ਸ ਸੂਤੋ ਰਾਮਮਾਦਾਯ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਮੈਥਿਲੀਂ ਤਥਾ। ਜਗਾਮਾਭਿਮੁਖਸ੍ਤੂਰ੍ਣਂ ਸਕਾਸ਼ਂ ਜਗਤੀਪਤੇਃ
ਉਹ ਸਾਰਥੀ ਰਾਮ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਮੈਥਲੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਰਾਜਾ ਪੁਤ੍ਰਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਰਾਤ੍ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਮ੍। ਉਤ੍ਪਪਾਤਾਸਨਾਤ੍ ਤੂਰ੍ਣਮਾਰ੍ਤਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਜਨਸਂਵृਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੀ ਅਸਨ ਤੋਂ ਉਠ ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਸੋऽਭਿਦੁਦ੍ਰਾਵ ਵੇਗੇਨ ਰਾਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤਿਃ। ਤਮਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਦੁਃਖਾਰ੍ਤਃ ਪਪਾਤ ਭੁਵਿ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਲ ਦੌੜ ਲਿਆ; ਦੁਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੋਸ਼ ਗਵਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਤਂ ਰਾਮੋऽਭ੍ਯਪਤਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ਼੍ਚ ਮਹਾਰਥਃ। ਵਿਸਂਜ੍ਞਮਿਵ ਦੁਃਖੇਨ ਸਸ਼ੋਕਂ ਨृਪਤਿਂ ਤਥਾ
ਰਾਮ ਤੇ ਮਹਾਂਯੋਧਾ ਲਕਸ਼ਮਣ ਜਲਦੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਦੁਖ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਸਹਸ੍ਰਨਿਨਾਦਸ਼੍ਚ ਸਂਜਜ੍ਞੇ ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮਨਿ। ਹਾ ਹਾ ਰਾਮੇਤਿ ਸਹਸਾ ਭੂषਣਧ੍ਵਨਿਮਿਸ਼੍ਰਿਤਃ
ਰਾਜ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਚੀਖ-ਪੁਕਾਰ ਹੋਈ, 'ਹਾਏ ਹਾਏ ਰਾਮ!' ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਗੁੰਜੀ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀ ਝੰਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ।
ਤਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਤਾਵੁਭੌ ਰਾਮਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੌ। ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਸੀਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਰੁਦਨ੍ਤਃ ਸਮਵੇਸ਼ਯਨ੍
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਜਫ਼ੀ ਪਾ ਲਈ; ਉਹ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਰੋਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਲੰਗ ਤੇ ਬਿਠਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਰਾਮੋ ਮੁਹੂਰ੍ਤਸ੍ਯ ਲਬ੍ਧਸਂਜ੍ਞਂ ਮਹੀਪਤਿਮ੍। ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਞ੍ਜਲਿਰ੍ਬਾष੍ਪਸ਼ੋਕਾਰ੍ਣਵਪਰਿਪ੍ਲੁਤਮ੍
ਫਿਰ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ ਆ ਗਿਆ, ਰਾਮ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਅੰਸੂਆਂ ਤੇ ਦੁਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ:
ਆਪृਚ੍ਛੇ ਤ੍ਵਾਂ ਮਹਾਰਾਜ ਸਰ੍ਵੇषਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋऽਸਿ ਨਃ। ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਕੁਸ਼ਲੇਨ ਮਾਮ੍
ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਵਿਦਾ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਸਭ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹੋ। ਮੈਂ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਸੁਖ-ਸਲਾਮਤੀ ਵੇਖੋ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਚਾਨੁਜਾਨੀਹਿ ਸੀਤਾ ਚਾਨ੍ਵੇਤੁ ਮਾਂ ਵਨਮ੍। ਕਾਰਣੈਰ੍ਬਹੁਭਿਸ੍ਤਥ੍ਯੈਰ੍ਵਾਰ੍ਯਮਾਣੌ ਨ ਚੇਚ੍ਛਤਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਵੀ ਆਗਿਆ ਦਿਓ, ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ; ਬਹੁਤ ਸੱਚੇ ਕਾਰਨਾਂ ਨਾਲ ਰੋਕਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਰਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ।
ਅਨੁਜਾਨੀਹਿ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਨਃ ਸ਼ੋਕਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਮਾਨਦ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਮਾਂ ਚ ਸੀਤਾਂ ਚ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰਿਵਾਤ੍ਮਜਾਨ੍
ਸਾਡਾ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਵਿਦਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰੋ, ਮਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੇ; ਆਪਣਾ ਦੁਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੈਂ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਮਵ੍ਯਗ੍ਰਮਨੁਜ੍ਞਾਂ ਜਗਤੀਪਤੇਃ। ਉਵਾਚ ਰਾਜਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਵਨਵਾਸਾਯ ਰਾਘਵਮ੍
ਜਦ ਰਾਮ ਰਾਜਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਬਾਰੇ ਆਖਿਆ।
ਅਹਂ ਰਾਘਵ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਵਰਦਾਨੇਨ ਮੋਹਿਤਃ। ਅਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਤ੍ਵਮੇਵਾਦ੍ਯ ਭਵ ਰਾਜਾ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਮਾਮ੍
ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਵਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਅਜ 오늘 ਤੂੰ ਹੀ ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ, ਮੈਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤੋ ਨृਪਤਿਨਾ ਰਾਮੋ ਧਰ੍ਮਭृਤਾਂ ਵਰਃ। ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਿਤਰਂ ਵਾਕ੍ਯਕੋਵਿਦਃ
ਰਾਜਾ ਵੱਲੋਂ ਇੰਝ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਰਾਮ, ਧਰਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਭਵਾਨ੍ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਯ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਨृਪਤੇ ਪਤਿਃ। ਅਹਂ ਤ੍ਵਰਣ੍ਯੇ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਨ ਮੇ ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਮਹਾਰਾਜ, ਤੁਸੀਂ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂਗਾ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ।
ਨਵ ਪਞ੍ਚ ਚ ਵਰ੍षਾਣਿ ਵਨਵਾਸੇ ਵਿਹृਤ੍ਯ ਤੇ। ਪੁਨਃ ਪਾਦੌ ਗ੍ਰਹੀष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਨ੍ਤੇ ਨਰਾਧਿਪ
ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੁੜ ਤੁਹਾਡੇ ਪੈਰ ਫੜਾਂਗਾ, ਨਰਪਤੀ।
ਰੁਦਨ੍ਨਾਰ੍ਤਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਸਤ੍ਯਪਾਸ਼ੇਨ ਸਂਯੁਤਃ। ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਚੋਦ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਮਿਥੋ ਰਾਜਾ ਤਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਜਾ, ਸੱਚ ਦੀ ਜ਼ੰਜੀਰ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਕੈਕੇਈ ਵੱਲੋਂ ਉਕਸਾਇਆ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਰੋਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸ਼੍ਰੇਯਸੇ ਵृਦ੍ਧਯੇ ਤਾਤ ਪੁਨਰਾਗਮਨਾਯ ਚ। ਗਚ੍ਛਸ੍ਵਾਰਿष੍ਟਮਵ੍ਯਗ੍ਰਃ ਪਨ੍ਥਾਨਮਕੁਤੋਭਯਮ੍
ਤੇਰੇ ਭਲੇ, ਵਧੇਰੇ ਤੇ ਵਾਪਸੀ ਲਈ, ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਤੇ ਸੁਗਮ ਰਾਹ ਤੇ ਚੱਲ।
ਨ ਹਿ ਸਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਾਤ ਧਰ੍ਮਾਭਿਮਨਸਸ੍ਤਵ। ਸਂਨਿਵਰ੍ਤਯਿਤੁਂ ਬੁਦ੍ਧਿਃ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ
ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਤਨ, ਤੇਰੀ ਸਚਾਈ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਮੱਤ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਘੁੰਮਾਉਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਅਦ੍ਯ ਤ੍ਵਿਦਾਨੀਂ ਰਜਨੀਂ ਪੁਤ੍ਰ ਮਾ ਗਚ੍ਛ ਸਰ੍ਵਥਾ। ਏਕਾਹਂ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨਾਪਿ ਸਾਧੁ ਤਾਵਚ੍ਚਰਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਪਰ ਹੁਣ, ਪੁੱਤਰ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਅੱਜ ਰਾਤ ਨਾ ਜਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦਿਨ ਹੋਰ ਬਿਤਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਦੁष੍ਕਰਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵਥਾ ਰਾਘਵ ਪ੍ਰਿਯ। ਤ੍ਵਯਾ ਹਿ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਵਨਮੇਵਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਪਿਆਰੇ ਰਾਘਵ, ਜੋ ਤੂੰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਕੰਮ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਖਾਤਰ ਤੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ ਹੈਂ।
ਨ ਚੈਤਨ੍ਮੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਤ੍ਰ ਸ਼ਪੇ ਸਤ੍ਯੇਨ ਰਾਘਵ। ਛਨ੍ਨਯਾ ਚਲਿਤਸ੍ਤ੍ਵਸ੍ਮਿ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਾ ਭਸ੍ਮਾਗ੍ਨਿਕਲ੍ਪਯਾ
ਪਰ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ—ਸਚ ਦੀ ਕਸਮ, ਰਾਘਵ; ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਔਰਤ ਨੇ ਧੋਖਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੁਆਹ ਵਿਚ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਨੁਕਸਾਨਦਾਇਕ ਹੈ।
ਵਞ੍ਚਨਾ ਯਾ ਤੁ ਲਬ੍ਧਾ ਮੇ ਤਾਂ ਤ੍ਵਂ ਨਿਸ੍ਤਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ। ਅਨਯਾ ਵृਤ੍ਤਸਾਦਿਨ੍ਯਾ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਭਿਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਜੋ ਧੋਖਾ ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ; ਕੈਕੇਈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕੀ ਪਰ ਚਲਣ ਵਿਚ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਉਕਸਾਇਆ ਹੈ।
ਨ ਚੈਤਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਤਮਂ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਃ ਸੁਤੋ ਮਮ। ਅਪਾਨृਤਕਥਂ ਪੁਤ੍ਰ ਪਿਤਰਂ ਕਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਇਹ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਹੈਰਾਨੀ ਨਹੀਂ, ਪੁੱਤਰ, ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਝੂਠ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਥ ਰਾਮਸ੍ਤਦਾ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪਿਤੁਰਾਰ੍ਤਸ੍ਯ ਭਾषਿਤਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨ ਸਹ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਦੀਨੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਦੁਖੀ ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਖ਼ਮਣ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਕਹਿਆ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਯਾਨਦ੍ਯ ਗੁਣਾਨ੍ ਕੋ ਮੇ ਸ਼੍ਵਸ੍ਤਾਨ੍ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ। ਅਪਕ੍ਰਮਣਮੇਵਾਤਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮੈਰਹਂ ਵृਣੇ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਕਿਹੜੇ ਗੁਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਕੌਣ ਮੈਨੂੰ ਕੱਲ੍ਹ ਦੇਵੇਗਾ? ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਛੱਡ ਕੇ, ਰਵਾਨਾ ਹੋਣਾ ਹੀ ਚੁਣਦਾ ਹਾਂ।
ਇਯਂ ਸਰਾष੍ਟ੍ਰਾ ਸਜਨਾ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਕੁਲਾ। ਮਯਾ ਵਿਸृष੍ਟਾ ਵਸੁਧਾ ਭਰਤਾਯ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਇਹ ਧਰਤੀ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਇਲਾਕਿਆਂ, ਲੋਕਾਂ, ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਸਮੇਤ, ਮੈਂ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਇਹ ਭਰਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਵਨਵਾਸਕृਤਾ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਨ ਚ ਮੇऽਦ੍ਯ ਚਲਿष੍ਯਤਿ। ਯਸ੍ਤੁ ਯੁਦ੍ਧੇ ਵਰੋ ਦਤ੍ਤਃ ਕੈਕੇਯ੍ਯੈ ਵਰਦ ਤ੍ਵਯਾ
ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਦੀ ਮੇਰੀ ਨਿਸਚੈ ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦੀ; ਜੰਗ ਵਿਚ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਜੋ ਵਰ ਤੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੀਯਤਾਂ ਨਿਖਿਲੇਨੈਵ ਸਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਪਾਰ੍ਥਿਵ। ਅਹਂ ਨਿਦੇਸ਼ਂ ਭਵਤੋ ਯਥੋਕ੍ਤਮਨੁਪਾਲਯਨ੍
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ—ਸਚਾ ਰਹੋ, ਰਾਜਾ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹੁਕਮ ਜਿਵੇਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਮਾ ਵਤ੍ਸ੍ਯੇ ਵਨੇ ਵਨਚਰੈਃ ਸਹ। ਮਾ ਵਿਮਰ੍ਸ਼ੋ ਵਸੁਮਤੀ ਭਰਤਾਯ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜੰਗਲੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਰਹਾਂਗਾ; ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਕਰ, ਧਰਤੀ ਭਰਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।
ਨਹਿ ਮੇ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੁਖਮਾਤ੍ਮਨਿ ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਯਥਾਨਿਦੇਸ਼ਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵੈ ਤਵੈਵ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ
ਮੈਨੂੰ ਰਾਜ, ਸੁਖ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨਪਸੰਦ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ; ਤੇਰੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਹੀ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਤਨ।