ਕਿਂ ਹਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿषਣ੍ਣਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕੁਤੋ ਵਾ ਭਯਮਸ੍ਤਿ ਤੇ। ਯਤ੍ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਨਨ੍ਯਪਰਾਯਣਾਮ੍
ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਬੈਠਾ ਹੈ ਜੋ ਉਦਾਸ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਡਰ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ, ਛੱਡਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨਸੁਤਂ ਵੀਰਂ ਸਤ੍ਯਵਨ੍ਤਮਨੁਵ੍ਰਤਾਮ੍। ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਮਿਵ ਮਾਂ ਵਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨੀਮ੍
ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਵਾਂਗ ਜਾਣ, ਜੋ ਦਯੁਮਤਸੇਨ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਤ੍ਯਵਾਨ ਨੂੰ ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਮੰਨਦੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਹਾਂ।
ਨ ਤ੍ਵਹਂ ਮਨਸਾ ਤ੍ਵਨ੍ਯਂ ਦ੍ਰष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਦृਤੇऽਨਘ। ਤ੍ਵਯਾ ਰਾਘਵ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾ ਕੁਲਪਾਂਸਨੀ
ਹੇ ਨਿਸ਼ਪਾਪ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਾਂਗੀ; ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਕੁੜੀ ਪਰਾਏ ਘਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜਾਵਾਂਗੀ।
ਸ੍ਵਯਂ ਤੁ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਕੌਮਾਰੀਂ ਚਿਰਮਧ੍ਯੁषਿਤਾਂ ਸਤੀਮ੍। ਸ਼ੈਲੂष ਇਵ ਮਾਂ ਰਾਮ ਪਰੇਭ੍ਯੋ ਦਾਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਤੂੰ ਆਪ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਕੁਆਰੀ, ਸਦੀਵ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਰਾਮ।
ਯਸ੍ਯ ਪਥ੍ਯਂਚਰਾਮਾਤ੍ਥ ਯਸ੍ਯ ਚਾਰ੍ਥੇऽਵਰੁਧ੍ਯਸੇ। ਤ੍ਵਂ ਤਸ੍ਯ ਭਵ ਵਸ਼੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਿਧੇਯਸ਼੍ਚ ਸਦਾਨਘ
ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਆਖੀ ਹੈ ਤੇ ਜਿਸਦੇ ਲਈ ਤੂੰ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਦਾ ਉਸਦਾ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਤੇ ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਬਣ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਪਾਪ।
ਸ ਮਾਮਨਾਦਾਯ ਵਨਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਤਪੋ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾਰਣ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਵਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਮੈਨੂੰ ਲਏ ਬਿਨਾ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਨਾ ਹੋ; ਚਾਹੇ ਉਹ ਤਪੱਸਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੰਗਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸਵਰਗ, ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।
ਨ ਚ ਮੇ ਭਵਿਤਾ ਤਤ੍ਰ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ ਪਥਿ ਪਰਿਸ਼੍ਰਮਃ। ਪृष੍ਠਤਸ੍ਤਵ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਹਾਰਸ਼ਯਨੇष੍ਵਿਵ
ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਹ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਥਕਾਵਟ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਰਾਮ ਤੇ ਸੁੱਤਿਆਂ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਕੁਸ਼ਕਾਸ਼ਸ਼ਰੇषੀਕਾ ਯੇ ਚ ਕਣ੍ਟਕਿਨੋ ਦ੍ਰੁਮਾਃ। ਤੂਲਾਜਿਨਸਮਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾ ਮਾਰ੍ਗੇ ਮਮ ਸਹ ਤ੍ਵਯਾ
ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ, ਕਾਸ, ਨੁਕੀਲੇ ਟੰਢੇ ਜਾਂ ਕਾਂਟੇਦਾਰ ਦਰੱਖਤ ਵੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਰੂਈ ਜਾਂ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਲੱਗਣਗੇ।
ਮਹਾਵਾਤਸਮੁਦ੍ਭੂਤਂ ਯਨ੍ਮਾਮਵਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਰਜੋ ਰਮਣ ਤਨ੍ਮਨ੍ਯੇ ਪਰਾਰ੍ਘ੍ਯਮਿਵ ਚਨ੍ਦਨਮ੍
ਪਿਆਰੀਏ, ਜਦ ਵੱਡੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਡ ਕੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਿੱਟੀ ਪਵੇਗੀ, ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਚੰਦਨ ਦੇ ਲੇਪ ਵਾਂਗ ਕੀਮਤੀ ਸਮਝਾਂਗਾ।
ਸ਼ਾਦ੍ਵਲੇषੁ ਯਦਾ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯੇ ਵਨਾਨ੍ਤਰ੍ਵਨਗੋਚਰਾ। ਕੁਥਾਸ੍ਤਰਣਯੁਕ੍ਤੇषੁ ਕਿਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਸੁਖਤਰਂ ਤਤਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰੀ ਘਾਹ ਉੱਤੇ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਚਾਦਰ ਲਾ ਕੇ ਲੰਘਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਖ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਪਤ੍ਰਂ ਮੂਲਂ ਫਲਂ ਯਤ੍ਤੁ ਅਲ੍ਪਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਬਹੁ। ਦਾਸ੍ਯਸੇ ਸ੍ਵਯਮਾਹृਤ੍ਯ ਤਨ੍ਮੇऽਮृਤਰਸੋਪਮਮ੍
ਤੂੰ ਜੋ ਵੀ ਪੱਤਾ, ਜੜ ਜਾਂ ਫਲ, ਚਾਹੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਾ ਵੱਧ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਲਿਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੇਂਗੀ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗਾ ਮਿੱਠਾ ਲੱਗੇਗਾ।
ਨ ਮਾਤੁਰ੍ਨ ਪਿਤੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਵੇਸ਼੍ਮਨਃ। ਆਰ੍ਤਵਾਨ੍ਯੁਪਭੁਞ੍ਜਾਨਾ ਪੁष੍ਪਾਣਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ
ਉੱਥੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਰੁੱਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਖਾਂਦੀ ਹੋਵਾਂਗੀ, ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਮਾਂ, ਨਾ ਪਿਓ, ਨਾ ਘਰ ਦੀ ਯਾਦ ਆਵੇਗੀ।
ਨ ਚ ਤਤ੍ਰ ਤਤਃ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਰ੍ਹਸਿ ਵਿਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਮਤ੍ਕृਤੇ ਨ ਚ ਤੇ ਸ਼ੋਕੋ ਨ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਭਰਾ
ਉੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਗਲਤ ਜਾਂ ਦੁਖਦਾਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣੀ ਪਵੇਗੀ, ਤੇ ਮੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭਾਰ ਬਣਾਂਗੀ।
ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨਿਰਯੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ। ਇਤਿ ਜਾਨਨ੍ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਂ ਗਚ੍ਛ ਰਾਮ ਮਯਾ ਸਹ
ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੋ ਕੇ ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਵੀ ਸਵਰਗ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਤਾਂ ਨਰਕ ਹੀ ਨਰਕ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਹੇ ਰਾਮ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਚੱਲ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਿਆਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਅਥ ਮਾਮੇਵਮਵ੍ਯਗ੍ਰਾਂ ਵਨਂ ਨੈਵ ਨਯਿष੍ਯਸੇ। ਵਿषਮਦ੍ਯੈਵ ਪਾਸ੍ਯਾਮਿ ਮਾ ਵਸ਼ਂ ਦ੍ਵਿषਤਾਂ ਗਮਮ੍
ਪਰ ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਅਡੋਲ ਖੜੀ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਲਵਾਂਗੀ—ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ।
ਪਸ਼੍ਚਾਦਪਿ ਹਿ ਦੁਃਖੇਨ ਮਮ ਨੈਵਾਸ੍ਤਿ ਜੀਵਿਤਮ੍। ਉਜ੍ਝਿਤਾਯਾਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥ ਤਦੈਵ ਮਰਣਂ ਵਰਮ੍
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਦੁੱਖ ਵਿਚ, ਮੇਰਾ ਜੀਉਣਾ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ; ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂ, ਹੇ ਪਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੌਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹੈ।
ਇਮਂ ਹਿ ਸਹਿਤੁਂ ਸ਼ੋਕਂ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਨੋਤ੍ਸਹੇ। ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਦਸ਼ ਵਰ੍षਾਣਿ ਤ੍ਰੀਣਿ ਚੈਕਂ ਚ ਦੁਃਖਿਤਾ
ਇਹ ਦੁੱਖ ਮੈਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ—ਫਿਰ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਕਿਵੇਂ ਸਹਾਂਗੀ?
ਇਤਿ ਸਾ ਸ਼ੋਕਸਂਤਪ੍ਤਾ ਵਿਲਪ੍ਯ ਕਰੁਣਂ ਬਹੁ। ਚੁਕ੍ਰੋਸ਼ ਪਤਿਮਾਯਸ੍ਤਾ ਭृਸ਼ਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਸਸ੍ਵਰਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤਪਦੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਲੰਮਾ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਰਹੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੰਬੜ ਕੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਈ।
ਸਾ ਵਿਦ੍ਧਾ ਬਹੁਭਿਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਦਿਗ੍ਧੈਰਿਵ ਗਜਾਙ੍ਗਨਾ। ਚਿਰਸਂਨਿਯਤਂ ਬਾष੍ਪਂ ਮੁਮੋਚਾਗ੍ਨਿਮਿਵਾਰਣਿਃ
ਕਈ ਦੁਖਦਾਈ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਹੋ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜਖਮੀ ਹੋਈ ਹਾਥਣ, ਉਹ ਕਈ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੰਝੂਆਂ ਦਾ ਦਰਿਆ ਛੱਡ ਬੈਠੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਲੱਕੜ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਵਾਰਿ ਸਂਤਾਪਸਮ੍ਭਵਮ੍। ਨੇਤ੍ਰਾਭ੍ਯਾਂ ਪਰਿਸੁਸ੍ਰਾਵ ਪਙ੍ਕਜਾਭ੍ਯਾਮਿਵੋਦਕਮ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਵਿਚੋਂ ਉਸ ਦੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਸਫੈਦ ਕੱਚ ਵਾਂਗ ਸਾਫ਼ ਪਾਣੀ ਵਗ ਪਿਆ।
ਤਤ੍ਸਿਤਾਮਲਚਨ੍ਦ੍ਰਾਭਂ ਮੁਖਮਾਯਤਲੋਚਨਮ੍। ਪਰ੍ਯਸ਼ੁष੍ਯਤ ਬਾष੍ਪੇਣ ਜਲੋਦ੍ਧृਤਮਿਵਾਮ੍ਬੁਜਮ੍
ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਚੰਨ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਨਿਰਮਲ, ਵਿਅਪਕ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਹੰਝੂਆਂ ਕਰਕੇ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਜਲ ਖਿੱਚ ਲੈਣ ਨਾਲ ਕਮਲ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਵਿਸਂਜ੍ਞਾਮਿਵ ਦੁਃਖਿਤਾਮ੍। ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਰਾਮਃ ਪਰਿਵਿਸ਼੍ਵਾਸਯਂਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਹਾਂ ਨਾਲ ਚੰਬੜ ਕੇ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਨ ਦੇਵਿ ਬਤ ਦੁਃਖੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਪ੍ਯਭਿਰੋਚਯੇ। ਨਹਿ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਭਯਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍ਭੋਰਿਵ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਹੇ ਦੇਵੀ, ਸੱਚ ਪੁੱਛ, ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤਾਂ ਸਵਰਗ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ; ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਜਿਵੇਂ ਆਪੇ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਤਵ ਸਰ੍ਵਮਭਿਪ੍ਰਾਯਮਵਿਜ੍ਞਾਯ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ। ਵਾਸਂ ਨ ਰੋਚਯੇऽਰਣ੍ਯੇ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਤੇਰੇ ਹਰ ਮਨੋਰਥ ਨੂੰ ਜਾਣੇ ਬਿਨਾਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਣੀ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਜੋਗਾ ਹਾਂ।
ਯਤ੍ ਸृष੍ਟਾਸਿ ਮਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਵਨਵਾਸਾਯ ਮੈਥਿਲਿ। ਨ ਵਿਹਾਤੁਂ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਪ੍ਰੀਤਿਰਾਤ੍ਮਵਤਾ ਯਥਾ
ਮੈਥਲੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਬਣੀ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਿਆਰ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਦੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਨ ਖਲ੍ਵਹਂ ਨ ਗਚ੍ਛੇਯਂ ਵਨਂ ਜਨਕਨਨ੍ਦਿਨਿ। ਵਚਨਂ ਤਨ੍ਨਯਤਿ ਮਾਂ ਪਿਤੁਃ ਸਤ੍ਯੋਪਬृਂਹਿਤਮ੍
ਹੈ ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ, ਜੇ ਪਿਓ ਦੇ ਸੱਚੇ ਹੁਕਮ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮਜਬੂਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾ ਜਾਂਦਾ।
ਏष ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਸੁਸ਼੍ਰੋਣਿ ਪਿਤੁਰ੍ਮਾਤੁਸ਼੍ਚ ਵਸ਼੍ਯਤਾ। ਆਜ੍ਞਾਂ ਚਾਹਂ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਾਹਂ ਜੀਵਿਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਇਹੀ ਧਰਮ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਕਮਰ ਵਾਲੀਏ—ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਨਣੀ। ਜੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸੁਣਾਂ, ਤਾਂ ਜੀਊਣਾ ਵੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਔਖਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਅਸ੍ਵਾਧੀਨਂ ਕਥਂ ਦੈਵਂ ਪ੍ਰਕਾਰੈਰਭਿਰਾਧ੍ਯਤੇ। ਸ੍ਵਾਧੀਨਂ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਮਾਤਰਂ ਪਿਤਰਂ ਗੁਰੁਮ੍
ਜੇ ਮਾਂ, ਪਿਓ ਤੇ ਅਧਿਆਪਕ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੀ ਤਕਦੀਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਨਹੀਂ?
ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਰਯਂ ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾਃ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਸਮਂ ਭੁਵਿ। ਨਾਨ੍ਯਦਸ੍ਤਿ ਸ਼ੁਭਾਪਾਙ੍ਗੇ ਤੇਨੇਦਮਭਿਰਾਧ੍ਯਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਹੋਣ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਓਥੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਇਹੀ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੈ।
ਨ ਸਤ੍ਯਂ ਦਾਨਮਾਨੌ ਵਾ ਯਜ੍ਞੋ ਵਾਪ੍ਯਾਪ੍ਤਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ। ਤਥਾ ਬਲਕਰਾਃ ਸੀਤੇ ਯਥਾ ਸੇਵਾ ਪਿਤੁਰ੍ਮਤਾ
ਸੱਚ, ਦਾਨ, ਆਦਰ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਯਗ, ਹੇ ਸੀਤੇ, ਪਿਉ ਦੀ ਸੇਵਾ ਜਿੰਨੀ ਤਾਕਤਵਰ ਨਹੀਂ।