ਕਿਮਿਦਂ ਭਾषਸੇ ਰਾਮ ਵਾਕ੍ਯਂ ਲਘੁਤਯਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਤ੍ਵਯਾ ਯਦਪਹਾਸ੍ਯਂ ਮੇ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਰਵਰੋਤ੍ਤਮ
ਰਾਮਾ, ਇਹ ਤੂੰ ਕੀ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਤਾਂ ਲਗਦੀਆਂ ਨੇ ਕਿ ਤੂੰ ਹਲਕਾ-ਫੁਲਕਾ ਮਜ਼ਾਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹਾਸੇ ਵਿਚ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਵੀਰਾਣਾਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਦੁषਾਂ ਨृਪ। ਅਨਰ੍ਹਮਯਸ਼ਸ੍ਯਂ ਚ ਨ ਸ਼੍ਰੋਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯੇਰਿਤਮ੍
ਹੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਵੀਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਨਿਮਾਣੀਆਂ ਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਉਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ।
ਆਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਭ੍ਰਾਤਾ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਸ੍ਨੁषਾ। ਸ੍ਵਾਨਿ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਭੁਞ੍ਜਾਨਾਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਭਾਗ੍ਯਮੁਪਾਸਤੇ
ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ, ਪਿਓ, ਮਾਂ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਨੂ—all ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣਾ ਆਪਣਾ ਨਸੀਬ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਭਾਗ੍ਯਂ ਤੁ ਨਾਰ੍ਯੇਕਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ। ਅਤਸ਼੍ਚੈਵਾਹਮਾਦਿष੍ਟਾ ਵਨੇ ਵਸ੍ਤਵ੍ਯਮਿਤ੍ਯਪਿ
ਪਰ, ਇਕ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਭਾਗ ਵਿਚ ਹੀ ਸਾਂਝੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੁਰਖਾ; ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।
ਨ ਪਿਤਾ ਨਾਤ੍ਮਜੋ ਵਾਤ੍ਮਾ ਨ ਮਾਤਾ ਨ ਸਖੀਜਨਃ। ਇਹ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚ ਨਾਰੀਣਾਂ ਪਤਿਰੇਕੋ ਗਤਿਃ ਸਦਾ
ਇਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ, ਔਰਤ ਲਈ ਨਾ ਪਿਓ, ਨਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਆਪ, ਨਾ ਮਾਂ, ਨਾ ਮਿੱਤਰ—ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਆਸਰਾ ਨਹੀਂ; ਪਤੀ ਹੀ ਸਦਾ ਉਸ ਦੀ ਰਹਿ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਦੁਰ੍ਗਂ ਵਨਮਦ੍ਯੈਵ ਰਾਘਵ। ਅਗ੍ਰਤਸ੍ਤੇ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਮृਦ੍ਨਨ੍ਤੀ ਕੁਸ਼ਕਣ੍ਟਕਾਨ੍
ਜੇ ਤੂੰ ਅੱਜ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਤੁਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲਾਂਗੀ, ਘਾਹ ਤੇ ਕੰਟਿਆਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਰੌਂਦਦੀ ਹੋਈ।
ਈਰ੍ष੍ਯਾਂ ਰੋषਂ ਬਹਿष੍ਕृਤ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤਸ਼ੇषਮਿਵੋਦਕਮ੍। ਨਯ ਮਾਂ ਵੀਰ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਃ ਪਾਪਂ ਮਯਿ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਵੀਰ, ਈਰਖਾ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਪੀਤਾ ਹੋਇਆ ਪਾਣੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਚੱਲ—ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਾਗ੍ਰੇ ਵਿਮਾਨੈਰ੍ਵਾ ਵੈਹਾਯਸਗਤੇਨ ਵਾ। ਸਰ੍ਵਾਵਸ੍ਥਾਗਤਾ ਭਰ੍ਤੁਃ ਪਾਦਚ੍ਛਾਯਾ ਵਿਸ਼ਿष੍ਯਤੇ
ਚਾਹੇ ਮਹਲ ਦੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਹੋਵਾਂ, ਚਾਹੇ ਉੱਡਣ ਵਾਲੇ ਰਥ ਵਿਚ ਜਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹੋਵਾਂ, ਹਰ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਪਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਛਾਂ ਹੀ ਔਰਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਅਨੁਸ਼ਿष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਮਾਤ੍ਰਾ ਚ ਪਿਤ੍ਰਾ ਚ ਵਿਵਿਧਾਸ਼੍ਰਯਮ੍। ਨਾਸ੍ਮਿ ਸਮ੍ਪ੍ਰਤਿ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਾ ਵਰ੍ਤਿਤਵ੍ਯਂ ਯਥਾ ਮਯਾ
ਮਾਂ-ਪਿਉ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਆਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਮੈਂ ਜੋ ਨਿਰਣੈ ਲਿਆ, ਓਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਾਂਗੀ।
ਅਹਂ ਦੁਰ੍ਗਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਨਂ ਪੁਰੁषਵਰ੍ਜਿਤਮ੍। ਨਾਨਾਮृਗਗਣਾਕੀਰ੍ਣਂ ਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਗਣਸੇਵਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਔਖੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ, ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਣ ਹਨ ਤੇ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸੁਖਂ ਵਨੇ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਯਥੈਵ ਭਵਨੇ ਪਿਤੁਃ। ਅਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਤ੍ਰੀਁਲ੍ਲੋਕਾਂਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਤੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਮ੍
ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੀ ਐਸਾ ਸੁਖੀ ਰਹਾਂਗੀ ਜਿਵੇਂ ਪਿਉ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਹੀ ਸੋਚਾਂਗੀ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਮਾਣਾ ਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਿਯਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣੀ। ਸਹ ਰਂਸ੍ਯੇ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰ ਵਨੇषੁ ਮਧੁਗਨ੍ਧਿषੁ
ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਸਦਾ ਨਿਯਮ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮਧੁਰ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਾਂਗੀ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਕਰ੍ਤੁਂ ਵਨੇ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਰਾਮ ਸਮ੍ਪਰਿਪਾਲਨਮ੍। ਅਨ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਜਨਸ੍ਯੇਹ ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਮ ਮਾਨਦ
ਹੇ ਰਾਮ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੇਰੀ ਕੀ ਗੱਲ, ਹੇ ਮਾਣ ਦੇਣ ਵਾਲੇ!
ਸਾਹਂ ਤ੍ਵਯਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਨਮਦ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਨਾਹਂ ਸ਼ਕ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਨਿਵਰ੍ਤਯਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤਾ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ; ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਨਿਰਣੈ ਕਰ ਲਿਆ, ਫਿਰ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੋੜਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਫਲਮੂਲਾਸ਼ਨਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਨ ਤੇ ਦੁਃਖਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਨਿਵਸਨ੍ਤੀ ਤ੍ਵਯਾ ਸਦਾ
ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਲ ਤੇ ਜੜ੍ਹਾਂ ਖਾ ਕੇ ਜੀਊਂਗੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗੀ।
ਅਗ੍ਰਤਸ੍ਤੇ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਭੁਕ੍ਤਵਤਿ ਤ੍ਵਯਿ। ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਪਰਤਃ ਸ਼ੈਲਾਨ੍ ਪਲ੍ਵਲਾਨਿ ਸਰਾਂਸਿ ਚ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚੱਲਾਂਗੀ, ਤੇਰੇ ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਖਾਵਾਂਗੀ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਪਹਾੜ, ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਜਲ-ਕੁੰਡ ਤੇ ਝੀਲਾਂ ਵੇਖਣੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ।
ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਭੀਤਾ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥੇਨ ਧੀਮਤਾ। ਹਂਸਕਾਰਣ੍ਡਵਾਕੀਰ੍ਣਾਃ ਪਦ੍ਮਿਨੀਃ ਸਾਧੁਪੁष੍ਪਿਤਾਃ
ਤੇਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹੇਠਾਂ, ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਮੈਂ ਹਰ ਥਾਂ ਹੰਸ ਤੇ ਸਾਰਸਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵੇਖਾਂਗੀ।
ਇਚ੍ਛੇਯਂ ਸੁਖਿਨੀ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵੀਰੇਣ ਸਂਗਤਾ। ਅਭਿषੇਕਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਾਸੁ ਨਿਤ੍ਯਮਨੁਵ੍ਰਤਾ
ਹੇ ਵੀਰ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉਹ ਝੀਲਾਂ ਵੇਖਣੀ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਅਸਨਾਨ ਕਰਾਂਗੀ।
ਸਹ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ ਰਂਸ੍ਯੇ ਪਰਮਨਨ੍ਦਿਨੀ। ਏਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਂ ਵਾਪਿ ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਂਗੀ। ਇੰਝ ਹੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਲ ਜਾਂ ਸੌ ਸਾਲ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਬਿਤਾ ਲਵਾਂ।
ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਮਂ ਨ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋऽਪਿ ਹਿ ਨ ਮੇ ਮਤਃ। ਸ੍ਵਰ੍ਗੇऽਪਿ ਚ ਵਿਨਾ ਵਾਸੋ ਭਵਿਤਾ ਯਦਿ ਰਾਘਵ। ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਨਾ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਨਾਹਂ ਤਦਪਿ ਰੋਚਯੇ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਹਦ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੀ। ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਸੁਰਗ ਵੀ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਜੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੇਰੇ ਬਿਨਾਂ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇ, ਹੇ ਰਾਘਵ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਵੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।
ਅਹਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਨਂ ਸੁਦੁਰ੍ਗਮਂ ਮृਗਾਯੁਤਂ ਵਾਨਰਵਾਰਣੈਸ਼੍ਚ। ਵਨੇ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹੇ ਤਵੈਵ ਪਾਦਾਵੁਪਗृਹ੍ਯ ਸਮ੍ਮਤਾ
ਮੈਂ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵੀ ਚਲੀ ਜਾਵਾਂਗੀ, ਜਿਹੜਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਹਿਰਣ, ਬਾਂਦਰ ਤੇ ਹਾਥੀ ਵੱਸਦੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਉਥੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਫੜ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੇ ਘਰ ਵਾਂਗ ਹੀ ਰਹਿ ਲਵਾਂਗੀ।
ਅਨਨ੍ਯਭਾਵਾਮਨੁਰਕ੍ਤਚੇਤਸਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਯੁਕ੍ਤਾਂ ਮਰਣਾਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਾਮ੍। ਨਯਸ੍ਵ ਮਾਂ ਸਾਧੁ ਕੁਰੁष੍ਵ ਯਾਚਨਾਂ ਨਾਤੋ ਮਯਾ ਤੇ ਗੁਰੁਤਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤ ਵਿਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਰਨ ਦਾ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਚੁੱਕੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਚੱਲ, ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਮਨ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮੇਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੱਧ ਬੋਝ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ।
ਤਥਾ ਬ੍ਰੁਵਾਣਾਮਪਿ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਾਂ ਨ ਚ ਸ੍ਮ ਸੀਤਾਂ ਨृਵਰੋ ਨਿਨੀषਤਿ। ਉਵਾਚ ਚੈਨਾਂ ਬਹੁ ਸਂਨਿਵਰ੍ਤਨੇ ਵਨੇ ਨਿਵਾਸਸ੍ਯ ਚ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀਤਾ ਇੰਝ ਕਹਿੰਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ ਉਸਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੇ ਦੁੱਖ ਬਾਰੇ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
thumb|ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਾਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਅੱਠਵੀਂ-ਵੀਂਸਾ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਤੀਂ ਸੀਤਾਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਂ ਧਰ੍ਮਵਤ੍ਸਲਃ। ਨ ਨੇਤੁਂ ਕੁਰੁਤੇ ਬੁਦ੍ਧਿਂ ਵਨੇ ਦੁਃਖਾਨਿ ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍
ਉਹ, ਜੋ ਧਰਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੀਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਚੰਗੀ ਸੀ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਬਣਾਉਂਦਾ।
ਸਾਨ੍ਤ੍ਵਯਿਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤਾਂ ਤੁ ਬਾष੍ਪਦੂषਿਤਲੋਚਨਾਮ੍। ਨਿਵਰ੍ਤਨਾਰ੍ਥੇ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਾਕ੍ਯਮੇਤਦੁਵਾਚ ਹ
ਉਸ ਨੇ, ਅੱਖਾਂ ਚੋਂ ਹੰਜੂ ਆਏ ਹੋਏ, ਉਸਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ ਲਈ ਮਨਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।
ਸੀਤੇ ਮਹਾਕੁਲੀਨਾਸਿ ਧਰ੍ਮੇ ਚ ਨਿਰਤਾ ਸਦਾ। ਇਹਾਚਰਸ੍ਵ ਧਰ੍ਮਂ ਤ੍ਵਂ ਯਥਾ ਮੇ ਮਨਸਃ ਸੁਖਮ੍
ਸੀਤੇ, ਤੂੰ ਉੱਚੇ ਘਰ ਦੀ ਹੈਂ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈਂ। ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਕੇ ਧਰਮ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੇਰਾ ਮਨ ਚੈਨ ਵਿਚ ਰਹੇ।
ਸੀਤੇ ਯਥਾ ਤ੍ਵਾਂ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਥਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾਬਲੇ। ਵਨੇ ਦੋषਾ ਹਿ ਬਹਵੋ ਵਸਤਸ੍ਤਾਨ੍ ਨਿਬੋਧ ਮੇ
ਸੀਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰੀਂ, ਹੇ ਨਰਮ ਸੁਭਾਅ ਵਾਲੀ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।
ਸੀਤੇ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤਾਮੇषਾ ਵਨਵਾਸਕृਤਾ ਮਤਿਃ। ਬਹੁਦੋषਂ ਹਿ ਕਾਨ੍ਤਾਰਂ ਵਨਮਿਤ੍ਯਭਿਧੀਯਤੇ
ਸੀਤੇ, ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਛੱਡ ਦੇ। ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉੱਥੇ ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਹਨ।
ਹਿਤਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਖਲੁ ਵਚੋ ਮਯੈਤਦਭਿਧੀਯਤੇ। ਸਦਾ ਸੁਖਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਦੁਃਖਮੇਵ ਸਦਾ ਵਨਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਉੱਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ, ਸਦਾ ਹੀ ਦੁੱਖ ਹੀ ਮਿਲਿਆ ਹੈ।