਖਮ੍। ਅਲ੍ਪਾਮਪ੍ਯਾਪਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੁष੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਜਹਤ੍ਯਪਿ
ਇਹੀ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਸਭਾਵ ਹੈ—ਜਦ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਸੁਖ ਵੇਖ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਮੁਸੀਬਤ ਆਉਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਸਤ੍ਯਸ਼ੀਲਾ ਵਿਕृਤਾ ਦੁਰ੍ਗਾ ਅਹृਦਯਾਃ ਸਦਾ। ਅਸਤ੍ਯਃ ਪਾਪਸਂਕਲ੍ਪਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਵਿਰਾਗਿਣਃ
ਔਰਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਝੂਠੀਆਂ, ਰੰਗ ਬਦਲਣ ਵਾਲੀਆਂ, ਕਠੋਰ ਦਿਲੀਆਂ ਤੇ ਨਿਰਦਈ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪਿਆਰ ਸਿਰਫ ਇਕ ਪਲ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਕੁਲਂ ਨ ਕृਤਂ ਵਿਦ੍ਯਾ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਨਾਪਿ ਸਂਗ੍ਰਹਃ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਹृਦਯਮਨਿਤ੍ਯਹृਦਯਾ ਹਿ ਤਾਃ
ਨਾ ਘਰ-ਖਾਨਦਾਨ, ਨਾ ਕੀਤੇ ਕੰਮ, ਨਾ ਵਿਦਿਆ, ਨਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੀ ਪਿਆਰ—ਕੁਝ ਵੀ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਅਸਥਿਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਸਾਧ੍ਵੀਨਾਂ ਤੁ ਸ੍ਥਿਤਾਨਾਂ ਤੁ ਸ਼ੀਲੇ ਸਤ੍ਯੇ ਸ਼੍ਰੁਤੇ ਸ੍ਥਿਤੇ। ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਪਰਮਂ ਪਤਿਰੇਕੋ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਚੰਗੇ ਚਲਣ, ਸੱਚ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿਚ ਡਟੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਵਮਨ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਵ੍ਰਾਜਿਤੋ ਵਨਮ੍। ਤਵ ਦੇਵਸਮਸ੍ਤ੍ਵੇष ਨਿਰ੍ਧਨਃ ਸਧਨੋऽਪਿ ਵਾ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਘੱਟ ਨਾ ਆਂਕੀਂ। ਉਹ ਚਾਹੇ ਗਰੀਬ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਨਵਾਨ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ।
ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਵਚਨਂ ਸੀਤਾ ਤਸ੍ਯਾ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਂਹਿਤਮ੍। ਕृਤ੍ਵਾਞ੍ਜਲਿਮੁਵਾਚੇਦਂ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਰੂਮਭਿਮੁਖੇ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਤੇ ਭਲੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਸਮਝ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਆਪਣੀ ਸੱਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਕਰਿष੍ਯੇ ਸਰ੍ਵਮੇਵਾਹਮਾਰ੍ਯਾ ਯਦਨੁਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਮਾਮ੍। ਅਭਿਜ੍ਞਾਸ੍ਮਿ ਯਥਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਚ ਮੇ
ਮਾਤਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਆਖੋਗੇ, ਮੈਂ ਉਹ ਸਭ ਕਰਾਂਗੀ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਪਤੀ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਮੈਂ ਸੁਣ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ।