ਅਗ੍ਰਾਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤੁ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਭ੍ਰਾਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਸ੍ਥਾਨੇ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮੋ ਯਸ੍ਯ ਜਾਤੋ ਵੈ ਸੁਮਹਾਨਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਾਲੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵੱਲ ਤਿਰਛਾ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਉਠਿਆ ਹੈ।'
ਧਰ੍ਮਦੋषਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇਨ ਲੋਕਸ੍ਯਾਨਤਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ। ਕਥਂ ਹ੍ਯੇਤਦਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧੋ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਧਰਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬੇਹੱਦ ਪਰਵਾਹ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਅਡੋਲ ਮਨ ਵਾਲਾ ਇੰਝ ਕਿਵੇਂ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਥਾ ਹ੍ਯੇਵਮਸ਼ੌਣ੍ਡੀਰਂ ਸ਼ੌਣ੍ਡੀਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਃ। ਕਿਂ ਨਾਮ ਕृਪਣਂ ਦੈਵਮਸ਼ਕ੍ਤਮਭਿਸ਼ਂਸਸਿ
ਤੂੰ ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈਂ, ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਔਖਾ ਨਹੀਂ।
ਪਾਪਯੋਸ੍ਤੇ ਕਥਂ ਨਾਮ ਤਯੋਃ ਸ਼ਙ੍ਕਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਸਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮੋਪਧਾਸਕ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍ ਕਿਂ ਨ ਬੁਧ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ? ਕਈ ਲੋਕ ਧਰਮ ਦਾ ਝੂਠਾ ਪਹਿਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਮਵਾਨ, ਕੀ ਤੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ?
ਤਯੋਃ ਸੁਚਰਿਤਂ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਾਠ੍ਯਾਤ੍ ਪਰਿਜਿਹੀਰ੍षਤੋਃ। ਯਦਿ ਨੈਵਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਰਾਘਵ। ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵਰਃ ਪ੍ਰਕृਤਸ਼੍ਚ ਸਃ
ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਜਾਂ ਸਵਾਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਵਹਾਰ ਸੱਚਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਘਵ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਾਅਦਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਠੀਕ ਹੁੰਦਾ।
ਲੋਕਵਿਦ੍ਵਿष੍ਟਮਾਰਬ੍ਧਂ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਸ੍ਯਾਭਿषੇਚਨਮ੍। ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਸਹਿਤੁਂ ਵੀਰ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਹੈ, ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਰਾਜਿਆਬੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਮਾਫ ਕਰ।
ਯੇਨੈਵਮਾਗਤਾ ਦ੍ਵੈਧਂ ਤਵ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਹਾਮਤੇ। ਸੋऽਪਿ ਧਰ੍ਮੋ ਮਮ ਦ੍ਵੇष੍ਯੋ ਯਤ੍ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਾਦ੍ ਵਿਮੁਹ੍ਯਸਿ
ਉਹ ਧਰਮ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਸੰਦੇਹ ਆ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਤੇਰੀ ਭਟਕਾਵਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕੈਕੇਯੀਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਪਿਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਧਰਮ-ਵਿਰੁੱਧ ਤੇ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਯਦਯਂ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਦ੍ ਭੇਦਃ ਕृਤੋऽਪ੍ਯੇਵਂ ਨ ਗृਹ੍ਯਤੇ। ਜਾਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਦੁਃਖਂ ਧਰ੍ਮਸਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਹਿਤਃ
ਇਹ ਵੰਡ ਬੁਰਾਈ ਕਰਕੇ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿਣਾ ਇੱਥੇ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਹੈ।
ਤਵਾਯਂ ਧਰ੍ਮਸਂਯੋਗੋ ਲੋਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਃ। ਮਨਸਾਪਿ ਕਥਂ ਕਾਮਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਕਾਮਵृਤ੍ਤਯੋਃ। ਤਯੋਸ੍ਤ੍ਵਹਿਤਯੋਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰ੍ਵੋਃ ਪਿਤ੍ਰਭਿਧਾਨਯੋਃ
ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿਣਾ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਹੈ। ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਫਾਇਦੇ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?
ਯਦ੍ਯਪਿ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਤਿਸ੍ਤੇ ਦੈਵੀ ਚਾਪਿ ਤਯੋਰ੍ਮਤਮ੍। ਤਥਾਪ੍ਯੁਪੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯਂ ਤੇ ਨ ਮੇ ਤਦਪਿ ਰੋਚਤੇ
ਜੇਕਰ ਤੇਰੀ ਨੀਅਤ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ।
ਵਿਕ੍ਲਵੋ ਵੀਰ੍ਯਹੀਨੋ ਯਃ ਸ ਦੈਵਮਨੁਵਰ੍ਤਤੇ। ਵੀਰਾਃ ਸਮ੍ਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨ ਦੈਵਂ ਪਰ੍ਯੁਪਾਸਤੇ
ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਬਿਨਾ ਹੌਸਲੇ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ।
ਦੈਵਂ ਪੁਰੁषਕਾਰੇਣ ਯਃ ਸਮਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਬਾਧਿਤੁਮ੍। ਨ ਦੈਵੇਨ ਵਿਪਨ੍ਨਾਰ੍ਥਃ ਪੁਰੁषਃ ਸੋऽਵਸੀਦਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਮਾਰਿਆਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਹੌਸਲਾ ਨਹੀਂ ਹਾਰਦਾ।
ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਦੈਵਸ੍ਯ ਪੌਰੁषਂ ਪੁਰੁषਸ੍ਯ ਚ। ਦੈਵਮਾਨੁषਯੋਰਦ੍ਯ ਵ੍ਯਕ੍ਤਾ ਵ੍ਯਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਅੱਜ ਲੋਕ ਕਿਸਮਤ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਖਣਗੇ; ਅੱਜ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿਚਲਾ ਫਰਕ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਦ੍ਯ ਮੇ ਪੌਰੁषਹਤਂ ਦੈਵਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵੈ ਜਨਾਃ। ਯੈਰ੍ਦੈਵਾਦਾਹਤਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਦृष੍ਟਂ ਰਾਜ੍ਯਾਭਿषੇਚਨਮ੍
ਅੱਜ ਲੋਕ ਮੇਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਹਾਰੀ ਹੋਈ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੇ ਰਾਜਿਆਭਿਸ਼ੇਕ ਨੂੰ ਕਿਸਮਤ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਸੀ।
ਅਤ੍ਯਙ੍ਕੁਸ਼ਮਿਵੋਦ੍ਦਾਮਂ ਗਜਂ ਮਦਜਲੋਦ੍ਧਤਮ੍। ਪ੍ਰਧਾਵਿਤਮਹਂ ਦੈਵਂ ਪੌਰੁषੇਣ ਨਿਵਰ੍ਤਯੇ
ਜਿਵੇਂ ਗੋਡ ਨਾਲ ਵੀ ਨ ਰੁਕਣ ਵਾਲਾ ਮਸਤ ਹਾਥੀ ਦੌੜਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਪਿੱਛਾ ਕਰਕੇ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਦਿਆਂਗਾ।
ਲੋਕਪਾਲਾਃ ਸਮਸ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਨਾਦ੍ਯ ਰਾਮਾਭਿषੇਚਨਮ੍। ਨ ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋ ਲੋਕਾ ਵਿਹਨ੍ਯੁਃ ਕਿਂ ਪੁਨਃ ਪਿਤਾ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਜਾਂ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਮਿਲ ਕੇ ਵੀ, ਅੱਜ ਤੇਰੇ ਰਾਜਿਆਭਿਸ਼ੇਕ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਰਾਮ—ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤਾਂ ਹੋਰ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹਨ।
ਯੈਰ੍ਵਿਵਾਸਸ੍ਤਵਾਰਣ੍ਯੇ ਮਿਥੋ ਰਾਜਨ੍ ਸਮਰ੍ਥਿਤਃ। ਅਰਣ੍ਯੇ ਤੇ ਵਿਵਤ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ ਸਮਾਸ੍ਤਥਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ, ਉਹੀ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਗੇ।
ਮਦ੍ਬਲੇਨ ਵਿਰੁਦ੍ਧਾਯ ਨ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਦੈਵਬਲਂ ਤਥਾ। ਪ੍ਰਭਵਿष੍ਯਤਿ ਦੁਃਖਾਯ ਯਥੋਗ੍ਰਂ ਪੌਰੁषਂ ਮਮ
ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਆਏ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਿਸਮਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕੁਝ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੀ ਤੇਜ਼ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਦੁਖ ਦੇਵੇਗੀ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਾਲ੍ਯਮਨਨ੍ਤਰਮ੍। ਆਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰਾਃ ਕਰਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਨਵਾਸਂ ਗਤੇ ਤ੍ਵਯਿ
ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਬੀਤਣ ਤੇ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰਾਜ ਭਾਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਲਈ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈਂ—ਹੁਣ ਨਹੀਂ।
ਪੂਰ੍ਵਰਾਜਰ੍षਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਾ ਹਿ ਵਨਵਾਸੋऽਭਿਧੀਯਤੇ। ਪ੍ਰਜਾ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਪੁਤ੍ਰਵਤ੍ ਪਰਿਪਾਲਨੇ
ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜ-ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ ਹੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਬੱਚੇ ਹੋਣ।
ਸ ਚੇਦ੍ ਰਾਜਨ੍ਯਨੇਕਾਗ੍ਰੇ ਰਾਜ੍ਯਵਿਭ੍ਰਮਸ਼ਙ੍ਕਯਾ। ਨੈਵਮਿਚ੍ਛਸਿ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਰਾਮ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨਿ
ਜੇ ਤੂੰ, ਧਰਮਵਾਨ ਰਾਮ, ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਕਈ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਹੋਣ ਕਾਰਨ ਰਾਜ ਦੀ ਉਲਝਣ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ—
ਪ੍ਰਤਿਜਾਨੇ ਚ ਤੇ ਵੀਰ ਮਾ ਭੂਵਂ ਵੀਰਲੋਕਭਾਕ੍। ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਤਵ ਰਕ੍ਸ਼ੇਯਮਹਂ ਵੇਲੇਵ ਸਾਗਰਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਚਨ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਵੀਰ, ਕਿ ਮੈਂ ਵੀਰਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ; ਤੇਰਾ ਰਾਜ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਕਰਾਂਗਾ।
ਮਙ੍ਗਲੈਰਭਿषਿਞ੍ਚਸ੍ਵ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਵ੍ਯਾਪृਤੋ ਭਵ। ਅਹਮੇਕੋ ਮਹੀਪਾਲਾਨਲਂ ਵਾਰਯਿਤੁਂ ਬਲਾਤ੍
ਤੂੰ ਸ਼ੁਭ ਰੀਤਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜਿਆਭਿਸ਼ੇਕ ਕਰ ਅਤੇ ਉਥੇ ਲੱਗਾ ਰਹਿ; ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੋ ਕੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਰੋਕ ਲਵਾਂਗਾ।
ਨ ਸ਼ੋਭਾਰ੍ਥਾਵਿਮੌ ਬਾਹੂ ਨ ਧਨੁਰ੍ਭੂषਣਾਯ ਮੇ। ਨਾਸਿਰਾਬਨ੍ਧਨਾਰ੍ਥਾਯ ਨ ਸ਼ਰਾਃ ਸ੍ਤਮ੍ਭਹੇਤਵਃ
ਮੇਰੇ ਇਹ ਦੋ ਬਾਹਾਂ ਸਜਾਵਟ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਧਨੁਸ਼ ਸਿਰਫ਼ ਸੋਹਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਮੇਰਾ ਸਿਰਬੰਦ ਸਿਰਫ਼ ਪਹਿਨਣ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਤੀਰ ਸਿਰਫ਼ ਦਿਖਾਵੇ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਅਮਿਤ੍ਰਮਥਨਾਰ੍ਥਾਯ ਸਰ੍ਵਮੇਤਚ੍ਚਤੁष੍ਟਯਮ੍। ਨ ਚਾਹਂ ਕਾਮਯੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਰ੍ਮਤੋ ਮਮ
ਇਹ ਚਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ—ਬਾਹਾਂ, ਧਨੁਸ਼, ਸਿਰਬੰਦ ਤੇ ਤੀਰ—ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਹਨ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਰੋਧੀ ਤੋਂ ਵਧੇਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ।
ਅਸਿਨਾ ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਧਾਰੇਣ ਵਿਦ੍ਯੁਚ੍ਚਲਿਤਵਰ੍ਚਸਾ। ਪ੍ਰਗृਹੀਤੇਨ ਵੈ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਵਜ੍ਰਿਣਂ ਵਾ ਨ ਕਲ੍ਪਯੇ
ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਜਰ ਧਾਰੀ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ।
ਖਡ੍ਗਨਿष੍ਪੇषਨਿष੍ਪਿष੍ਟੈਰ੍ਗਹਨਾ ਦੁਸ਼੍ਚਰਾ ਚ ਮੇ। ਹਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਵਰਥਿਹਸ੍ਤੋਰੁਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ਭਵਿਤਾ ਮਹੀ
ਮੇਰੀ ਤਲਵਾਰ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥੀ ਅਤੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ, ਬਾਹਾਂ, ਹੱਥ ਤੇ رانਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਏ ਹੋਣਗੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਪਾਰ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।
ਖਡ੍ਗਧਾਰਾਹਤਾ ਮੇऽਦ੍ਯ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨਾ ਇਵਾਗ੍ਨਯਃ। ਪਤਿष੍ਯਨ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿषੋ ਭੂਮੌ ਮੇਘਾ ਇਵ ਸਵਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਮੇਰੀ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਵੱਜੇ ਹੋਏ, ਮੇਰੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਵਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਬੱਦਲ।
ਬਦ੍ਧਗੋਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਾਣੇ ਪ੍ਰਗृਹੀਤਸ਼ਰਾਸਨੇ। ਕਥਂ ਪੁਰੁषਮਾਨੀ ਸ੍ਯਾਤ੍ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਮਯਿ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਚਮੜੀ ਦੇ ਅੰਗੂਠੇ ਬੰਦ ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼-ਤੀਰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਜਦ ਮੈਂ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯੋਧਾ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦਾ।