ਯੋ ਹਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਯਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਮਨਃ। ਰਜ੍ਜੁਸ੍ਨੇਹੇਨ ਕਿਂ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਯਜਤਃ ਕੁਞ੍ਜਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਦਾਨ ਕਰ ਕੇ, enclosure 'ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਰੱਸੀ ਦਾ ਮੋਹ ਕੀਹ, ਜਦ ਉਹ ਹਾਥੀ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ?
ਤਥਾ ਮਮ ਸਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਿਂ ਧ੍ਵਜਿਨ੍ਯਾ ਜਗਤ੍ਪਤੇ। ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵਾਨੁਜਾਨਾਮਿ ਚੀਰਾਣ੍ਯੇਵਾਨਯਨ੍ਤੁ ਮੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗਾ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਫੌਜ ਦੀ ਕੀ ਜਰੂਰਤ? ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੇਵਲ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਲਿਆਓ।
ਖਨਿਤ੍ਰਪਿਟਕੇ ਚੋਭੇ ਸਮਾਨਯਤ ਗਚ੍ਛਤ। ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਵਨੇ ਵਾਸਂ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਸਤੋ ਮਮ
ਜਦ ਮੈਂ ਜਾਵਾਂ, ਫਾਵੜੀ ਤੇ ਟੋਕਰੀ ਵੀ ਲਿਆਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਹੈ।
ਅਥ ਚੀਰਾਣਿ ਕੈਕੇਯੀ ਸ੍ਵਯਮਾਹृਤ੍ਯ ਰਾਘਵਮ੍। ਉਵਾਚ ਪਰਿਧਤ੍ਸ੍ਵੇਤਿ ਜਨੌਘੇ ਨਿਰਪਤ੍ਰਪਾ
ਫਿਰ ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਖੁਦ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਾਜ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਲਿਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਪਹਿਨ ਲਓ।'
ਸ ਚੀਰੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੇ। ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਮਵਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਮੁਨਿਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਵਸ੍ਤ ਹ
ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਕੈਕੇਈ ਕੋਲੋਂ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਨਫੀਸ ਕੱਪੜਾ ਉਤਾਰ ਕੇ ਸੰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਲਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਿਹਾਯ ਵਸਨੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਤਾਪਸਾਚ੍ਛਾਦਨੇ ਚੈਵ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਿਤੁਰਗ੍ਰਤਃ
ਉਥੇ ਹੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਿਉ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਅਥਾਤ੍ਮਪਰਿਧਾਨਾਰ੍ਥਂ ਸੀਤਾ ਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਿਨੀ। ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚੀਰਂ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਪृषਤੀ ਵਾਗੁਰਾਮਿਵ
ਫਿਰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੇ, ਉਹ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਡਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਰਣੀ ਜਾਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਵ੍ਯਪਤ੍ਰਪਮਾਣੇਵ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚ ਸੁਦੁਰ੍ਮਨਾਃ। ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਃ ਕੁਸ਼ਚੀਰੇ ਤੇ ਜਾਨਕੀ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਤੇ ਲਜਜਤ ਹੋਈ, ਨਿਗਾਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਕੈਕੇਈ ਕੋਲੋਂ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਛਾਲ ਲੈ ਲਈ।
ਅਸ਼੍ਰੁਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਨੇਤ੍ਰਾ ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾ ਧਰ੍ਮਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਪ੍ਰਤਿਮਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਕਥਂ ਨੁ ਚੀਰਂ ਬਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯੋ ਵਨਵਾਸਿਨਃ। ਇਤਿ ਹ੍ਯਕੁਸ਼ਲਾ ਸੀਤਾ ਸਾ ਮੁਮੋਹ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
"ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸੰਤ ਇਹ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਕਿਵੇਂ ਪਾਂਦੇ ਹੋਣਗੇ?"—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਅਣਜਾਣ ਸੀਤਾ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਕਣ੍ਠੇ ਸ੍ਮ ਸਾ ਚੀਰਮੇਕਮਾਦਾਯ ਪਾਣਿਨਾ। ਤਸ੍ਥੌ ਹ੍ਯਕੁਸ਼ਲਾ ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਛਾਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਈ ਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਲਜਜਤ ਤੇ ਅਣਜਾਣ ਖੜੀ ਰਹੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਗਤ੍ਯ ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਚੀਰਂ ਬਬਨ੍ਧ ਸੀਤਾਯਾਃ ਕੌਸ਼ੇਯਸ੍ਯੋਪਰਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਮ ਚੁਸਤ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਉੱਤੇ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਮਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ ਸੀਤਾਯਾ ਬਧ੍ਨਨ੍ਤਂ ਚੀਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਚਰਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਵਾਰਿ ਨੇਤ੍ਰਜਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੀਤਾ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਹਿ ਪਏ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਯਤ੍ਤਾ ਰਾਮਂ ਜ੍ਵਲਿਤਤੇਜਸਮ੍। ਵਤ੍ਸ ਨੈਵਂ ਨਿਯੁਕ੍ਤੇਯਂ ਵਨਵਾਸੇ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਭਰ ਔਰਤਾਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ: "ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਇਹ ਮਤਵਾਨੀ ਜੰਗਲ ਦੀ ਵਾਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣੀ।"
ਪਿਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਾਨੁਰੋਧੇਨ ਗਤਸ੍ਯ ਵਿਜਨਂ ਵਨਮ੍। ਤਾਵਦ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਸ੍ਯਾ ਨਃ ਸਫਲਂ ਭਵਤੁ ਪ੍ਰਭੋ
"ਤੂੰ ਪਿਉ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ; ਸਾਡਾ ਇਹ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਹੀ ਸਾਡੀ ਆਸ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।"
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹਾਯੇਨ ਵਨਂ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਨੇਯਮਰ੍ਹਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਵਸ੍ਤੁਂ ਤਾਪਸਵਦ੍ ਵਨੇ
"ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾ; ਇਹ ਸੁਭਾਗਣੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ।"
ਕੁਰੁ ਨੋ ਯਾਚਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰ ਸੀਤਾ ਤਿष੍ਠਤੁ ਭਾਮਿਨੀ। ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਹੀਦਾਨੀਂ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ
"ਸਾਡੀ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਮੰਨ ਲੈ, ਪੁੱਤ੍ਰਾ: ਸੀਤਾ, ਜੋ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਥਾਂ ਰਹਿ ਜਾਵੇ; ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।"
ਤਾਸਾਮੇਵਂਵਿਧਾ ਵਾਚਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ। ਬਬਨ੍ਧੈਵ ਤਥਾ ਚੀਰਂ ਸੀਤਯਾ ਤੁਲ੍ਯਸ਼ੀਲਯਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਰਾਮ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਚੀਰੇ ਗृਹੀਤੇ ਤੁ ਤਯਾ ਸਬਾष੍ਪੋ ਨृਪਤੇਰ੍ਗੁਰੁਃ। ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਸੀਤਾਂ ਕੈਕੇਯੀਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਨੇ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਪਾ ਲਿਆ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਤਿਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਮੇਧੇ ਕੈਕੇਯਿ ਕੁਲਪਾਂਸਨਿ। ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਨ ਪ੍ਰਮਾਣੇऽਵਤਿष੍ਠਸਿ
"ਤੂੰ ਤਾਂ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਈ, ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਕੈਕੇਈ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਨਾਕ ਕਟਾ ਦਿੱਤੀ; ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ ਤੂੰ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।"
ਨ ਗਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਨਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਸੀਤਯਾ ਸ਼ੀਲਵਰ੍ਜਿਤੇ। ਅਨੁष੍ਠਾਸ੍ਯਤਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸੀਤਾ ਪ੍ਰਕृਤਮਾਸਨਮ੍
"ਮਹਿਲ ਦੀ ਮਾਲਕਣ, ਸੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਸੀਤਾ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਾਮ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇਗੀ।"
ਆਤ੍ਮਾ ਹਿ ਦਾਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਦਾਰਸਂਗ੍ਰਹਵਰ੍ਤਿਨਾਮ੍। ਆਤ੍ਮੇਯਮਿਤਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਪਾਲਯਿष੍ਯਤਿ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
"ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਵਿਆਹੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਰਾਮ ਵੀ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਸਮਝ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੇਗਾ।"
ਅਥ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਵੈਦੇਹੀ ਵਨਂ ਰਾਮੇਣ ਸਂਗਤਾ। ਵਯਮਤ੍ਰਾਨੁਯਾਸ੍ਯਾਮਃ ਪੁਰਂ ਚੇਦਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਹੁਣ ਜਦੋਂ ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਇੱਥੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲ ਪਵਾਂਗੇ, ਜੇ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡਣਾ ਪੈ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਤਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਸਦਾਰੋ ਯਤ੍ਰ ਰਾਘਵਃ। ਸਹੋਪਜੀਵ੍ਯਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਚ ਪੁਰਂ ਚ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਰਾਘਵ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਜਾਵੇਗਾ, ਉੱਥੇ ਹੀ ਰੱਖਵੇਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ, ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਲੋਕ, ਰਾਜ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰ ਚਲੇ ਜਾਣਗੇ ਜੋ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹਨ।
ਭਰਤਸ਼੍ਚ ਸਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਸ਼੍ਚੀਰਵਾਸਾ ਵਨੇਚਰਃ। ਵਨੇ ਵਸਨ੍ਤਂ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਮਨੁਵਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਪੂਰ੍ਵਜਮ੍
ਭਰਤ ਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਵੀ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣਗੇ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਕਕੁਤਸਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਦ ਉਹ ਉੱਥੇ ਵੱਸੇਗਾ।
ਤਤਃ ਸ਼ੂਨ੍ਯਾਂ ਗਤਜਨਾਂ ਵਸੁਧਾਂ ਪਾਦਪੈਃ ਸਹ। ਤ੍ਵਮੇਕਾ ਸ਼ਾਧਿ ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾ ਪ੍ਰਜਾਨਾਮਹਿਤੇ ਸ੍ਥਿਤਾ
ਫਿਰ ਜਦ ਧਰਤੀ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ ਤੇ ਸਿਰਫ ਦਰੱਖਤ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਣਗੇ, ਤੂੰ ਇਕੱਲੀ ਹੀ ਰਾਜ ਕਰੀਂਗੀ, ਹੇ ਬੁਰੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜੀ ਹੈ।
ਨ ਹਿ ਤਦ੍ ਭਵਿਤਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਯਤ੍ਰ ਰਾਮੋ ਨ ਭੂਪਤਿਃ। ਤਦ੍ ਵਨਂ ਭਵਿਤਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਂ ਯਤ੍ਰ ਰਾਮੋ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਉਹ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਹੀ ਰਾਜ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ ਜਿੱਥੇ ਰਾਮ ਵੱਸੇਗਾ।
ਨ ਹ੍ਯਦਤ੍ਤਾਂ ਮਹੀਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਭਰਤਃ ਸ਼ਾਸ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ। ਤ੍ਵਯਿ ਵਾ ਪੁਤ੍ਰਵਦ੍ ਵਸ੍ਤੁਂ ਯਦਿ ਜਾਤੋ ਮਹੀਪਤੇਃ
ਭਰਤ ਉਹ ਧਰਤੀ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਜੋ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪੁੱਤ ਵਾਂਗ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਜੇ ਉਹ ਰਾਜੇ ਦਾ ਪੁੱਤ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਪਿ ਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਤਲਾਦ੍ ਗਗਨਂ ਚੋਤ੍ਪਤਿष੍ਯਸਿ। ਪਿਤृਵਂਸ਼ਚਰਿਤ੍ਰਜ੍ਞਃ ਸੋऽਨ੍ਯਥਾ ਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਆਸਮਾਨ ਤੱਕ ਵੀ ਚਲੀ ਜਾਵੀਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਰਿਵਾਜ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਤਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰਗਰ੍ਧਿਨ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕृਤਮਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਲੋਕੇ ਨਹਿ ਸ ਵਿਦ੍ਯੇਤ ਯੋ ਨ ਰਾਮਮਨੁਵ੍ਰਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਦੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਭਗਤ ਨਾ ਹੋਵੇ।