ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਂ ਰਾਘਵਃ ਪਾਤੁ ਭਵ ਤ੍ਵਂ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾ। ਨਹਿ ਤੇ ਰਾਘਵਾਦਨ੍ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਮਃ ਪੁਰਵਰੇ ਵਸਨ੍
ਰਾਘਵ ਰਾਜ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲੇ; ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਰਾਘਵ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਸ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ।
ਇਤਿ ਸਾਨ੍ਤ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ਼੍ਚ ਕੈਕੇਯੀਂ ਰਾਜਸਂਸਦਿ। ਭੂਯਃ ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਰਮ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ, ਸੂਮੰਤ੍ਰ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਫਿਰ ਉਲਝਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨੈਵ ਸਾ ਕ੍ਸ਼ੁਭ੍ਯਤੇ ਦੇਵੀ ਨ ਚ ਸ੍ਮ ਪਰਿਦੂਯਤੇ। ਨ ਚਾਸ੍ਯਾ ਮੁਖਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਵਿਕ੍ਰਿਯਾ ਤਦਾ
ਪਰ ਰਾਣੀ ਨਾ ਤਾਂ ਉਲਝੀ, ਨਾ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋਈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਰੰਗ ਵਿਚ ਵੀ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।
thumb|षਡ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ षਡ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਸੁਣੋ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਛੱਤੀਵਾਂ ਸਰਗ।
ਤਤਃ ਸੁਮਨ੍ਤ੍ਰਮੈਕ੍ਸ਼੍ਵਾਕਃ ਪੀਡਿਤੋऽਤ੍ਰ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਯਾ। ਸਬਾष੍ਪਮਤਿਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਾਦੇਦਂ ਪੁਨਰ੍ਵਚਃ
ਫਿਰ ਇਕਸ਼ਵਾਕੁ, ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਪੀੜਾ ਵਿਚ, ਹੰਝੂਆਂ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਆਹਾਂ ਨਾਲ, ਸੂਮੰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਸੂਤ ਰਤ੍ਨਸੁਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਾ ਚਤੁਰ੍ਵਿਧਬਲਾ ਚਮੂਃ। ਰਾਘਵਸ੍ਯਾਨੁਯਾਤ੍ਰਾਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਤਿਵਿਧੀਯਤਾਮ੍
ਏ ਸੂਤਾ, ਚਾਰਾਂ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ, ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਫੌਜ ਰਾਘਵ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ।
ਰੂਪਾਜੀਵਾਸ਼੍ਚ ਵਾਦਿਨ੍ਯੋ ਵਣਿਜਸ਼੍ਚ ਮਹਾਧਨਾਃ। ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤੁ ਕੁਮਾਰਸ੍ਯ ਵਾਹਿਨੀਃ ਸੁਪ੍ਰਸਾਰਿਤਾਃ
ਜੋ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਕਮਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਬੋਲੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਵਪਾਰੀ, ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਉਣ।
ਯੇ ਚੈਨਮੁਪਜੀਵਨ੍ਤਿ ਰਮਤੇ ਯੈਸ਼੍ਚ ਵੀਰ੍ਯਤਃ। ਤੇषਾਂ ਬਹੁਵਿਧਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤਾਨਪ੍ਯਤ੍ਰ ਨਿਯੋਜਯ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿਰਤਾ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਲਗਾ।
ਆਯੁਧਾਨਿ ਚ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਨਾਗਰਾਃ ਸ਼ਕਟਾਨਿ ਚ। ਅਨੁਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥਂ ਵ੍ਯਾਧਾਸ਼੍ਚਾਰਣ੍ਯਕੋਵਿਦਾਃ
ਮੁੱਖ ਹਥਿਆਰ, ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕ, ਰਥਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਮਾਹਰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਕਾਕੁਤਸਥ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ।
ਨਿਘ੍ਨਨ੍ ਮृਗਾਨ੍ ਕੁਞ੍ਜਰਾਂਸ਼੍ਚ ਪਿਬਂਸ਼੍ਚਾਰਣ੍ਯਕਂ ਮਧੁ। ਨਦੀਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ ਨ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸਂਸ੍ਮਰਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਿਰਣ ਤੇ ਹਾਥੀ ਮਾਰ ਕੇ, ਜੰਗਲੀ ਮੱਧੂ ਪੀ ਕੇ, ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜ ਦੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।
ਧਾਨ੍ਯਕੋਸ਼ਸ਼੍ਚ ਯਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ ਧਨਕੋਸ਼ਸ਼੍ਚ ਮਾਮਕਃ। ਤੌ ਰਾਮਮਨੁਗਚ੍ਛੇਤਾਂ ਵਸਨ੍ਤਂ ਨਿਰ੍ਜਨੇ ਵਨੇ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜਿਹੜਾ ਅਨਾਜ ਤੇ ਧਨ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਸੇ।
ਯਜਨ੍ ਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਵਿਸृਜਂਸ਼੍ਚਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ। ऋषਿਭਿਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਂਗਮ੍ਯ ਪ੍ਰਵਤ੍ਸ੍ਯਤਿ ਸੁਖਂ ਵਨੇ
ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਕੇ, ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਵੇਗਾ।
ਭਰਤਸ਼੍ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰਯੋਧ੍ਯਾਂ ਪਾਲਯਿष੍ਯਤਿ। ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਃ ਪੁਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਰਾਮਃ ਸਂਸਾਧ੍ਯਤਾਮਿਤਿ
ਮਹਾਂਬਲੀ ਭਰਤ ਅਯੋਧਿਆ ਨੂੰ ਰਾਜੇਗਾ; ਤੇ ਰਾਮ ਲਈ ਦੁਬਾਰਾ ਸਾਰੇ ਸੁਖ-ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ।
ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਕਾਕੁਤ੍ਸ੍ਥੇ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਭਯਮਾਗਤਮ੍। ਮੁਖਂ ਚਾਪ੍ਯਗਮਚ੍ਛੋषਂ ਸ੍ਵਰਸ਼੍ਚਾਪਿ ਵ੍ਯਰੁਧ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਕਾਕੁਤਸਥ ਬਾਰੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਡਰ ਆ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਰੁਕ ਗਈ।
ਸਾ ਵਿषਣ੍ਣਾ ਚ ਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤਾ ਮੁਖੇਨ ਪਰਿਸ਼ੁष੍ਯਤਾ। ਰਾਜਾਨਮੇਵਾਭਿਮੁਖੀ ਕੈਕੇਯੀ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਡਰੀ ਹੋਈ ਤੇ ਉਦਾਸ, ਸੁੱਕੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਕੈਕੇਈ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀ।
ਰਾਜ੍ਯਂ ਗਤਧਨਂ ਸਾਧੋ ਪੀਤਮਣ੍ਡਾਂ ਸੁਰਾਮਿਵ। ਨਿਰਾਸ੍ਵਾਦ੍ਯਤਮਂ ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਭਰਤੋ ਨਾਭਿਪਤ੍ਸ੍ਯਤੇ
ਭਰਤ ਉਸ ਰਾਜ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚਾਹੇਗਾ ਜੋ ਧਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਸੁੰਨਾ ਤੇ ਸੁਖ-ਰਸ ਤੋਂ ਵੰਜਿਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੱਦ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸ਼ਰਾਬ।
ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਂ ਮੁਕ੍ਤਲਜ੍ਜਾਯਾਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਾਮਤਿਦਾਰੁਣਮ੍। ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਵਾਚਾਯਤਲੋਚਨਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੈਕੇਈ ਨੇ ਲੱਜਾ ਛੱਡ ਕੇ ਇਹ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਵਹਨ੍ਤਂ ਕਿਂ ਤੁਦਸਿ ਮਾਂ ਨਿਯੁਜ੍ਯ ਧੁਰਿ ਮਾਹਿਤੇ। ਅਨਾਰ੍ਯੇ ਕृਤ੍ਯਮਾਰਬ੍ਧਂ ਕਿਂ ਨ ਪੂਰ੍ਵਮੁਪਾਰੁਧਃ
ਮੈਨੂੰ ਭਾਰੀ ਕੰਮ ਲਾ ਕੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਝੋਲਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈਂ? ਅਯੋਗਯਾ, ਇਹ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ?
ਤਸ੍ਯੈਤਤ੍ ਕ੍ਰੋਧਸਂਯੁਕ੍ਤਮੁਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਰਾਙ੍ਗਨਾ। ਕੈਕੇਯੀ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਰਾਜਾਨਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਇਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਸਤਰੀ ਕੈਕੇਈ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹੀ।
ਤਵੈਵ ਵਂਸ਼ੇ ਸਗਰੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਪੁਤ੍ਰਮੁਪਾਰੁਧਤ੍। ਅਸਮਞ੍ਜ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਤਥਾਯਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਗਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤ ਅਸਮੰਜ ਨੂੰ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਧਿਗਿਤ੍ਯੇਵ ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਵ੍ਰੀਡਿਤਸ਼੍ਚ ਜਨਃ ਸਰ੍ਵਃ ਸਾ ਚ ਤਨ੍ਨਾਵਬੁਧ੍ਯਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 'ਸ਼ਰਮ ਕਰ!' ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦਸ਼ਰਥ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ; ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਜਾ ਆਈ, ਪਰ ਉਹ (ਕੈਕੇਈ) ਸਮਝੀ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਰ ਵृਦ੍ਧੋ ਮਹਾਮਾਤ੍ਰਃ ਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥੋ ਨਾਮ ਨਾਮਤਃ। ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਬਹੁਮਤੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਕੈਕੇਯੀਮਿਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਮੰਤਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਿੱਧਾਰਥ ਸੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਾਣਯੋਗ ਸੀ, ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਅਸਮਞ੍ਜੋ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕ੍ਰੀਡਤਃ ਪਥਿ ਦਾਰਕਾਨ੍। ਸਰਯ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਨਪ੍ਸੁ ਰਮਤੇ ਤੇਨ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ
ਅਸਮੰਜ, ਰਾਹ 'ਤੇ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਸਰਯੂ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਇਸ ਮੰਦਬੁਧੀ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਜ਼ਾ ਆਉਂਦਾ ਸੀ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਾਗਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾ ਰਾਜਾਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍। ਅਸਮਞ੍ਜਂ ਵृਣੀष੍ਵੈਕਮਸ੍ਮਾਨ੍ ਵਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਵਰ੍ਧਨ
ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰੀ ਲੋਕ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿ ਉਠੇ: 'ਰਾਸ਼ਟਰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਅਸਮੰਜ ਜਾਂ ਅਸੀਂ, ਇੱਕ ਚੁਣ।'
ਤਾਨੁਵਾਚ ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਕਿਂਨਿਮਿਤ੍ਤਮਿਦਂ ਭਯਮ੍। ਤਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਾਜ੍ਞਾ ਸਮ੍ਪृष੍ਟਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਕृਤਯੋऽਬ੍ਰੁਵਨ੍
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਡਰ ਕਿਸ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਹੈ?' ਤੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਛਣ 'ਤੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਕ੍ਰੀਡਤਸ੍ਤ੍ਵੇष ਨਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਬਾਲਾਨੁਦ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਚੇਤਸਃ। ਸਰਯ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪਨ੍ਮੌਰ੍ਖ੍ਯਾਦਤੁਲਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਉਹ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ, ਜੋ ਅਜੇ ਅਕਲ ਵਿੱਚ ਕੱਚੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਸਰਯੂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੂਰਖਤਾ ਨਾਲ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤਾਸਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਕृਤੀਨਾਂ ਨਰਾਧਿਪਃ। ਤਂ ਤਤ੍ਯਾਜਾਹਿਤਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਤਾਸਾਂ ਪ੍ਰਿਯਚਿਕੀਰ੍षਯਾ
ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਿਕਸਾਨ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਸਕੇ।
ਤਂ ਯਾਨਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਸਪਰਿਚ੍ਛਦਮ੍। ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਂ ਵਿਵਾਸ੍ਯੋऽਯਮਿਤਿ ਤਾਨਨ੍ਵਸ਼ਾਤ੍ ਪਿਤਾ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਸਮੇਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, 'ਜੀਵਨ ਭਰ ਵਾਸਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰਹੇ', ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਲਈ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਫਾਲਪਿਟਕਂ ਗृਹ੍ਯ ਗਿਰਿਦੁਰ੍ਗਾਣ੍ਯਲੋਕਯਤ੍। ਦਿਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਵਨੁਚਰਨ੍ ਸ ਯਥਾ ਪਾਪਕਰ੍ਮਕृਤ੍
ਉਹ ਫਾਵੜੀ ਤੇ ਟੋਕਰੀ ਲੈ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਫਿਰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਪਾਪੀ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯੇਨਮਤ੍ਯਜਦ੍ ਰਾਜਾ ਸਗਰੋ ਵੈ ਸੁਧਾਰ੍ਮਿਕਃ। ਰਾਮਃ ਕਿਮਕਰੋਤ੍ ਪਾਪਂ ਯੇਨੈਵਮੁਪਰੁਧ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਜਾ ਸਗਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਨਹੀਂ; ਰਾਮ ਨੇ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਝ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ?