ਕृਤਾਨ੍ਤ ਏਵ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਦ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯੋ ਮਤ੍ਪ੍ਰਵਾਸਨੇ। ਰਾਜ੍ਯਸ੍ਯ ਚ ਵਿਤੀਰ੍ਣਸ੍ਯ ਪੁਨਰੇਵ ਨਿਵਰ੍ਤਨੇ
ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਮੇਰੇ ਵਨਵਾਸ ਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਤਿਪਤ੍ਤਿਰ੍ਹਿ ਕਥਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਮ ਵੇਦਨੇ। ਯਦਿ ਤਸ੍ਯਾ ਨ ਭਾਵੋऽਯਂ ਕृਤਾਨ੍ਤਵਿਹਿਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਕੈਕੇਈ ਦੀ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਾ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਜੇਕਰ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਿਸਮਤ ਵੱਲੋਂ ਨਾਂ ਆਈ ਹੋਵੇ?
ਜਾਨਾਸਿ ਹਿ ਯਥਾ ਸੌਮ੍ਯ ਨ ਮਾਤृषੁ ਮਮਾਨ੍ਤਰਮ੍। ਭੂਤਪੂਰ੍ਵਂ ਵਿਸ਼ੇषੋ ਵਾ ਤਸ੍ਯਾ ਮਯਿ ਸੁਤੇऽਪਿ ਵਾ
ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਫਰਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਹੀ ਕਦੇ ਉਸ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾਇਆ।
ਸੋऽਭਿषੇਕਨਿਵृਤ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥੈਃ ਪ੍ਰਵਾਸਾਰ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਦੁਰ੍ਵਚੈਃ। ਉਗ੍ਰੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰਹਂ ਤਸ੍ਯਾ ਨਾਨ੍ਯਦ੍ ਦੈਵਾਤ੍ ਸਮਰ੍ਥਯੇ
ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਜੋ ਮੇਰੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਤੇ ਵਨਵਾਸ ਲਈ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਸ ਵਿਚ ਕਿਸਮਤ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਕਥਂ ਪ੍ਰਕृਤਿਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰੀ ਤਥਾਗੁਣਾ। ਬ੍ਰੂਯਾਤ੍ ਸਾ ਪ੍ਰਾਕृਤੇਵ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਮਤ੍ਪੀਡ੍ਯਂ ਭਰ੍ਤृਸਂਨਿਧੌ
ਇੱਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਚੰਗੀਆਂ ਖਾਸਲਤਾਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ, ਆਮ ਔਰਤ ਵਾਂਗ, ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੀ?
ਯਦਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਤੁ ਤਦ੍ ਦੈਵਂ ਭੂਤੇष੍ਵਪਿ ਨ ਹਨ੍ਯਤੇ। ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਮਯਿ ਚ ਤਸ੍ਯਾਂ ਚ ਪਤਿਤੋ ਹਿ ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ
ਪਰ ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੀ; ਸਾਫ਼ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਸਮਤ ਮੇਰੇ ਤੇ ਉਸ ਦੋਵਾਂ ਉੱਤੇ ਆਈ ਹੈ।
ਕਸ਼੍ਚ ਦੈਵੇਨ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਯੋਦ੍ਧੁਮੁਤ੍ਸਹਤੇ ਪੁਮਾਨ੍। ਯਸ੍ਯ ਨੁ ਗ੍ਰਹਣਂ ਕਿਂਚਿਤ੍ ਕਰ੍ਮਣੋऽਨ੍ਯਨ੍ਨ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ
ਕੌਣ, ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਹਰ ਕੰਮ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਕੇਵਲ ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ऋषਯੋऽਪ੍ਯੁਗ੍ਰਤਪਸੋ ਦੈਵੇਨਾਭਿਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ। ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਨਿਯਮਾਂਸ੍ਤੀਵ੍ਰਾਨ੍ ਭ੍ਰਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਕਾਮਮਨ੍ਯੁਭਿਃ
ਤਪ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੀ, ਜਦ ਕਿਸਮਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕਠੋਰ ਨਿਯਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਸਂਕਲ੍ਪਿਤਮੇਵੇਹ ਯਦਕਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ। ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯਾਰਬ੍ਧਮਾਰਮ੍ਭੈਰ੍ਨਨੁ ਦੈਵਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍
ਇੱਥੇ ਜੋ ਵੀ ਅਚਾਨਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ, ਤੇ ਜੋ ਚੱਲ ਰਹੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ।
ਏਤਯਾ ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਸਂਸ੍ਤਭ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਾ। ਵ੍ਯਾਹਤੇऽਪ੍ਯਭਿषੇਕੇ ਮੇ ਪਰਿਤਾਪੋ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਰੁਕਣ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦਪਰਿਤਾਪਃ ਸਂਸ੍ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਨੁਵਿਧਾਯ ਮਾਮ੍। ਪ੍ਰਤਿਸਂਹਾਰਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਾਭਿषੇਚਨਿਕੀਂ ਕ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਵੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਾ ਹੋ; ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਦੇ ਕੇ, ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈ।
ਏਭਿਰੇਵ ਘਟੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰਭਿषੇਚਨਸਮ੍ਭृਤੈਃ। ਮਮ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਤਾਪਸ੍ਯੇ ਵ੍ਰਤਸ੍ਨਾਨਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਇਹੀ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ ਹਨ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਤਪਸਵੀ ਵ੍ਰਤ-ਸਨਾਨ ਕਰਾਂਗਾ।
ਅਥਵਾ ਕਿਂ ਮਯੈਤੇਨ ਰਾਜ੍ਯਦ੍ਰਵ੍ਯਮਯੇਨ ਤੁ। ਉਦ੍ਧृਤਂ ਮੇ ਸ੍ਵਯਂ ਤੋਯਂ ਵ੍ਰਤਾਦੇਸ਼ਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਪਾਣੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਲੈ ਲਵਾਂਗਾ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਵ੍ਰਤ-ਸਨਾਨ ਲਈ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਮਾ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਸਂਤਾਪਂ ਕਾਰ੍षੀਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵਿਪਰ੍ਯਯੇ। ਰਾਜ੍ਯਂ ਵਾ ਵਨਵਾਸੋ ਵਾ ਵਨਵਾਸੋ ਮਹੋਦਯਃ
ਲਕਸ਼ਮਣ, ਤੂੰ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਉਲਟ ਜਾਣ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਾ ਹੋ; ਰਾਜ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਨ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾਸ੍ਮਿਨ੍ ਮਮ ਰਾਜ੍ਯਵਿਘ੍ਨੇ ਮਾਤਾ ਯਵੀਯਸ੍ਯਭਿਸ਼ਙ੍ਕਿਤਵ੍ਯਾ। ਦੈਵਾਭਿਪਨ੍ਨਾ ਨ ਪਿਤਾ ਕਥਂਚਿ- ਜ੍ਜਾਨਾਸਿ ਦੈਵਂ ਹਿ ਤਥਾਪ੍ਰਭਾਵਮ੍
ਇਸ ਰਾਜ ਦੇ ਰੋਕ ਵਿਚ ਲਕਸ਼ਮਣ ਜਾਂ ਮੇਰੀ ਛੋਟੀ ਮਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਕਿਸਮਤ ਹੀ ਆੜ ਆਈ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਸਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
thumb|ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਹੁਣ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਤੇਈਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੁਣੋ।
ਇਤਿ ਬ੍ਰੁਵਤਿ ਰਾਮੇ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੋऽਵਾਕ੍ ਸ਼ਿਰਾ ਇਵ। ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਮਧ੍ਯਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਸਹਸਾ ਦੈਨ੍ਯਹਰ੍षਯੋਃ
ਜਦ ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਚੁਪਚਾਪ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਤੇ ਗੁੱਸਾ ਦੋਵੇਂ ਸੀ।
ਤਦਾ ਤੁ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਂ ਭ੍ਰੁਵੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਨਰਰ੍षਭਃ। ਨਿਸ਼ਸ਼੍ਵਾਸ ਮਹਾਸਰ੍ਪੋ ਬਿਲਸ੍ਥ ਇਵ ਰੋषਿਤਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੌਂਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭੌਂਹ ਚੜਾ ਲਈ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਵਿੱਚੋਂ ਭਾਰੀ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਦੁष੍ਪ੍ਰਤਿਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਤਦ੍ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਸਹਿਤਂ ਤਦਾ। ਬਭੌ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਸਿਂਹਸ੍ਯ ਮੁਖਸ੍ਯ ਸਦृਸ਼ਂ ਮੁਖਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸਦਾ ਚਿਹਰਾ, ਭੌਂਹਾਂ ਨਾਲ, ਐਸਾ ਡਰਾਉਣਾ ਸੀ ਕਿ ਵੇਖਣਾ ਵੀ ਔਖਾ ਸੀ। ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਸਿੰਘ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਗ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਵਿਧੁਨ੍ਵਂਸ੍ਤੁ ਹਸ੍ਤੀ ਹਸ੍ਤਮਿਵਾਤ੍ਮਨਃ। ਤਿਰ੍ਯਗੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸ਼ਰੀਰੇ ਚ ਪਾਤਯਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਿਰੋਧਰਾਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮੋਢਾ ਬੰਦ ਕਰਕੇ ਹਥ ਵਾਂਗ ਹਿਲਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਾਥੀ ਆਪਣੀ ਸੁੰਡ ਹਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਪਾਸੇ ਤੇ ਉੱਤੇ ਕਰਕੇ, ਗਰਦਨ ਥੱਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਅਗ੍ਰਾਕ੍ਸ਼੍ਣਾ ਵੀਕ੍ਸ਼ਮਾਣਸ੍ਤੁ ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਭ੍ਰਾਤਰਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਅਸ੍ਥਾਨੇ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮੋ ਯਸ੍ਯ ਜਾਤੋ ਵੈ ਸੁਮਹਾਨਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਵਾਲੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਵੱਲ ਤਿਰਛਾ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ, 'ਤੇਰਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਬੇਵਜ੍ਹਾ ਉਠਿਆ ਹੈ।'
ਧਰ੍ਮਦੋषਪ੍ਰਸਙ੍ਗੇਨ ਲੋਕਸ੍ਯਾਨਤਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ। ਕਥਂ ਹ੍ਯੇਤਦਸਮ੍ਭ੍ਰਾਨ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਧੋ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਧਰਮ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬੇਹੱਦ ਪਰਵਾਹ ਕਰਕੇ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਅਡੋਲ ਮਨ ਵਾਲਾ ਇੰਝ ਕਿਵੇਂ ਬੋਲ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਯਥਾ ਹ੍ਯੇਵਮਸ਼ੌਣ੍ਡੀਰਂ ਸ਼ੌਣ੍ਡੀਰਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਰ੍षਭਃ। ਕਿਂ ਨਾਮ ਕृਪਣਂ ਦੈਵਮਸ਼ਕ੍ਤਮਭਿਸ਼ਂਸਸਿ
ਤੂੰ ਜੋ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕਸ਼ਤਰੀ ਹੈਂ, ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਕਿਵੇਂ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਔਖਾ ਨਹੀਂ।
ਪਾਪਯੋਸ੍ਤੇ ਕਥਂ ਨਾਮ ਤਯੋਃ ਸ਼ਙ੍ਕਾ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ। ਸਨ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮੋਪਧਾਸਕ੍ਤਾ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਨ੍ ਕਿਂ ਨ ਬੁਧ੍ਯਸੇ
ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੋਚਦਾ? ਕਈ ਲੋਕ ਧਰਮ ਦਾ ਝੂਠਾ ਪਹਿਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਧਰਮਵਾਨ, ਕੀ ਤੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ?
ਤਯੋਃ ਸੁਚਰਿਤਂ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਂ ਸ਼ਾਠ੍ਯਾਤ੍ ਪਰਿਜਿਹੀਰ੍षਤੋਃ। ਯਦਿ ਨੈਵਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਰਾਘਵ। ਤਯੋਃ ਪ੍ਰਾਗੇਵ ਦਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਸ੍ਯਾਦ੍ ਵਰਃ ਪ੍ਰਕृਤਸ਼੍ਚ ਸਃ
ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਜਾਂ ਸਵਾਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਵਹਾਰ ਸੱਚਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਰਾਘਵ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵਾਅਦਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਉਹ ਵੀ ਠੀਕ ਹੁੰਦਾ।
ਲੋਕਵਿਦ੍ਵਿष੍ਟਮਾਰਬ੍ਧਂ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਸ੍ਯਾਭਿषੇਚਨਮ੍। ਨੋਤ੍ਸਹੇ ਸਹਿਤੁਂ ਵੀਰ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਪਸੰਦ ਹੈ, ਉਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਰਾਜਿਆਬੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਹ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਮੇਰੀ ਗਲਤੀ ਮਾਫ ਕਰ।
ਯੇਨੈਵਮਾਗਤਾ ਦ੍ਵੈਧਂ ਤਵ ਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਮਹਾਮਤੇ। ਸੋऽਪਿ ਧਰ੍ਮੋ ਮਮ ਦ੍ਵੇष੍ਯੋ ਯਤ੍ਪ੍ਰਸਙ੍ਗਾਦ੍ ਵਿਮੁਹ੍ਯਸਿ
ਉਹ ਧਰਮ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਸੰਦੇਹ ਆ ਗਿਆ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਤੇਰੀ ਭਟਕਾਵਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ ਹੈ।
ਕਥਂ ਤ੍ਵਂ ਕਰ੍ਮਣਾ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਕੈਕੇਯੀਵਸ਼ਵਰ੍ਤਿਨਃ। ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਪਿਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਮਧਰ੍ਮਿष੍ਠਂ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਜੀ ਦੇ ਧਰਮ-ਵਿਰੁੱਧ ਤੇ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਮੰਨ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਯਦਯਂ ਕਿਲ੍ਬਿषਾਦ੍ ਭੇਦਃ ਕृਤੋऽਪ੍ਯੇਵਂ ਨ ਗृਹ੍ਯਤੇ। ਜਾਯਤੇ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਦੁਃਖਂ ਧਰ੍ਮਸਙ੍ਗਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਹਿਤਃ
ਇਹ ਵੰਡ ਬੁਰਾਈ ਕਰਕੇ ਹੋਈ ਹੈ, ਪਰ ਤੂੰ ਫਿਰ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿਣਾ ਇੱਥੇ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਹੈ।
ਤਵਾਯਂ ਧਰ੍ਮਸਂਯੋਗੋ ਲੋਕਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਵਿਗਰ੍ਹਿਤਃ। ਮਨਸਾਪਿ ਕਥਂ ਕਾਮਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਕਾਮਵृਤ੍ਤਯੋਃ। ਤਯੋਸ੍ਤ੍ਵਹਿਤਯੋਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ਼ਤ੍ਰ੍ਵੋਃ ਪਿਤ੍ਰਭਿਧਾਨਯੋਃ
ਤੇਰਾ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਰਹਿਣਾ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿੰਦਾ-ਯੋਗ ਹੈ। ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਨ ਵਿਚ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਫਾਇਦੇ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਪਿਤਾ-ਮਾਤਾ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?