ਘृਤਂ ਸ਼੍ਵੇਤਾਨਿ ਮਾਲ੍ਯਾਨਿ ਸਮਿਧਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍षਪਾਨ੍। ਉਪਸਮ੍ਪਾਦਯਾਮਾਸ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਪਰਮਾਙ੍ਗਨਾ
ਕੌਸਲਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਨਾਰੀ, ਨੇ ਘੀ, ਚਿੱਟੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਹਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜ ਤੇ ਸਰੋਂ ਦੇ ਦਾਣੇ ਚੜ੍ਹਾਏ।
ਉਪਾਧ੍ਯਾਯਃ ਸ ਵਿਧਿਨਾ ਹੁਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਮਨਾਮਯਮ੍। ਹੁਤਹਵ੍ਯਾਵਸ਼ੇषੇਣ ਬਾਹ੍ਯਂ ਬਲਿਮਕਲ੍ਪਯਤ੍
ਉਪਾਧਿਆਇ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਤੇ ਸਿਹਤ ਲਈ ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਬਚੇ ਹੋਏ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰਲੀ ਬਲੀ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ।
ਮਧੁਦਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਤਘृਤੈਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਵਾਚ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਾਂਸ੍ਤਤਃ। ਵਾਚਯਾਮਾਸ ਰਾਮਸ੍ਯ ਵਨੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ਹਦ, ਦਹੀਂ, ਘੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਰਾਮ ਦੀ ਜੰਗਲ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪੜ੍ਹਨ ਲਈ ਕਿਹਾ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਰਾਮਮਾਤਾ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਕਾਮ੍ਯਾਂ ਰਾਘਵਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਫਿਰ, ਰਾਮ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਮਾਂ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ:
ਯਨ੍ਮਙ੍ਗਲਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੇ ਸਰ੍ਵਦੇਵਨਮਸ੍ਕृਤੇ। ਵृਤ੍ਰਨਾਸ਼ੇ ਸਮਭਵਤ੍ ਤਤ੍ ਤੇ ਭਵਤੁ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਜਿਸ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਸ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ।
ਯਨ੍ਮਙ੍ਗਲਂ ਸੁਪਰ੍ਣਸ੍ਯ ਵਿਨਤਾਕਲ੍ਪਯਤ੍ ਪੁਰਾ। ਅਮृਤਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਨਸ੍ਯ ਤਤ੍ ਤੇ ਭਵਤੁ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਜੋ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਵਿਨਤਾ ਨੇ ਸੁਪਰਨ ਨੂੰ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ।
ਅਮृਤੋਤ੍ਪਾਦਨੇ ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ ਘ੍ਨਤੋ ਵਜ੍ਰਧਰਸ੍ਯ ਯਤ੍। ਅਦਿਤਿਰ੍ਮਙ੍ਗਲਂ ਪ੍ਰਾਦਾਤ੍ ਤਤ੍ ਤੇ ਭਵਤੁ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਨੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਆਦਿਤੀ ਨੇ ਜੋ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਰਿਵਿਕ੍ਰਮਾਨ੍ ਪ੍ਰਕ੍ਰਮਤੋ ਵਿष੍ਣੋਰਤੁਲਤੇਜਸਃ। ਯਦਾਸੀਨ੍ਮਙ੍ਗਲਂ ਰਾਮ ਤਤ੍ ਤੇ ਭਵਤੁ ਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਵੱਡੇ ਕਦਮ ਚੁੱਕੇ, ਉਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ, ਹੇ ਰਾਮ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ।
ऋषਯਃ ਸਾਗਰਾ ਦ੍ਵੀਪਾ ਵੇਦਾ ਲੋਕਾ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਤੇ। ਮਙ੍ਗਲਾਨਿ ਮਹਾਬਾਹੋ ਦਿਸ਼ਨ੍ਤੁ ਸ਼ੁਭਮਙ੍ਗਲਮ੍
ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਟਾਪੂ, ਵੇਦ, ਲੋਕ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਣ।
ਇਤਿ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਸ਼ੇषਾਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰਸਿ ਭਾਮਿਨੀ। ਗਨ੍ਧੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਮਾਲਭ੍ਯ ਰਾਮਮਾਯਤਲੋਚਨਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਬਾਕੀ ਰਸਮਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਮਾਤਾ ਨੇ ਸੁਗੰਧਤ ਵਸਤੂਆਂ ਨਾਲ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਲਗਾਇਆ।
ਔषਧੀਂ ਚ ਸੁਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਾਂ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਕਰਣੀਂ ਸ਼ੁਭਾਮ੍। ਚਕਾਰ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕੌਸਲ੍ਯਾ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਰਭਿਜਜਾਪ ਚ
ਕੌਸਲਿਆ ਨੇ ਚੰਗੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ, ਚੰਗੀ, ਉਪਚਾਰਕ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਰਸਮ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਪੜ੍ਹੇ।
ਉਵਾਚਾਪਿ ਪ੍ਰਹृष੍ਟੇਵ ਸਾ ਦੁਃਖਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨੀ। ਵਾਙ੍ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨ ਭਾਵੇਨ ਵਾਚਾ ਸਂਸਜ੍ਜਮਾਨਯਾ
ਦੁਖੀ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲਦੀ ਜਾਪੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਬੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਸ਼ਬਦ ਸੀ, ਦਿਲ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ।
ਆਨਮ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਚਾਘ੍ਰਾਯ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨੀ। ਅਵਦਤ੍ ਪੁਤ੍ਰਮਿष੍ਟਾਰ੍ਥੋ ਗਚ੍ਛ ਰਾਮ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
ਮਾਂ ਨੇ ਝੁਕ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਗਲੇ ਲਗਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਾ ਰਾਮ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰਵਾਣਾ ਹੋ।'
ਅਰੋਗਂ ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਾਰ੍ਥਮਯੋਧ੍ਯਾਂ ਪੁਨਰਾਗਤਮ੍। ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਖਂ ਵਤ੍ਸ ਸਂਧਿਤਂ ਰਾਜਵਰ੍ਤ੍ਮਸੁ
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਯੋਧਿਆ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਆਇਆ ਹੋਇਆ, ਸਿਹਤਮੰਦ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲਕੜੇ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਰਾਜ ਮਾਰਗਾਂ 'ਤੇ ਚਲਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਾਂ।'
ਪ੍ਰਣष੍ਟਦੁਃਖਸਂਕਲ੍ਪਾ ਹਰ੍षਵਿਦ੍ਯੋਤਿਤਾਨਨਾ। ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਵਨਾਤ੍ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਚਨ੍ਦ੍ਰਮਿਵੋਦਿਤਮ੍
'ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਰਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਾਂਗ ਉਗਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਾਂ।'
ਭਦ੍ਰਾਸਨਗਤਂ ਰਾਮ ਵਨਵਾਸਾਦਿਹਾਗਤਮ੍। ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਚ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤੁ ਤੀਰ੍ਣਵਨ੍ਤਂ ਪਿਤੁਰ੍ਵਚਃ
'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ, ਚੰਗੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਇਆ ਹੋਇਆ, ਪਿਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਵੇਖਾਂ।'
ਮਙ੍ਗਲੈਰੁਪਸਮ੍ਪਨ੍ਨੋ ਵਨਵਾਸਾਦਿਹਾਗਤਃ। ਵਧ੍ਵਾਸ਼੍ਚ ਮਮ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਕਾਮਾਨ੍ ਸਂਵਰ੍ਧ ਯਾਹਿ ਭੋਃ
'ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਪੁੱਤਰੀ-ਵਧੂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਤੇ ਜਾ ਪੁੱਤਰ।'
ਮਯਾਰ੍ਚਿਤਾ ਦੇਵਗਣਾਃ ਸ਼ਿਵਾਦਯੋ ਮਹਰ੍षਯੋ ਭੂਤਗਣਾਃ ਸੁਰੋਰਗਾਃ। ਅਭਿਪ੍ਰਯਾਤਸ੍ਯ ਵਨਂ ਚਿਰਾਯ ਤੇ ਹਿਤਾਨਿ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁ ਦਿਸ਼ਸ਼੍ਚ ਰਾਘਵ
'ਮੈਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸ਼ਿਵ ਆਦਿ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਭੂਤ ਅਤੇ ਅਸੁਰ-ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਅਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਣਾ ਹੋਵੇ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹਣ, ਹੇ ਰਾਘਵ।'
ਅਤੀਵ ਚਾਸ਼੍ਰੁਪ੍ਰਤਿਪੂਰ੍ਣਲੋਚਨਾ ਸਮਾਪ੍ਯ ਚ ਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨਂ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚਾਪਿ ਚਕਾਰ ਰਾਘਵਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਸ੍ਵਜੇ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤਿ ਵੱਧ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈਆਂ, ਰਸਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਰਾਘਵ ਦਾ ਚੌਂਕਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਤੱਕਿਆ।
ਤਯਾ ਹਿ ਦੇਵ੍ਯਾ ਚ ਕृਤਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋ ਨਿਪੀਡ੍ਯ ਮਾਤੁਸ਼੍ਚਰਣੌ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਜਗਾਮ ਸੀਤਾਨਿਲਯਂ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ ਸ ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਿਤਸ੍ਤਯਾ ਸ਼੍ਰਿਯਾ
ਮਹਾਰਾਣੀ ਵੱਲੋਂ ਚੌਂਕਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਰਾਘਵ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੀਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ।
thumb|षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ षਡ੍ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਇਹ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਯਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦੀ ਛਬੀਸਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ।
ਅਭਿਵਾਦ੍ਯ ਤੁ ਕੌਸਲ੍ਯਾਂ ਰਾਮਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤੋ ਵਨਮ੍। ਕृਤਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਯਯਨੋ ਮਾਤ੍ਰਾ ਧਰ੍ਮਿष੍ਠੇ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਿ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਡਟ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਰਾਜਯਨ੍ ਰਾਜਸੁਤੋ ਰਾਜਮਾਰ੍ਗਂ ਨਰੈਰ੍ਵृਤਮ੍। ਹृਦਯਾਨ੍ਯਾਮਮਨ੍ਥੇਵ ਜਨਸ੍ਯ ਗੁਣਵਤ੍ਤਯਾ
ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਰਾਜ ਮਾਰਗ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੋਇਆ, ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਨੇਕੀ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵੈਦੇਹੀ ਚਾਪਿ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ। ਤਦੇਵ ਹृਦਿ ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਯੌਵਰਾਜ੍ਯਾਭਿषੇਚਨਮ੍
ਪਰ ਵੈਦੇਹੀ, ਜੋ ਤਪ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ ਯੁਵਰਾਜ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ 'ਤੇ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਸ੍ਮ ਸਾ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृਤਜ੍ਞਾ ਹृष੍ਟਚੇਤਨਾ। ਅਭਿਜ੍ਞਾ ਰਾਜਧਰ੍ਮਾਣਾਂ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਦੇਵਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਕ੍ਰਿਤਜਨਤਾ ਨਾਲ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਥ ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਸ੍ਵਵੇਸ਼੍ਮ ਸੁਵਿਭੂषਿਤਮ੍। ਪ੍ਰਹृष੍ਟਜਨਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਹ੍ਰਿਯਾ ਕਿਂਚਿਦਵਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਆਪਣੀ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹਵेली ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਖੁਸ਼ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਲਾਜ ਕਰਕੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮੁੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਥ ਸੀਤਾ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵੇਪਮਾਨਾ ਚ ਤਂ ਪਤਿਮ੍। ਅਪਸ਼੍ਯਚ੍ਛੋਕਸਂਤਪ੍ਤਂ ਚਿਨ੍ਤਾਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੀਤਾ ਉਠੀ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ ਹਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਨ ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਮਨੋਗਤਮ੍। ਤਂ ਸ਼ੋਕਂ ਰਾਘਵਃ ਸੋਢੁਂ ਤਤੋ ਵਿਵृਤਤਾਂ ਗਤਃ
ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਘਵ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਛੁਪਾ ਸਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਸਾਫ਼ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗੀ।
ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਂ ਪ੍ਰਸ੍ਵਿਨ੍ਨਮਮਰ੍षਣਮ੍। ਆਹ ਦੁਃਖਾਭਿਸਂਤਪ੍ਤਾ ਕਿਮਿਦਾਨੀਮਿਦਂ ਪ੍ਰਭੋ
ਉਸ ਦਾ ਮੁੰਹ ਫਿਕਾ, ਪਸੀਨੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੀਤਾ ਜੋ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਪੁੱਛੀ: 'ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ?'
ਅਦ੍ਯ ਬਾਰ੍ਹਸ੍ਪਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁष੍ਯੇਣ ਰਾਘਵ। ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਃ ਕੇਨ ਤ੍ਵਮਸਿ ਦੁਰ੍ਮਨਾਃ
'ਅੱਜ ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਯਾ ਦਾ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੈਂ?'