ਯਾਵਨ੍ਮਾਤਰਮਾਪृਚ੍ਛੇ ਸੀਤਾਂ ਚਾਨੁਨਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਤਤੋऽਦ੍ਯੈਵ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਦਣ੍ਡਕਾਨਾਂ ਮਹਦ੍ ਵਨਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ ਲਵਾਂਗਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੱਜ ਹੀ ਦੰਡਕਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਨ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਭਰਤਃ ਪਾਲਯੇਦ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੇਚ੍ਚ ਪਿਤੁਰ੍ਯਥਾ। ਤਥਾ ਭਵਤ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ ਹਿ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਭਰਤ ਰਾਜ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਵੇ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਤੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਂ ਦੁਃਖਗਤਃ ਪਿਤਾ। ਸ਼ੋਕਾਦਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ ਵਕ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਗਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋ ਪਿਆ।
ਵਨ੍ਦਿਤ੍ਵਾ ਚਰਣੌ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਸਂਜ੍ਞਸ੍ਯ ਪਿਤੁਸ੍ਤਦਾ। ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨਾਰ੍ਯਾਯਾ ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਮ ਨੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ, ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਪੈਰ ਵੀ ਛੁਹੇ, ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਰਾਮਃ ਪਿਤਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੈਕੇਯੀਂ ਚ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ੍ਵਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਹृਜ੍ਜਨਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਕੈਕੇਈ ਦਾ ਚੌਂਕਾ ਲਾਇਆ, ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਬਾष੍ਪਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਜਗਾਮ ਹ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਃ
ਸੁਮੀਤਰਾ ਦਾ ਲਾਡਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ।
ਆਭਿषੇਚਨਿਕਂ ਭਾਣ੍ਡਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਸ਼ਨੈਰ੍ਜਗਾਮ ਸਾਪੇਕ੍ਸ਼ੋ ਦृष੍ਟਿਂ ਤਤ੍ਰਾਵਿਚਾਲਯਨ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਦਾ ਚੌਂਕਾ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਾਈ।
ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਰਾਜ੍ਯਨਾਸ਼ੋऽਪਕਰ੍षਤਿ। ਲੋਕਕਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਤ੍ਵਾਚ੍ਛੀਤਰਸ਼੍ਮੇਰਿਵ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਰਾਜ ਗੁਆਉਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਠੰਡੀ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਚੰਦ ਘਟਣ 'ਤੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦਾ।
ਨ ਵਨਂ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਯ ਤ੍ਯਜਤਸ਼੍ਚ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍। ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਤਿਗਸ੍ਯੇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਚਿਤ੍ਤਵਿਕ੍ਰਿਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ 'ਚ ਕੋਈ ਘਬਰਾਹਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਤਿषਿਧ੍ਯ ਸ਼ੁਭਂ ਛਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯਜਨੇ ਚ ਸ੍ਵਲਂਕृਤੇ। ਵਿਸਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਜਨਂ ਰਥਂ ਪੌਰਾਂਸ੍ਤਥਾ ਜਨਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰਾ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਪੱਖੇ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ, ਰਥ, ਨਗਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਧਾਰਯਨ੍ ਮਨਸਾ ਦੁਃਖਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਾਣਿ ਨਿਗृਹ੍ਯ ਚ। ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ ਵੇਸ਼੍ਮ ਮਾਤੁਰਪ੍ਰਿਯਸ਼ਂਸਿਵਾਨ੍
ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਕੇ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰ ਕੇ, ਆਪ-ਕਾਬੂ ਰਾਮ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਮਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਖ਼ਬਰ ਦੇਣ ਆਇਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵੋऽਪ੍ਯਭਿਜਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ ਸ਼੍ਰੀਮਤਃ ਸਤ੍ਯਵਾਦਿਨਃ। ਨਾਲਕ੍ਸ਼ਯਤ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕਂਚਿਦਾਕਾਰਮਾਨਨੇ
ਸਾਰੇ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਜੋ ਰਾਮ ਦੇ ਸੱਚੇ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਸਨ, ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਚ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕੇ।
ਉਚਿਤਂ ਚ ਮਹਾਬਾਹੁਰ੍ਨ ਜਹੌ ਹਰ੍षਮਾਤ੍ਮਵਾਨ੍। ਸ਼ਾਰਦਃ ਸਮੁਦੀਰ੍ਣਾਂਸ਼ੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤੇਜ ਇਵਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪ-ਕਾਬੂ ਰਾਮ ਆਪਣੇ ਆਮ ਸੁਖ-ਚੈਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦਾ ਚੰਦ ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਵਾਚਾ ਮਧੁਰਯਾ ਰਾਮਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮ੍ਮਾਨਯਞ੍ਜਨਮ੍। ਮਾਤੁਃ ਸਮੀਪਂ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ
ਵੱਡੀ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਰਾਮ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਸਭ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਂ ਗੁਣੈਃ ਸਮਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭ੍ਰਾਤਾ ਵਿਪੁਲਵਿਕ੍ਰਮਃ। ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਨੁਵਵ੍ਰਾਜ ਧਾਰਯਨ੍ ਦੁਃਖਮਾਤ੍ਮਜਮ੍
ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਰਾਮ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਭਰਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਆਪਣਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਵੇਸ਼੍ਮਾਤਿਭृਸ਼ਂ ਮੁਦਾ ਯੁਤਂ ਸਮੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਤਾਂ ਚਾਰ੍ਥਵਿਪਤ੍ਤਿਮਾਗਤਾਮ੍। ਨ ਚੈਵ ਰਾਮੋऽਤ੍ਰ ਜਗਾਮ ਵਿਕ੍ਰਿਯਾਂ ਸੁਹृਜ੍ਜਨਸ੍ਯਾਤ੍ਮਵਿਪਤ੍ਤਿਸ਼ਙ੍ਕਯਾ
ਜਦ ਰਾਮ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਥੇ ਮੁਸੀਬਤ ਆ ਗਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਕੇ, ਕੋਈ ਘਬਰਾਹਟ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ।
thumb|ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਸ਼੍ਰੀਮਤ ਵਾਲਮੀਕੀ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਵੀਸਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤੁ ਪੁਰੁषਵ੍ਯਾਘ੍ਰੇ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਤਿ ਕृਤਾਞ੍ਜਲੌ। ਆਰ੍ਤਸ਼ਬ੍ਦੋ ਮਹਾਨ੍ ਜਜ੍ਞੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਮਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਤਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਬਾਹਰ ਗਿਆ, ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਦਾ ਰੋਲਾ ਪਿਆ।
ਕृਤ੍ਯੇष੍ਵਚੋਦਿਤਃ ਪਿਤ੍ਰਾ ਸਰ੍ਵਸ੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਸ੍ਯ ਚ। ਗਤਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਰਣਂ ਚਾਸੀਤ੍ ਸ ਰਾਮੋऽਦ੍ਯ ਪ੍ਰਵਤ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਪਿਤਾ ਤੇ ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਰਾਮ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਤੇ ਰਾਹ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਉਹ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕੌਸਲ੍ਯਾਯਾਂ ਯਥਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਜਨਨ੍ਯਾਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸਦਾ। ਤਥੈਵ ਵਰ੍ਤਤੇऽਸ੍ਮਾਸੁ ਜਨ੍ਮਪ੍ਰਭृਤਿ ਰਾਘਵਃ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੌਸ਼ਲਿਆ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਰਾਘਵ ਨੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਵੀ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਵਰਤਿਆ ਹੈ।
ਨ ਕ੍ਰੁਧ੍ਯਤ੍ਯਭਿਸ਼ਪ੍ਤੋऽਪਿ ਕ੍ਰੋਧਨੀਯਾਨਿ ਵਰ੍ਜਯਨ੍। ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਾਨ੍ ਪ੍ਰਸਾਦਯਨ੍ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ ਸ ਇਤੋऽਦ੍ਯ ਪ੍ਰਵਤ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਉਹ ਤਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਚਦਾ ਹੈ, ਬਦਤਮੀਜ਼ੀ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਕਦੇ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਜ ਇਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਬਤ ਨੋ ਰਾਜਾ ਜੀਵਲੋਕਂ ਚਰਤ੍ਯਯਮ੍। ਯੋ ਗਤਿਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜਤਿ ਰਾਘਵਮ੍
ਹਾਏ, ਸਾਡਾ ਰਾਜਾ ਜੀਵਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਬਿਨਾ ਸਮਝ ਦੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਰਾਹ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਾ ਮਹਿष੍ਯਸ੍ਤਾ ਵਿਵਤ੍ਸਾ ਇਵ ਧੇਨਵਃ। ਪਤਿਮਾਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਚਾਪਿ ਸਸ੍ਵਨਂ ਚਾਪਿ ਚੁਕ੍ਰੁਸ਼ੁਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਆਪਣਾ ਪਤੀ ਵਿਛੜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ ਰੋਈਆਂ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ।
ਸ ਹਿ ਚਾਨ੍ਤਃਪੁਰੇ ਘੋਰਮਾਰ੍ਤਸ਼ਬ੍ਦਂ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਪੁਤ੍ਰਸ਼ੋਕਾਭਿਸਂਤਪ੍ਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵ੍ਯਾਲੀਯਤਾਸਨੇ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਮਹਲ ਵਿਚੋਂ ਆਉਂਦੇ ਡਰਾਵਨੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸੁਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਢਹਿ ਗਿਆ।
ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਭृਸ਼ਮਾਯਸ੍ਤੋ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਨਿਵ ਕੁਞ੍ਜਰਃ। ਜਗਾਮ ਸਹਿਤੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰਾ ਮਾਤੁਰਨ੍ਤਃਪੁਰਂ ਵਸ਼ੀ
ਰਾਮ, ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਾਥੀ ਵਾਂਗ ਗਹਿਰੀ ਸਾਂਸ ਲੈਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਗਿਆ।
ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪੁਰੁषਂ ਤਤ੍ਰ ਵृਦ੍ਧਂ ਪਰਮਪੂਜਿਤਮ੍। ਉਪਵਿष੍ਟਂ ਗृਹਦ੍ਵਾਰਿ ਤਿष੍ਠਤਸ਼੍ਚਾਪਰਾਨ੍ ਬਹੂਨ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਆਦਰਯੋਗ ਸੀ, ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ 'ਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਖੜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਦृष੍ਟ੍ਵੈਵ ਤੁ ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ। ਜਯੇਨ ਜਯਤਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਮ ਰਾਘਵਮ੍
ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੀ, ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਵਧਾਈਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਤੇ ਰਾਘਵ, ਜੋ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਥਮਾਂ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਯਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ ਵੇਦਸਮ੍ਪਨ੍ਨਾਨ੍ ਵृਦ੍ਧਾਨ੍ ਰਾਜ੍ਞਾਭਿਸਤ੍ਕृਤਾਨ੍
ਪਹਿਲੀ ਕਮਰਾ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੂਜੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਬਜ਼ੁਰਗ ਤੇ ਰਾਜਾ ਵਲੋਂ ਆਦਰਿਤ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੇਖੇ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਰਾਮਸ੍ਤਾਨ੍ ਵृਦ੍ਧਾਂਸ੍ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ। ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਬਾਲਾਸ਼੍ਚ ਵृਦ੍ਧਾਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਰਰਕ੍ਸ਼ਣਤਤ੍ਪਰਾਃ
ਉਹ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਤੀਜੇ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਔਰਤਾਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੱਖਣ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਵਰ੍ਧਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਸ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਚ ਗृਹਂ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ। ਨ੍ਯਵੇਦਯਨ੍ਤ ਤ੍ਵਰਿਤਂ ਰਾਮਮਾਤੁਃ ਪ੍ਰਿਯਂ ਤਦਾ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਔਰਤਾਂ, ਵਧਾਈਆਂ ਦੇ ਕੇ, ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈਆਂ ਤੇ ਰਾਮ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖਬਰ ਜਲਦੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।