ਨਹਿ ਕਂਚਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮੋ ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਗੁਣਂ ਵਯਮ੍। ਦੁਰ੍ਲਭੋ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਨਿਰਯਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕਸ੍ਯੇਵ ਕਲ੍ਮषਮ੍
ਅਸੀਂ ਰਾਘਵ ਵਿਚ ਕੋਈ ਖ਼ਾਮੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਉਸ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਣਾ ਉਤਨਾ ਹੀ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ 'ਤੇ ਦਾਗ ਹੋਵੇ।
ਅਥਵਾ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਂ ਕਂਚਿਦ੍ ਦੋषਂ ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਰਾਘਵੇ। ਤਮਦ੍ਯ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਤਦਾ ਰਾਮੋ ਵਿਵਾਸ੍ਯਤੇ
ਪਰ, ਰਾਣੀ ਜੀ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਰਾਘਵ ਵਿਚ ਕੋਈ ਖ਼ਾਮੀ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸੋ; ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।
ਅਦੁष੍ਟਸ੍ਯ ਹਿ ਸਂਤ੍ਯਾਗਃ ਸਤ੍ਪਥੇ ਨਿਰਤਸ੍ਯ ਚ। ਨਿਰ੍ਦਹੇਦਪਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਦ੍ਯੁਤਿਂ ਧਰ੍ਮਵਿਰੋਧਵਾਨ੍
ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਸੱਚੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ, ਇਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਚਮਕ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਦਲਂ ਦੇਵਿ ਰਾਮਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵਿਹਤਯਾ ਤ੍ਵਯਾ। ਲੋਕਤੋऽਪਿ ਹਿ ਤੇ ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਃ ਪਰਿਵਾਦਃ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
ਹੁਣ ਬਸ ਕਰੋ, ਰਾਣੀ ਜੀ, ਰਾਮ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ; ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਤੋਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਵਚੋ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਤਰਸ੍ਵਰਃ। ਸ਼ੋਕੋਪਹਤਯਾ ਵਾਚਾ ਕੈਕੇਯੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਿੱਧਾਰਥ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੁਖ ਨਾਲ ਥੱਕ ਗਈ ਸੀ, ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੋਲੇ:
ਏਤਦ੍ਵਚੋ ਨੇਚ੍ਛਸਿ ਪਾਪਰੂਪੇ ਹਿਤਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਮਮਾਤ੍ਮਨੋऽਥਵਾ। ਆਸ੍ਥਾਯ ਮਾਰ੍ਗਂ ਕृਪਣਂ ਕੁਚੇष੍ਟਾ ਚੇष੍ਟਾ ਹਿ ਤੇ ਸਾਧੁਪਥਾਦਪੇਤਾ
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਹਨ, ਸੁਣਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਕਠੋਰ ਰਾਹ ਪਕੜ ਲਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਹਾਰ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਨੁਵ੍ਰਜਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਦ੍ਯ ਰਾਮਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸੁਖਂ ਧਨਂ ਚ। ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਰਾਜ੍ਞਾ ਭਰਤੇਨ ਚ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾਸੁਖਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਚਿਰਾਯ ਰਾਜ੍ਯਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਰਾਜ ਤੇ ਸੁਖ ਤੇ ਧਨ ਛੱਡ ਕੇ; ਤੁਸੀਂ ਤੇ ਭਰਤ, ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਸਮੇਤ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਭੋਗੋ।
thumb|ਸਪ੍ਤਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਸਪ੍ਤਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਵਿਚ ਸਤੱਤਰੀਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਦਸ਼ਰਥਂ ਤਦਾ। ਅਭ੍ਯਭਾषਤ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤੁ ਵਿਨਯਜ੍ਞੋ ਵਿਨੀਤਵਤ੍
ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਫਿਰ ਦਸ਼ਰਥ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਤ੍ਯਕ੍ਤਭੋਗਸ੍ਯ ਮੇ ਰਾਜਨ੍ ਵਨੇ ਵਨ੍ਯੇਨ ਜੀਵਤਃ। ਕਿਂ ਕਾਰ੍ਯਮਨੁਯਾਤ੍ਰੇਣ ਤ੍ਯਕ੍ਤਸਙ੍ਗਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜੰਗਲ ਦੇ ਖਾਣੇ 'ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਉਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਦੀ ਜਰੂਰਤ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ।
ਯੋ ਹਿ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਪਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਯਾਂ ਕੁਰੁਤੇ ਮਨਃ। ਰਜ੍ਜੁਸ੍ਨੇਹੇਨ ਕਿਂ ਤਸ੍ਯ ਤ੍ਯਜਤਃ ਕੁਞ੍ਜਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜੋ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀ ਦਾਨ ਕਰ ਕੇ, enclosure 'ਤੇ ਮਨ ਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਰੱਸੀ ਦਾ ਮੋਹ ਕੀਹ, ਜਦ ਉਹ ਹਾਥੀ ਛੱਡ ਚੁੱਕਾ ਹੈ?
ਤਥਾ ਮਮ ਸਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਕਿਂ ਧ੍ਵਜਿਨ੍ਯਾ ਜਗਤ੍ਪਤੇ। ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯੇਵਾਨੁਜਾਨਾਮਿ ਚੀਰਾਣ੍ਯੇਵਾਨਯਨ੍ਤੁ ਮੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਚੰਗਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਚੰਗਾ, ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਫੌਜ ਦੀ ਕੀ ਜਰੂਰਤ? ਮੈਂ ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੇਵਲ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਲਿਆਓ।
ਖਨਿਤ੍ਰਪਿਟਕੇ ਚੋਭੇ ਸਮਾਨਯਤ ਗਚ੍ਛਤ। ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਵਨੇ ਵਾਸਂ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਸਤੋ ਮਮ
ਜਦ ਮੈਂ ਜਾਵਾਂ, ਫਾਵੜੀ ਤੇ ਟੋਕਰੀ ਵੀ ਲਿਆਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣਾ ਹੈ।
ਅਥ ਚੀਰਾਣਿ ਕੈਕੇਯੀ ਸ੍ਵਯਮਾਹृਤ੍ਯ ਰਾਘਵਮ੍। ਉਵਾਚ ਪਰਿਧਤ੍ਸ੍ਵੇਤਿ ਜਨੌਘੇ ਨਿਰਪਤ੍ਰਪਾ
ਫਿਰ ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਖੁਦ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲਾਜ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਕਪੜੇ ਲਿਆ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਹ ਪਹਿਨ ਲਓ।'
ਸ ਚੀਰੇ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰਃ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੇ। ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸ੍ਤ੍ਰਮਵਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਮੁਨਿਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਵਸ੍ਤ ਹ
ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ, ਕੈਕੇਈ ਕੋਲੋਂ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜੇ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਨਫੀਸ ਕੱਪੜਾ ਉਤਾਰ ਕੇ ਸੰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਲਿਆ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚਾਪਿ ਤਤ੍ਰੈਵ ਵਿਹਾਯ ਵਸਨੇ ਸ਼ੁਭੇ। ਤਾਪਸਾਚ੍ਛਾਦਨੇ ਚੈਵ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪਿਤੁਰਗ੍ਰਤਃ
ਉਥੇ ਹੀ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਿਉ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸੰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਚੁੱਕ ਲਿਆ।
ਅਥਾਤ੍ਮਪਰਿਧਾਨਾਰ੍ਥਂ ਸੀਤਾ ਕੌਸ਼ੇਯਵਾਸਿਨੀ। ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚੀਰਂ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਪृषਤੀ ਵਾਗੁਰਾਮਿਵ
ਫਿਰ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੇ, ਉਹ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਡਰ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਡਰੀ ਹੋਈ ਹਰਣੀ ਜਾਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ।
ਸਾ ਵ੍ਯਪਤ੍ਰਪਮਾਣੇਵ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਚ ਸੁਦੁਰ੍ਮਨਾਃ। ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਃ ਕੁਸ਼ਚੀਰੇ ਤੇ ਜਾਨਕੀ ਸ਼ੁਭਲਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਦਾਸ ਤੇ ਲਜਜਤ ਹੋਈ, ਨਿਗਾਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਕੈਕੇਈ ਕੋਲੋਂ ਕੁਸ਼ ਦੀ ਛਾਲ ਲੈ ਲਈ।
ਅਸ਼੍ਰੁਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਨੇਤ੍ਰਾ ਚ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾ ਧਰ੍ਮਦਰ੍ਸ਼ਿਨੀ। ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਰਾਜਪ੍ਰਤਿਮਂ ਭਰ੍ਤਾਰਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਇਹ ਕਿਹਾ।
ਕਥਂ ਨੁ ਚੀਰਂ ਬਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਮੁਨਯੋ ਵਨਵਾਸਿਨਃ। ਇਤਿ ਹ੍ਯਕੁਸ਼ਲਾ ਸੀਤਾ ਸਾ ਮੁਮੋਹ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
"ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸੰਤ ਇਹ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਕਿਵੇਂ ਪਾਂਦੇ ਹੋਣਗੇ?"—ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਅਣਜਾਣ ਸੀਤਾ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਕਣ੍ਠੇ ਸ੍ਮ ਸਾ ਚੀਰਮੇਕਮਾਦਾਯ ਪਾਣਿਨਾ। ਤਸ੍ਥੌ ਹ੍ਯਕੁਸ਼ਲਾ ਤਤ੍ਰ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ
ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਛਾਲ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਗਲ ਵਿੱਚ ਪਾ ਲਈ ਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਲਜਜਤ ਤੇ ਅਣਜਾਣ ਖੜੀ ਰਹੀ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਗਤ੍ਯ ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਚੀਰਂ ਬਬਨ੍ਧ ਸੀਤਾਯਾਃ ਕੌਸ਼ੇਯਸ੍ਯੋਪਰਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਰਾਮ ਚੁਸਤ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪ ਹੀ ਸੀਤਾ ਦੇ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕੱਪੜੇ ਉੱਤੇ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ।
ਰਾਮਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤੁ ਸੀਤਾਯਾ ਬਧ੍ਨਨ੍ਤਂ ਚੀਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍। ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਚਰਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਵਾਰਿ ਨੇਤ੍ਰਜਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਮ ਨੂੰ ਸੀਤਾ ਉੱਤੇ ਵਧੀਆ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਬੰਨ੍ਹਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਝੂ ਵਹਿ ਪਏ।
ਊਚੁਸ਼੍ਚ ਪਰਮਾਯਤ੍ਤਾ ਰਾਮਂ ਜ੍ਵਲਿਤਤੇਜਸਮ੍। ਵਤ੍ਸ ਨੈਵਂ ਨਿਯੁਕ੍ਤੇਯਂ ਵਨਵਾਸੇ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਭਰ ਔਰਤਾਂ ਰਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਖਣ ਲੱਗੀਆਂ: "ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਇਹ ਮਤਵਾਨੀ ਜੰਗਲ ਦੀ ਵਾਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣੀ।"
ਪਿਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਾਨੁਰੋਧੇਨ ਗਤਸ੍ਯ ਵਿਜਨਂ ਵਨਮ੍। ਤਾਵਦ੍ ਦਰ੍ਸ਼ਨਮਸ੍ਯਾ ਨਃ ਸਫਲਂ ਭਵਤੁ ਪ੍ਰਭੋ
"ਤੂੰ ਪਿਉ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈਂ; ਸਾਡਾ ਇਹ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਹੀ ਸਾਡੀ ਆਸ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।"
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹਾਯੇਨ ਵਨਂ ਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਪੁਤ੍ਰਕ। ਨੇਯਮਰ੍ਹਤਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਵਸ੍ਤੁਂ ਤਾਪਸਵਦ੍ ਵਨੇ
"ਪੁੱਤ੍ਰਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾ; ਇਹ ਸੁਭਾਗਣੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸੰਤਾਂ ਵਾਂਗ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ।"
ਕੁਰੁ ਨੋ ਯਾਚਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰ ਸੀਤਾ ਤਿष੍ਠਤੁ ਭਾਮਿਨੀ। ਧਰ੍ਮਨਿਤ੍ਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਥਾਤੁਂ ਨ ਹੀਦਾਨੀਂ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ
"ਸਾਡੀ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਮੰਨ ਲੈ, ਪੁੱਤ੍ਰਾ: ਸੀਤਾ, ਜੋ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਥਾਂ ਰਹਿ ਜਾਵੇ; ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਆਪ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।"
ਤਾਸਾਮੇਵਂਵਿਧਾ ਵਾਚਃ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ। ਬਬਨ੍ਧੈਵ ਤਥਾ ਚੀਰਂ ਸੀਤਯਾ ਤੁਲ੍ਯਸ਼ੀਲਯਾ
ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤ ਰਾਮ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਚੀਰੇ ਗृਹੀਤੇ ਤੁ ਤਯਾ ਸਬਾष੍ਪੋ ਨृਪਤੇਰ੍ਗੁਰੁਃ। ਨਿਵਾਰ੍ਯ ਸੀਤਾਂ ਕੈਕੇਯੀਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਜਦੋਂ ਸੀਤਾ ਨੇ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਚੋਲਾ ਪਾ ਲਿਆ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਅਤਿਪ੍ਰਵृਤ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਮੇਧੇ ਕੈਕੇਯਿ ਕੁਲਪਾਂਸਨਿ। ਵਞ੍ਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਰਾਜਾਨਂ ਨ ਪ੍ਰਮਾਣੇऽਵਤਿष੍ਠਸਿ
"ਤੂੰ ਤਾਂ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਗਈ, ਮੰਦਬੁੱਧੀ ਕੈਕੇਈ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ ਨਾਕ ਕਟਾ ਦਿੱਤੀ; ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ ਤੂੰ ਸਹੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਨਹੀਂ ਰਹੀ।"