ਪਤ੍ਰਂ ਮੂਲਂ ਫਲਂ ਯਤ੍ਤੁ ਅਲ੍ਪਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਬਹੁ। ਦਾਸ੍ਯਸੇ ਸ੍ਵਯਮਾਹृਤ੍ਯ ਤਨ੍ਮੇऽਮृਤਰਸੋਪਮਮ੍
ਤੂੰ ਜੋ ਵੀ ਪੱਤਾ, ਜੜ ਜਾਂ ਫਲ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਾ ਵੱਧ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਲਿਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੇਂਗੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਲੱਗੇਗਾ।
ਨ ਮਾਤੁਰ੍ਨ ਪਿਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਵੇਸ਼੍ਮਨਃ। ਆਰ੍ਤਵਾਨ੍ਯੁਪਭੁਞ੍ਜਾਨਾ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਉੱਥੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਰੁੱਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਖਾਂਦੀ ਹੋਵਾਂਗੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਮਾਂ, ਨਾ ਪਿਓ, ਨਾ ਘਰ ਦੀ ਯਾਦ ਆਵੇਗੀ।
ਨ ਚ ਤਤ੍ਰ ਤਤਃ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ ਵਿਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਮਤ੍ਕृਤੇ ਨ ਚ ਤੇ ਸ਼ੋਕੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਭਰਾ
ਉੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਗਲਤ ਜਾਂ ਦੁਖਦਾਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣੀ ਪਵੇਗੀ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਾਰ ਬਣਾਂਗੀ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨਿਰਯੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ। ਇਤਿ ਜਾਨਨ੍ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਗਚ੍ਛ ਰਾਮ ਮਯਾ ਸਹ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋ ਕੇ ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਵੀ ਸਵਰਗ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਤਾਂ ਨਰਕ ਹੀ ਨਰਕ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਅਥ ਮਾਮੇਵਮਵ੍ਯਗ੍ਰਾਂ ਵਨਂ ਨੈਵ ਨਯਿष੍ਯਸੇ। ਵਿषਮਦ੍ਯੈਵ ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਾ ਵਸ਼ਂ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਗਮਮ੍
ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਖੜੀ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਵਾਂਗੀ—ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦਪਿ ਹਿ ਦੁਃਖੇਨ ਮਮ ਨੈਵਾਸ੍ਤਿ ਜੀਵਿਤਮ੍। ਉਜ੍ਝਿਤਾਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥ ਤਦੈਵ ਮਰਣਂ ਵਰਮ੍
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ, ਮੇਰਾ ਜੀਉਣਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂ, ਹੇ ਪਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੌਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੈ।
ਇਮਂ ਹਿ ਸਹਿਤੁਂ ਸ਼ੋਕਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਨੋਤ੍ਸਹੇ। ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਚੈਕਂ ਚ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਇਹ ਦੁੱਖ ਮੈਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ—ਫਿਰ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਕਿਵੇਂ ਸਹਾਂਗੀ?
ਇਤਿ ਸਾ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਾ ਵਿਲਪ੍ਯ ਕਰੁਣਂ ਬਹੁ। ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਪਤਿਮਾਯਸ੍ਤਾ ਭृਸ਼ਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਸਸ੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤਪਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਲੰਮਾ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੰਬੜ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਈ।
ਸਾ ਵਿਦ੍ਧਾ ਬਹੁਭਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਦਿਗ੍ਧੈਰਿਵ ਗਜਾਙ੍ਗਨਾ। ਚਿਰਸਂਨਿਯਤਂ ਬਾष੍ਪਂ ਮੁਮੋਚਾਗ੍ਨਿਮਿਵਾਰਣਿਃ
ਕਈ ਦੁਖਦਾਈ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਈ ਹਾਥਣ, ਉਹ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੰਝੂਆਂ ਦਾ ਦਰਿਆ ਛੱਡ ਬੈਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਲੱਕੜ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵਾਰਿ ਸਂਤਾਪਸਮ੍ਭਵਮ੍। ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਸੁਸ੍ਰਾਵ ਪਙ੍ਕਜਾਭ੍ਯਾਮਿਵੋਦਕਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਵਿਚੋਂ ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਫੈਦ ਕੱਚ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਵਗ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਸਿਤਾਮਲਚਨ੍ਦ੍ਰਾਭਂ ਮੁਖਮਾਯਤਲੋਚਨਮ੍। ਪਰ੍ਯਸ਼ੁष੍ਯਤ ਬਾष੍ਪੇਣ ਜਲੋਦ੍ਧृਤਮਿਵਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਨਿਰਮਲ, ਵਿਅਪਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਹੰਝੂਆਂ ਕਰਕੇ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਖਿੱਚ ਲੈਣ ਨਾਲ ਕਮਲ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਾਮਿਵ ਦੁਃਖਿਤਾਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਰਾਮਃ ਪਰਿਵਿਸ਼੍ਵਾਸਯਂਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਚੰਬੜ ਕੇ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਨ ਦੇਵਿ ਬਤ ਦੁਃਖੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਪ੍ਯਭਿਰੋਚਯੇ। ਨਹਿ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਭਯਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੋਰਿਵ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸੱਚ ਪੁੱਛ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਪੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਵ ਸਰ੍ਵਮਭਿਪ੍ਰਾਯਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ। ਵਾਸਂ ਨ ਰੋਚਯੇऽਰਣ੍ਯੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਤੇਰੇ ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਣੀ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ ਸृष੍ਟਾਸਿ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਨਵਾਸਾਯ ਮੈਥਿਲਿ। ਨ ਵਿਹਾਤੁਂ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰਾਤ੍ਮਵਤਾ ਯਥਾ
ਮੈਥਲੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਬਣੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਦੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਨ ਖਲ੍ਵਹਂ ਨ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਵਨਂ ਜਨਕਨਨ੍ਦਿਨਿ। ਵਚਨਂ ਤਨ੍ਨਯਤਿ ਮਾਂ ਪਿਤੁਃ ਸਤ੍ਯੋਪਬृਂਹਿਤਮ੍
ਹੈ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਜੇ ਪਿਓ ਦੇ ਸੱਚੇ ਹੁਕਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਜਾਂਦਾ।
ਏष ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪਿਤੁਰ੍ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਵਸ਼੍ਯਤਾ। ਆਜ੍ਞਾਂ ਚਾਹਂ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਾਹਂ ਜੀਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਇਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ—ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਨਣੀ। ਜੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣਾਂ, ਤਾਂ ਜੀਊਣਾ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਅਸ੍ਵਾਧੀਨਂ ਕਥਂ ਦੈਵਂ ਪ੍ਰਕਾਰੈਰਭਿਰਾਧ੍ਯਤੇ। ਸ੍ਵਾਧੀਨਂ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਜੇ ਮਾਂ, ਪਿਓ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਤਕਦੀਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ?
ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਰਯਂ ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਸਮਂ ਭੁਵਿ। ਨਾਨ੍ਯਦਸ੍ਤਿ ਸ਼ੁਭਾਪਾਙ੍ਗੇ ਤੇਨੇਦਮਭਿਰਾਧ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਹੋਣ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਓਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਇਹੀ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ।
ਨ ਸਤ੍ਯਂ ਦਾਨਮਾਨੌ ਵਾ ਯਜ੍ਞੋ ਵਾਪ੍ਯਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ। ਤਥਾ ਬਲਕਰਾਃ ਸੀਤੇ ਯਥਾ ਸੇਵਾ ਪਿਤੁਰ੍ਮਤਾ
ਸੱਚ, ਦਾਨ, ਆਦਰ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਯਗ, ਹੇ ਸੀਤੇ, ਪਿਉ ਦੀ ਸੇਵਾ ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤਵਰ ਨਹੀਂ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਧਨਂ ਵਾ ਧਾਨ੍ਯਂ ਵਾ ਵਿਦ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸੁਖਾਨਿ ਚ। ਗੁਰੁਵृਤ੍ਤ੍ਯਨੁਰੋਧੇਨ ਨ ਕਿਂਚਿਦਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਅਸਮਾਨ, ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਗਿਆਨ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਸੁਖ—ਗੁਰੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵਗੋਲੋਕਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਾਂਸ੍ਤਥਾਪਰਾਨ੍। ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਾਤਾਪਿਤृਪਰਾਯਣਾਃ
ਜੋ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਗਊਆਂ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਮਾ ਪਿਤਾ ਯਥਾ ਸ਼ਾਸ੍ਤਿ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਪਥੇ ਸ੍ਥਿਤਃ। ਤਥਾ ਵਰ੍ਤਿਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਸ ਹਿ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਮੇਰਾ ਪਿਉ, ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਮਮ ਸਨ੍ਨਾ ਮਤਿਃ ਸੀਤੇ ਨੇਤੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਦਣ੍ਡਕਾਵਨਮ੍। ਵਸਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਨੁਯਾਤੁਂ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਨਿਸਚੇ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਸੀਤੇ, ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੰਡਕ ਜੰਗਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚਲ।
ਸਾ ਹਿ ਦਿष੍ਟਾਨਵਦ੍ਯਾਙ੍ਗਿ ਵਨਾਯ ਮਦਿਰੇਕ੍ਸ਼ਣੇ। ਅਨੁਗਚ੍ਛਸ੍ਵ ਮਾਂ ਭੀਰੁ ਸਹਧਰ੍ਮਚਰੀ ਭਵ
ਹੇ ਨਿਖੁੱਟ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਤੇ ਮਸਤ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਹੀ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਡਰਪੋਕ ਨਾ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚਲ ਤੇ ਮੇਰੀ ਧਰਮ ਸਾਥੀ ਬਣ।
ਸਰ੍ਵਥਾ ਸਦृਸ਼ਂ ਸੀਤੇ ਮਮ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਕੁਲਸ੍ਯ ਚ। ਵ੍ਯਵਸਾਯਮਨੁਕ੍ਰਾਨ੍ਤਾ ਕਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਮਤਿਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਸੀਤੇ, ਤੇਰਾ ਇਹ ਨਿਸਚੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ; ਤੇਰਾ ਇਹ ਫੈਸਲਾ, ਸੋਹਣੀਏ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਆਰਭਸ੍ਵ ਸ਼ੁਭਸ਼੍ਰੋਣਿ ਵਨਵਾਸਕ੍ਸ਼ਮਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ। ਨੇਦਾਨੀਂ ਤ੍ਵਦृਤੇ ਸੀਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋऽਪਿ ਮਮ ਰੋਚਤੇ
ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ, ਹੁਣ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਜੋ ਕੰਮ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ; ਹੁਣ, ਸੀਤੇ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਰਤ੍ਨਾਨਿ ਭਿਕ੍ਸ਼ੁਕੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭੋਜਨਮ੍। ਦੇਹਿ ਚਾਸ਼ਂਸਮਾਨੇਭ੍ਯਃ ਸਂਤ੍ਵਰਸ੍ਵ ਚ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਗਹਿਣੇ ਤੇ ਭਿਖਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਦੇ, ਜੋ ਵੀ ਮੰਗਣ ਆਉਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਕਰ, ਦੇਰ ਨਾ ਲਾ।
ਭੂषਣਾਨਿ ਮਹਾਰ੍ਹਾਣਿ ਵਰਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਯਾਨਿ ਚ। ਰਮਣੀਯਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕੇਚਿਤ੍ ਕ੍ਰੀਡਾਰ੍ਥਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯੁਪਸ੍ਕਰਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਕੀਮਤੀ ਗਹਿਣੇ, ਵਧੀਆ ਕੱਪੜੇ ਜਾਂ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ—
ਸ਼ਯਨੀਯਾਨਿ ਯਾਨਾਨਿ ਮਮ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ। ਦੇਹਿ ਸ੍ਵਭृਤ੍ਯਵਰ੍ਗਸ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨਾਮਨਨ੍ਤਰਮ੍
ਸਾਰੇ ਸੌਣ ਵਾਲੇ ਸਾਜ, ਸਵਾਰੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੇ ਮੇਰੀਆਂ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਵਸਤਾਂ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।