ਤਤਃ ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਜਟੋ ਮਹਾਮੁਨਿ- ਰ੍ਗਵਾਮਨੀਕਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਮੋਦਿਤਃ। ਯਸ਼ੋਬਲਪ੍ਰੀਤਿਸੁਖੋਪਬृਂਹਿਣੀ- ਸ੍ਤਦਾਸ਼ਿषਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਵਦਨ੍ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਤਦ ਤ੍ਰਿਜਟਾ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਰਿੱਝ ਲੈ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਸੁਖ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਸ ਚਾਪਿ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਤਿਪੂਰ੍ਣਪੌਰੁषੋ ਮਹਾਧਨਂ ਧਰ੍ਮਬਲੈਰੁਪਾਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਨਿਯੋਜਯਾਮਾਸ ਸੁਹृਜ੍ਜਨੇ ਚਿਰਾਦ੍ ਯਥਾਰ੍ਹਸਮ੍ਮਾਨਵਚਃ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਰਾਮ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਪੂਰੀ ਸੀ, ਨੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਹੋਈ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਵਿਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਇਜ਼ਤ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਉਕਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਜਃ ਸੁਹृਦ੍ ਭृਤ੍ਯਜਨੋऽਥਵਾ ਤਦਾ ਦਰਿਦ੍ਰਭਿਕ੍ਸ਼ਾਚਰਣਸ਼੍ਚ ਯੋ ਭਵੇਤ੍। ਨ ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਬਭੂਵ ਤਰ੍ਪਿਤੋ ਯਥਾਰ੍ਹਸਮ੍ਮਾਨਨਦਾਨਸਮ੍ਭ੍ਰਮੈਃ
ਉਥੇ ਕੋਈ ਵੀ, ਚਾਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਦੋਸਤ, ਨੌਕਰ ਜਾਂ ਗਰੀਬ ਭਿਖਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਅਣਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
thumb|ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਯਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਹੁਣ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੇ ਤੀਹਵੇਂ ਤੀਜੇ ਸਰਗ ਨੂੰ ਸੁਣੋ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਸਹ ਵੈਦੇਹ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯੋ ਧਨਂ ਬਹੁ। ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਪਿਤਰਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸੀਤਯਾ ਸਹ ਰਾਘਵੌ
ਵੈਦੇਹੀ ਦੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਦੇ ਕੇ, ਰਘੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਭਾਈ ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਚਲੇ।
ਤਤੋ ਗृਹੀਤੇ ਪ੍ਰੇष੍ਯਾਭ੍ਯਾਮਸ਼ੋਭੇਤਾਂ ਤਦਾਯੁਧੇ। ਮਾਲਾਦਾਮਭਿਰਾਸਕ੍ਤੇ ਸੀਤਯਾ ਸਮਲਂਕृਤੇ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਦੋ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਚੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਸੀਤਾ ਮਾਲਾ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਸਾਦਹਰ੍ਮ੍ਯਾਣਿ ਵਿਮਾਨਸ਼ਿਖਰਾਣਿ ਚ। ਅਭਿਰੁਹ੍ਯ ਜਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨੁਦਾਸੀਨੋ ਵ੍ਯਲੋਕਯਤ੍
ਲੋਕ ਮਹਲਾਂ, ਹਵੈਲੀਾਂ ਤੇ ਮੀਨਾਰਾਂ ਦੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨ ਹਿ ਰਥ੍ਯਾਃ ਸੁਸ਼ਕ੍ਯਨ੍ਤੇ ਗਨ੍ਤੁਂ ਬਹੁਜਨਾਕੁਲਾਃ। ਆਰੁਹ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਦ੍ ਦੀਨਾਃ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਘਵਮ੍
ਗਲੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਥੇ ਜਾਣਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਛੱਤਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਲੋਕ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਪਦਾਤਿਂ ਸਾਨੁਜਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਸੀਤਂ ਚ ਜਨਾਸ੍ਤਦਾ। ਊਚੁਰ੍ਬਹੁਜਨਾ ਵਾਚਃ ਸ਼ੋਕੋਪਹਤਚੇਤਸਃ
ਉਹਨੂੰ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਤੇ ਸੀਤਾ ਸਮੇਤ ਪੈਦਲ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਦੁਖੀ ਸਨ, ਬਹੁਤ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਂ ਯਾਨ੍ਤਮਨੁਯਾਤਿ ਸ੍ਮ ਚਤੁਰਙ੍ਗਬਲਂ ਮਹਤ੍। ਤਮੇਕਂ ਸੀਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਮਨੁਯਾਤਿ ਸ੍ਮ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਹਿਲਾਂ ਵੱਡੀ ਚੌਕਸੈਨਾ ਚਲਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਕੇਵਲ ਲਕਸ਼ਮਣ ਤੇ ਸੀਤਾ ਹੀ ਹਨ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਸਜ੍ਞਃ ਸਨ੍ ਕਾਮਾਨਾਂ ਚਾਕਰੋ ਮਹਾਨ੍। ਨੇਚ੍ਛਤ੍ਯੇਵਾਨृਤਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਚਨਂ ਧਰ੍ਮਗੌਰਵਾਤ੍
ਜੋ ਰਾਜ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਰੋਤ ਸੀ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ।
ਯਾ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਪੁਰਾ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਭੂਤੈਰਾਕਾਸ਼ਗੈਰਪਿ। ਤਾਮਦ੍ਯ ਸੀਤਾਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਗਤਾ ਜਨਾਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਅੱਜ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਲੋਕ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਙ੍ਗਰਾਗੋਚਿਤਾਂ ਸੀਤਾਂ ਰਕ੍ਤਚਨ੍ਦਨਸੇਵਿਨੀਮ੍। ਵਰ੍षਮੁष੍ਣਂ ਚ ਸ਼ੀਤਂ ਚ ਨੇष੍ਯਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਵਿਵਰ੍ਣਤਾਮ੍
ਸੀਤਾ, ਜੋ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਲੇਪ ਅਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਲਾਉਣ ਦੀ ਆਦੀ ਹੈ, ਮੌਸਮ ਦੀ ਗਰਮੀ ਤੇ ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣਾ ਰੰਗ ਗੁਆ ਬੈਠੇਗੀ।
ਅਦ੍ਯ ਨੂਨਂ ਦਸ਼ਰਥਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਭਾषਤੇ। ਨਹਿ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਿਯਂ ਪੁਤ੍ਰਂ ਵਿਵਾਸਯਿਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਅੱਜ ਦਸ਼ਰਥ ਰਾਜਾ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਜ਼ਵਾਬ ਦੇਣ ਦੀ ਸੋਚ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਨਿਰ੍ਗੁਣਸ੍ਯਾਪਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵਿਨਿਵਾਸਨਮ੍। ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਯਸ੍ਯ ਲੋਕੋऽਯਂ ਜਿਤੋ ਵृਤ੍ਤੇਨ ਕੇਵਲਮ੍
ਜੇਕਰ ਪੁੱਤਰ ਵਿੱਚ ਗੁਣ ਨਾ ਵੀ ਹੋਣ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੀ ਜ਼ਵਾਬ ਦੇਣ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ; ਫਿਰ ਜਿਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਜਿੱਤ ਲਈ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਹੋਰ ਹੈ।
ਆਨृਸ਼ਂਸ੍ਯਮਨੁਕ੍ਰੋਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸ਼ੀਲਂ ਦਮਃ ਸ਼ਮਃ। ਰਾਘਵਂ ਸ਼ੋਭਯਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ षਡ੍ਗੁਣਾਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭਮ੍
ਦਇਆ, ਮਿਹਰ, ਗਿਆਨ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਅ, ਸੰਜਮ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ—ਇਹ ਛੇ ਗੁਣ ਰਾਘਵ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਸੋਭਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਸ੍ਯੋਪਘਾਤੇਨ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪਰਮਪੀਡਿਤਾਃ। ਔਦਕਾਨੀਵ ਸਤ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਸਲਿਲਸਂਕ੍ਸ਼ਯਾਤ੍
ਇਸ ਦੀ ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਗਰਮੀ ਵਿਚ ਤਲਾਬ ਸੁੱਕ ਜਾਣ ਤੇ ਜਲ-ਜੀਵ ਤੜਫ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੀਡਯਾ ਪੀਡਿਤਂ ਸਰ੍ਵਂ ਜਗਦਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪਤੇਃ। ਮੂਲਸ੍ਯੇਵੋਪਘਾਤੇਨ ਵृਕ੍ਸ਼ਃ ਪੁष੍ਪਫਲੋਪਗਃ
ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੜ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਣ ਨਾਲ ਫੁੱਲ-ਫਲ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਪੀੜਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਮੂਲਂ ਹ੍ਯੇष ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਧਰ੍ਮਸਾਰੋ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਪੁष੍ਪਂ ਫਲਂ ਚ ਪਤ੍ਰਂ ਚ ਸ਼ਾਖਾਸ਼੍ਚਾਸ੍ਯੇਤਰੇ ਜਨਾਃ
ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੜ ਹੈ, ਧਰਮ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ; ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਪੱਤੇ ਤੇ ਟਾਹਣੀਆਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਹਨ।
ਤੇ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਇਵ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਸਪਤ੍ਨ੍ਯਃ ਸਹਬਾਨ੍ਧਵਾਃ। ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਮਨੁਗਚ੍ਛਾਮੋ ਯੇਨ ਗਚ੍ਛਤਿ ਰਾਘਵਃ
ਇਸ ਲਈ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਜਲਦੀ ਰਾਘਵ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀਏ, ਜਿਥੇ ਉਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਯਾਨਾਨਿ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਣਿ ਚ ਗृਹਾਣਿ ਚ। ਏਕਦੁਃਖਸੁਖਾ ਰਾਮਮਨੁਗਚ੍ਛਾਮ ਧਾਰ੍ਮਿਕਮ੍
ਬਾਗਾਂ, ਖੇਤਾਂ ਤੇ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੁੱਖ-ਸੁਖ ਵਿਚ ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਧਰਮੀ ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀਏ।
ਸਮੁਦ੍ਧृਤਨਿਧਾਨਾਨਿ ਪਰਿਧ੍ਵਸ੍ਤਾਜਿਰਾਣਿ ਚ। ਉਪਾਤ੍ਤਧਨਧਾਨ੍ਯਾਨਿ ਹृਤਸਾਰਾਣਿ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਰੱਖੀਆਂ ਖਜ਼ਾਨੀਆਂ, ਉਜੜੇ ਹੋਏ ਅੰਗਣ, ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਧਨ-ਅਨਾਜ—ਇਹ ਸਭ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਕੀਮਤ ਗੁਆ ਦੇਣ।
ਰਜਸਾਭ੍ਯਵਕੀਰ੍ਣਾਨਿ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨਿ ਦੈਵਤੈਃ। ਮੂषਕੈਃ ਪਰਿਧਾਵਦ੍ਭਿਰੁਦ੍ਬਿਲੈਰਾਵृਤਾਨਿ ਚ
ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ, ਚੂਹਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਘਿਰੇ ਹੋਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਿਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ।
ਅਪੇਤੋਦਕਧੂਮਾਨਿ ਹੀਨਸਮ੍ਮਾਰ੍ਜਨਾਨਿ ਚ। ਪ੍ਰਣष੍ਟਬਲਿਕਰ੍ਮੇਜ੍ਯਾਮਨ੍ਤ੍ਰਹੋਮਜਪਾਨਿ ਚ
ਜਿਥੇ ਪਾਣੀ ਤੇ ਧੂੰਆਂ ਨਹੀਂ, ਸਾਫ-ਸਫਾਈ ਨਹੀਂ, ਟੈਕਸ, ਯਜਨਾ, ਮੰਤ੍ਰ, ਹਵਨ ਤੇ ਜਪ ਗੁਆਚੁਕੇ ਹਨ।
ਦੁष੍ਕਾਲੇਨੇਵ ਭਗ੍ਨਾਨਿ ਭਿਨ੍ਨਭਾਜਨਵਨ੍ਤਿ ਚ। ਅਸ੍ਮਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨਿ ਕੈਕੇਯੀ ਵੇਸ਼੍ਮਾਨਿ ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯਤਾਮ੍
ਕਠਿਨ ਮੌਸਮ ਵਾਂਗ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਭਾਂਡੇ ਵੀ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ, ਸਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ—ਇਹ ਘਰ ਕੈਕੇਈ ਆਪਣੇ ਹੱਕ ਵਿਚ ਲੈ ਲਵੇ।
ਵਨਂ ਨਗਰਮੇਵਾਸ੍ਤੁ ਯੇਨ ਗਚ੍ਛਤਿ ਰਾਘਵਃ। ਅਸ੍ਮਾਭਿਸ਼੍ਚ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪੁਰਂ ਸਮ੍ਪਦ੍ਯਤਾਂ ਵਨਮ੍
ਜਿਥੇ ਰਾਘਵ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਗਲ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਬਣ ਜਾਵੇ; ਤੇ ਅਸੀਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਸ਼ਹਿਰ ਜੰਗਲ ਬਣ ਜਾਵੇ।
ਬਿਲਾਨਿ ਦਂष੍ਟ੍ਰਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਾਨੂਨਿ ਮृਗਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ। ਤ੍ਯਜਨ੍ਤ੍ਵਸ੍ਮਦ੍ਭਯਾਦ੍ਭੀਤਾ ਗਜਾਃ ਸਿਂਹਾ ਵਨਾਨ੍ਯਪਿ
ਸਾਰੇ ਬਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਤੇ ਪੰਛੀ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਸਿੰਘ ਵੀ, ਸਾਡੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਜੰਗਲ ਛੱਡ ਜਾਣ।
ਅਸ੍ਮਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਨ੍ਤੁ ਸੇਵ੍ਯਮਾਨਂ ਤ੍ਯਜਨ੍ਤੁ ਚ। ਤृਣਮਾਂਸਫਲਾਦਾਨਾਂ ਦੇਸ਼ਂ ਵ੍ਯਾਲਮृਗਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਜੋ ਅਸੀਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਉਹ ਲੈ ਲੈਣ; ਤੇ ਜਿਥੇ ਅਸੀਂ ਵੱਸਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਥਾਂ ਛੱਡ ਦਿਣ—ਘਾਹ, ਮਾਸ, ਫਲ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ-ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ।
ਪ੍ਰਪਦ੍ਯਤਾਂ ਹਿ ਕੈਕੇਯੀ ਸਪੁਤ੍ਰਾ ਸਹ ਬਾਨ੍ਧਵੈਃ। ਰਾਘਵੇਣ ਵਯਂ ਸਰ੍ਵੇ ਵਨੇ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮ ਨਿਰ੍ਵृਤਾਃ
ਕੈਕੇਈ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਲਵੇ; ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰਾਘਵ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਸਾਂਗੇ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਵਿਵਿਧਾ ਵਾਚੋ ਨਾਨਾਜਨਸਮੀਰਿਤਾਃ। ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਰਾਘਵਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨ ਵਿਚਕ੍ਰੇऽਸ੍ਯ ਮਾਨਸਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕਹੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣੀਆਂ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ।