ਰੋਮਪਾਦਮੁਵਾਚੇਦਂ ਸਹਾਮਾਤ੍ਯਃ ਪੁਰੋਹਿਤਃ ਉਪਾਯੋ ਨਿਰਪਾਯੋऽਯਮਸ੍ਮਾਭਿਰਭਿਚਿਨ੍ਤਿਤਃ ॥੧-੧੦-
ਰੋਮਪਾਦਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, 'ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਤਰੀਕਾ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਅਤੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ।'
ऋष੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਵਨਚਰਸ੍ਤਪਃਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਸਂਯੁਤਃ ਅਨਭਿਜ੍ਞਸ੍ਤੁ ਨਾਰੀਣਾਂ ਵਿषਯਾਣਾਂ ਸੁਖਸ੍ਯ ਚ ॥੧-੧੦-
ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤਪ ਅਤੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਨਾਰੀਆਂ, ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਜਾਂ ਸੁਖ-ਸਾਧਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਰ੍ਥੈਰਭਿਮਤੈਰ੍ਨਰਚਿਤ੍ਤਪ੍ਰਮਾਥਿਭਿਃ ਪੁਰਮਾਨਾਯਯਿष੍ਯਾਮਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਚਾਧ੍ਯਵਸੀਯਤਾਮ੍ ॥੧-੧੦-
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੁਚਿਕਰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਸ਼ਹਿਰ ਲਿਆ ਆਵਾਂਗੇ; ਇਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਲਵੋ।
ਗਣਿਕਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਰੂਪਵਤ੍ਯਃ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਾਃ ਪ੍ਰਲੋਭ੍ਯ ਵਿਵਿਧੋਪਾਯੈਰਾਨੇष੍ਯਨ੍ਤੀਹ ਸਤ੍ਕृਤਾਃ ॥੧-੧੦-
ਉਹਨਾਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਤੇ ਸਜੀ-ਸਵਾਰੀ ਹੋਈਆਂ ਨਚਣੀਆਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਭੇਜੋ; ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਲੁਭਾ ਕੇ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣਗੀਆਂ, ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਥੇਤਿ ਰਾਜਾ ਚ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਪੁਰੋਹਿਤਮ੍ ਪੁਰੋਹਿਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰਿਣਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੁਸ਼੍ਚ ਤੇ ਤਥਾ ॥੧-੧੦-
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।' ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਾਰਮੁਖ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਨਂ ਪ੍ਰਵਿਵਿਸ਼ੁਰ੍ਮਹਤ੍ ਆਸ਼੍ਰਮਸ੍ਯਾਵਿਦੂਰੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ ਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤਿ ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ॥੧-੧੦-
ਉਹ ਮੁੱਖ ਨਚਣੀਆਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਈਆਂ; ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ।
ऋषੇਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਧੀਰਸ੍ਯ ਨਿਤ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਮਵਾਸਿਨਃ ਪਿਤੁਃ ਸ ਨਿਤ੍ਯਸਨ੍ਤੁष੍ਟੋ ਨਾਤਿਚਕ੍ਰਾਮ ਚਾਸ਼੍ਰਮਾਤ੍ ॥੧-੧੦-
ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਧੀਰਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।
ਨ ਤੇਨ ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਦृष੍ਟਪੂਰ੍ਵਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਵਾ ਪੁਮਾਨ੍ਵਾ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਤ੍ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਗਰਰਾष੍ਟ੍ਰਜਮ੍ ॥੧-੧੦-
ਉਸ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਔਰਤ, ਮਰਦ ਜਾਂ ਸ਼ਹਿਰ-ਰਾਜ ਦੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।
ਤਾਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਵੇषਾਃ ਪ੍ਰਮਦਾ ਗਾਯਨ੍ਤ੍ਯੋ ਮਧੁਰਸ੍ਵਰਮ੍ ऋषਿਪੁਤ੍ਰਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾ ਵਚਨਮਬ੍ਰੁਵਨ੍ ॥੧-੧੦-
ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਹਿਰਾਵੇ ਪਾ ਕੇ ਤੇ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਉਂਦੀਆਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕੋਲ ਆਈਆਂ ਤੇ ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਵਰ੍ਤਸੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਞ੍ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਹੇ ਵਯਮ੍ ਏਕਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਜਨੇ ਘੋਰੇ ਵਨੇ ਚਰਸਿ ਸ਼ਂਸ ਨਃ ॥੧-੧੦-
ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਅਸੀਂ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਇਸ ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈਂ—ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ।
ਅਦृष੍ਟਰੂਪਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤੇਨ ਕਾਮ੍ਯਰੂਪਾ ਵਨੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਹਾਰ੍ਦਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਤਿਰ੍ਜਾਤਾ ਆਖ੍ਯਾਤੁਂ ਪਿਤਰਂ ਸ੍ਵਕਮ੍ ॥੧-੧੦-
ਉਹ ਔਰਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ ਸਨ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਝੁੰਝੋੜ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਬਾਰੇ ਦੱਸੇ।
ਪਿਤਾ ਵਿਭਾਣ੍ਡਕੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਸੁਤ ਔਰਸਃ ऋष੍ਯਸ਼ृਙ੍ਗ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤਂ ਨਾਮ ਕਰ੍ਮ ਚ ਮੇ ਭੁਵਿ ॥੧-੧੦-
ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ ਵਿਭਾਂਡਕ ਹਨ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ। ਮੇਰਾ ਨਾਮ ਤੇ ਕਰਤਬ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਰਿਸ਼ਯਸ਼੍ਰਿੰਗ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਹਾਸ਼੍ਰਮਪਦੋऽਸ੍ਮਾਕਂ ਸਮੀਪੇ ਸ਼ੁਭਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ ਕਰਿष੍ਯੇ ਵੋऽਤ੍ਰ ਪੂਜਾਂ ਵੈ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਵਿਧਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ॥੧-੧੦-
ਸਾਡਾ ਆਸ਼ਰਮ ਇੱਥੇ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਸੋਹਣੀਆਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਸਭ ਨੂੰ ਰੀਤਿ-ਰਵਾਜ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿਆਂਗਾ।
ऋषਿਪੁਤ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਮਤਿਰਾਸ ਵੈ ਤਦਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਜਗ੍ਮੁਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਤੋऽਙ੍ਗਨਾਃ ॥੧-੧੦-
ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੇਖਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਸਭ ਉਥੇ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਗਤਾਨਾਂ ਤੁ ਤਤਃ ਪੂਜਾਮृषਿਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚਕਾਰ ਹ ਇਦਮਰ੍ਘ੍ਯਮਿਦਂ ਪਾਦ੍ਯਮਿਦਂ ਮੂਲਂ ਫਲਂ ਚ ਨਃ ॥੧-੧੦-
ਜਦ ਉਹ ਆਈਆਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਹੈ ਹੱਥ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਇਹ ਪੈਰਾਂ ਲਈ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਮੂਲ ਤੇ ਫਲ ਹਨ।'
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਤੁ ਤਾਂ ਪੂਜਾਂ ਸਰ੍ਵਾ ਏਵ ਸਮੁਤ੍ਸੁਕਾਃ ऋषੇਰ੍ਭੀਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤੁ ਗਮਨਾਯ ਮਤਿਂ ਦਧੁਃ ॥੧-੧੦-
ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਪਰ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਛੇਤੀ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮਪਿ ਮੁਖ੍ਯਾਨਿ ਫਲਾਨੀਮਾਨਿ ਹੇ ਦ੍ਵਿਜ ਗृਹਾਣ ਵਿਪ੍ਰ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਭਕ੍ਸ਼ਯਸ੍ਵ ਚ ਮਾ ਚਿਰਮ੍ ॥੧-੧੦-
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਹ ਸਾਡੇ ਵਧੀਆ ਫਲ ਵੀ ਹਨ—ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਲੈ ਲਓ, ਭਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਖਾ ਲਓ।
ਤਤਸ੍ਤਾਸ੍ਤਂ ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਸਰ੍ਵਾ ਹਰ੍षਸਮਨ੍ਵਿਤਾਃ ਮੋਦਕਾਨ੍ ਪ੍ਰਦਦੁਸ੍ਤਸ੍ਮੈ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਵਿਵਿਧਾਞ੍ਛੁਭਾਨ੍ ॥੧-੧੦-
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਈਆਂ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪੂਰੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਆਦਲੇ ਪਕਵਾਨ ਦਿੱਤੇ।
ਤਾਨਿ ਚਾਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਫਲਾਨੀਤਿ ਸ੍ਮ ਮਨ੍ਯਤੇ ਅਨਾਸ੍ਵਾਦਿਤਪੂਰ੍ਵਾਣਿ ਵਨੇ ਨਿਤ੍ਯਨਿਵਾਸਿਨਾਮ੍ ॥੧-੧੦-
ਉਹ ਸੁਆਦ ਚੱਖ ਕੇ, ਤੇਜਸਵੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਫਲ ਹਨ,' ਕਿਉਂਕਿ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦਾ ਸੁਆਦ ਨਹੀਂ ਚੱਖਿਆ ਸੀ।
ਆਪृਚ੍ਛ੍ਯ ਚ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਂ ਵ੍ਰਤਚਰ੍ਯਾਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਚ ਗਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮਾਪਦੇਸ਼ਾਤ੍ਤਾ ਭੀਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ॥੧-੧੦-
ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਕੇ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਆਸ਼ਰਮ ਤੋਂ ਚਲੀ ਗਈਆਂ।
ਗਤਾਸੁ ਤਾਸੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਕਾਸ਼੍ਯਪਸ੍ਯਾਤ੍ਮਜੋ ਦ੍ਵਿਜਃ ਅਸ੍ਵਸ੍ਥਹृਦਯਸ਼੍ਚਾਸੀਦ੍ ਦੁਃਖਾਚ੍ਚ ਪਰਿਵਰ੍ਤਤੇ ॥੧-੧੦-
ਜਦ ਉਹ ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਚਲੀ ਗਈਆਂ, ਕਾਸ਼ਯਪ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਿਸ਼ੀ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਮਨ ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ।
ਤਤੋऽਪਰੇਦ੍ਯੁਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਾਜਗਾਮ ਸ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍ ਵਿਭਾਣ੍ਡਕਸੁਤਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਮਨਸਾਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ਮੁਹੁਃ ॥੧-੧੦-
ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਵਿਭਾਂਡਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਸੀ, ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਮਨੋਜ੍ਞਾ ਯਤ੍ਰ ਤਾ ਦृष੍ਟਾ ਵਾਰਮੁਖ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਲਙ੍ਕृਤਾਃ ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਚ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਮਾਯਾਨ੍ਤਂ ਹृष੍ਟਮਾਨਸਾਃ ॥੧-੧੦-
ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮਨਮੋਹਣੀਆਂ, ਸੋਹਣੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਦਵਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ।
ਉਪਸृਤ੍ਯ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤਮੂਚੁਰਿਦਂ ਵਚਃ ਏਹ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਸੌਮ੍ਯ ਅਸ੍ਮਾਕਮਿਤਿ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ ॥੧-੧੦-
ਫਿਰ, ਉਹ ਸਭ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਸੋਹਣੇ ਜੀ, ਸਾਡੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਆਓ," ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈਆਂ।
ਚਿਤ੍ਰਾਣ੍ਯਤ੍ਰ ਬਹੂਨਿ ਸ੍ਯੁਰ੍ਮੂਲਾਨਿ ਚ ਫਲਾਨਿ ਚ ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯੇष ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਵਿਧਿਰ੍ਹਿ ਭਵਿਤਾ ਧ੍ਰੁਵਮ੍ ॥੧-੧੦-
ਇਥੇ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਜੜਾਂ ਤੇ ਫਲ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਖਾਸ ਤਕਦੀਰ ਬਣੇਗੀ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਤਾਸਾਂ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਹृਦਯਙ੍ਗਮਮ੍ ਗਮਨਾਯ ਮਤਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਂ ਚ ਨਿਨ੍ਯੁਸ੍ਤਦਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ॥੧-੧੦-
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਜਾਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਈਆਂ।
ਤਤ੍ਰ ਚਾਨੀਯਮਾਨੇ ਤੁ ਵਿਪ੍ਰੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਹਾਤ੍ਮਨਿ ਵਵਰ੍ष ਸਹਸਾ ਦੇਵੋ ਜਗਤ੍ ਪ੍ਰਹ੍ਲਾਦਯਂਸ੍ਤਦਾ ॥੧-੧੦-
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਿਦਵਾਨ ਉਥੇ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਚਾਨਕ ਦੇਵਤੇ ਵਰਖਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਰ੍षੇਣੈਵਾਗਤਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਤਾਪਸਂ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਦ੍ਗਮ੍ਯ ਮੁਨਿਂ ਪ੍ਰਹ੍ਵਃ ਸ਼ਿਰਸਾ ਚ ਮਹੀਂ ਗਤਃ ॥੧-੧੦-
ਉਹ ਵਰਖਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਪਸੀ ਵਿਦਵਾਨ ਆ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਗਿਆ, ਤੇ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਨ੍ਯਾਯਤਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ ਵਵ੍ਰੇ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਾਨ੍ਮਾ ਵਿਪ੍ਰਂ ਮਨ੍ਯੁਰਾਵਿਸ਼ੇਤ੍ ॥੧-੧੦-
ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੂਰੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਤਿਥਿ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮਨੋਂ-ਮਨ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਆਵੇ।
ਅਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਯਾਸ੍ਮੈ ਕਨ੍ਯਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਥਾਵਿਧਿ ਸ਼ਾਨ੍ਤਾਂ ਸ਼ਾਨ੍ਤੇਨ ਮਨਸਾ ਰਾਜਾ ਹਰ੍षਮਵਾਪ ਸਃ ॥੧-੧੦-
ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੀ ਧੀ ਸ਼ਾਂਤਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ਾਂਤ ਮਨ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ।