ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਨ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਦੇਵਿ ਬ੍ਰੂਮਿ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ। ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਵ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾ ਵਨਂ ਚੀਰਜਟਾਧਰਃ
ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ, ਅਰਣ ਵਿਚ ਜਟਾ ਤੇ ਛਾਲਾਂ ਪਾ ਕੇ।
ਹਿਤੇਨ ਗੁਰੁਣਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਕृਤਜ੍ਞੇਨ ਨृਪੇਣ ਚ। ਨਿਯੁਜ੍ਯਮਾਨੋ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਃ ਕਿਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਮਹਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਸਲਾਹਕਾਰ ਵੱਡਾ, ਕਦਰਦਾਨ ਰਾਜਾ ਤੇ ਪਿਤਾ ਹੁਕਮ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਸੰਦ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਰਾਂ?
ਅਲੀਕਂ ਮਾਨਸਂ ਤ੍ਵੇਕਂ ਹृਦਯਂ ਦਹਤੇ ਮਮ। ਸ੍ਵਯਂ ਯਨ੍ਨਾਹ ਮਾਂ ਰਾਜਾ ਭਰਤਸ੍ਯਾਭਿषੇਚਨਮ੍
ਇੱਕ ਗੱਲ, ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ: ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਦ ਮੈਨੂੰ ਭਰਤ ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ।
ਅਹਂ ਹਿ ਸੀਤਾਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਨਿष੍ਟਾਨ੍ ਧਨਾਨਿ ਚ। ਹृष੍ਟੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਸ੍ਵਯਂ ਦਦ੍ਯਾਂ ਭਰਤਾਯਾਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸੀਤਾ, ਰਾਜ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ, ਪਿਆਰੇ ਧਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਭਰਤ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵਾਂ, ਉਹ ਮੰਗੇ ਬਿਨਾ ਵੀ।
ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਯਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ। ਤਵ ਚ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਨੁਪਾਲਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਚਾਹ ਵਾਸਤੇ ਆਪਣੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ?
ਤਥਾਸ਼੍ਵਾਸਯ ਹ੍ਰੀਮਨ੍ਤਂ ਕਿਂ ਤ੍ਵਿਦਂ ਯਨ੍ਮਹੀਪਤਿਃ। ਵਸੁਧਾਸਕ੍ਤਨਯਨੋ ਮਨ੍ਦਮਸ਼੍ਰੂਣਿ ਮੁਞ੍ਚਤਿ
ਇਸ ਲਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇ, ਪਰ ਇਹ ਦੱਸ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਟਿਕਾਈ ਹੋਈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੰਸੂ ਕਿਉਂ ਵਹਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਚੈਵਾਨਯਿਤੁਂ ਦੂਤਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਜਵੈਰ੍ਹਯੈਃ। ਭਰਤਂ ਮਾਤੁਲਕੁਲਾਦਦ੍ਯੈਵ ਨृਪਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਦੂਤ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਅੱਜ ਹੀ ਭਰਤ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਘਰੋਂ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਜਾਵਣ।
ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਮੇषੋऽਹਂ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯੇਵ ਹਿ ਸਤ੍ਵਰਃ। ਅਵਿਚਾਰ੍ਯ ਪਿਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾ ਵਸ੍ਤੁਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ-ਸਮਝੇ, ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਸਤੇ ਤੁਰੇ ਤੁਰੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸਾ ਹृष੍ਟਾ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕੈਕਯੀ। ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਾ ਸਾ ਤ੍ਵਰਯਾਮਾਸ ਰਾਘਵਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕੈਕੇਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਤੁਰਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੂਤਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਜਵੈਰ੍ਹਯੈਃ। ਭਰਤਂ ਮਾਤੁਲਕੁਲਾਦਿਹਾਵਰ੍ਤਯਿਤੁਂ ਨਰਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਦੂਤ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਤ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਘਰੋਂ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਜਾਵਣ।
ਤਵ ਤ੍ਵਹਂ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਮਨ੍ਯੇ ਨੋਤ੍ਸੁਕਸ੍ਯ ਵਿਲਮ੍ਬਨਮ੍। ਰਾਮ ਤਸ੍ਮਾਦਿਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਨਂ ਤ੍ਵਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਰਾਮ, ਮੈਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਜਦ ਤੂੰ ਉਤਸੁਕ ਹੈਂ, ਦੇਰੀ ਕਰਨੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਵਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾ।
ਵ੍ਰੀਡਾਨ੍ਵਿਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਯਚ੍ਚ ਨृਪਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਭਿਭਾषਤੇ। ਨੈਤਤ੍ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਨ੍ਯੁਰੇषੋऽਪਨੀਯਤਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਲਾਜ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ—ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਹ ਗੱਲ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਸਮਝ, ਤੇ ਕੋਈ ਗੁੱਸਾ ਦਿਲੋਂ ਦੂਰ ਕਰ।
ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਵਨਂ ਯਾਤਃ ਪੁਰਾਦਸ੍ਮਾਦਤਿਤ੍ਵਰਮ੍। ਪਿਤਾ ਤਾਵਨ੍ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਸ੍ਨਾਸ੍ਯਤੇ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇऽਪਿ ਵਾ
ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵਨ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਰਾਮ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਨਾ ਤਾਂ ਨ੍ਹਾਵੇਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਖਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਰੇ ਤੁਰੇ ਜਾ।
ਧਿਕ੍ਕष੍ਟਮਿਤਿ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ। ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋ ਨ੍ਯਪਤਤ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਹੇਮਭੂषਿਤੇ
‘ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ!’ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਖਟ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਰਾਮੋऽਪ੍ਯੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਭਿਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ। ਕਸ਼ਯੇਵ ਹਤੋ ਵਾਜੀ ਵਨਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਕृਤਤ੍ਵਰਃ
ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚਾਬੁਕ ਲੱਗਾ ਘੋੜਾ, ਵਨ ਵੱਲ ਜਾਵਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਾਹਮਰ੍ਥਪਰੋ ਦੇਵਿ ਲੋਕਮਾਵਸ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ। ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮृषਿਭਿਸ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਵਿਮਲਂ ਧਰ੍ਮਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਲਾਭ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ, ਮਾਤਾ; ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਦੀ ਮੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਸਮਝ।
ਯਤ੍ ਤਤ੍ਰਭਵਤਃ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਯਾ। ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਿ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕृਤਮੇਵ ਤਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਉਥੇ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—even ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਕੇ।
ਨ ਹ੍ਯਤੋ ਧਰ੍ਮਚਰਣਂ ਕਿਂਚਿਦਸ੍ਤਿ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍। ਯਥਾ ਪਿਤਰਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਤਸ੍ਯ ਵਾ ਵਚਨਕ੍ਰਿਯਾ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਮੰਨਣਾ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ।
ਅਨੁਕ੍ਤੋऽਪ੍ਯਤ੍ਰਭਵਤਾ ਭਵਤ੍ਯਾ ਵਚਨਾਦਹਮ੍। ਵਨੇ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਜਨੇ ਵਰ੍षਾਣੀਹ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਉਹਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਤੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਸੁੰਨੇ ਵਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਾਂਗਾ।
ਨ ਨੂਨਂ ਮਯਿ ਕੈਕੇਯਿ ਕਿਂਚਿਦਾਸ਼ਂਸਸੇ ਗੁਣਾਨ੍। ਯਦ੍ ਰਾਜਾਨਮਵੋਚਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਮੇਸ਼੍ਵਰਤਰਾ ਸਤੀ
ਕੈਕੇਈ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗੁਣ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਆਖਿਆ।
ਯਾਵਨ੍ਮਾਤਰਮਾਪृਚ੍ਛੇ ਸੀਤਾਂ ਚਾਨੁਨਯਾਮ੍ਯਹਮ੍। ਤਤੋऽਦ੍ਯੈਵ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਦਣ੍ਡਕਾਨਾਂ ਮਹਦ੍ ਵਨਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਤੇ ਸੀਤਾ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ ਲਵਾਂਗਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੱਜ ਹੀ ਦੰਡਕਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਵਨ ਵੱਲ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਭਰਤਃ ਪਾਲਯੇਦ੍ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषੇਚ੍ਚ ਪਿਤੁਰ੍ਯਥਾ। ਤਥਾ ਭਵਤ੍ਯਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ ਹਿ ਧਰ੍ਮਃ ਸਨਾਤਨਃ
ਭਰਤ ਰਾਜ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਲਾਵੇ ਤੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ; ਤੂੰ ਵੀ ਐਸਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ।
ਰਾਮਸ੍ਯ ਤੁ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭृਸ਼ਂ ਦੁਃਖਗਤਃ ਪਿਤਾ। ਸ਼ੋਕਾਦਸ਼ਕ੍ਨੁਵਨ੍ ਵਕ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਰੁਰੋਦ ਮਹਾਸ੍ਵਨਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਿਤਾ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਗਮ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ ਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋ ਪਿਆ।
ਵਨ੍ਦਿਤ੍ਵਾ ਚਰਣੌ ਰਾਜ੍ਞੋ ਵਿਸਂਜ੍ਞਸ੍ਯ ਪਿਤੁਸ੍ਤਦਾ। ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਨਾਰ੍ਯਾਯਾ ਨਿष੍ਪਪਾਤ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤਿਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਰਾਮ ਨੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ, ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਪੈਰ ਵੀ ਛੁਹੇ, ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ ਰਾਮਃ ਪਿਤਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਕੈਕੇਯੀਂ ਚ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯਾਨ੍ਤਃਪੁਰਾਤ੍ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸ੍ਵਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸੁਹृਜ੍ਜਨਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਕੈਕੇਈ ਦਾ ਚੌਂਕਾ ਲਾਇਆ, ਅੰਦਰਲੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਂ ਬਾष੍ਪਪਰਿਪੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਜਗਾਮ ਹ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ ਪਰਮਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਨਨ੍ਦਵਰ੍ਧਨਃ
ਸੁਮੀਤਰਾ ਦਾ ਲਾਡਲਾ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਰਾਮ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ।
ਆਭਿषੇਚਨਿਕਂ ਭਾਣ੍ਡਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍। ਸ਼ਨੈਰ੍ਜਗਾਮ ਸਾਪੇਕ੍ਸ਼ੋ ਦृष੍ਟਿਂ ਤਤ੍ਰਾਵਿਚਾਲਯਨ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜਅਭਿਸ਼ੇਕ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਦਾ ਚੌਂਕਾ ਲਾਇਆ, ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਾਈ।
ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਮਹਤੀਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਰਾਜ੍ਯਨਾਸ਼ੋऽਪਕਰ੍षਤਿ। ਲੋਕਕਾਨ੍ਤਸ੍ਯ ਕਾਨ੍ਤਤ੍ਵਾਚ੍ਛੀਤਰਸ਼੍ਮੇਰਿਵ ਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਰਾਜ ਗੁਆਉਣ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਚਮਕ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਠੰਡੀ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਚੰਦ ਘਟਣ 'ਤੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸੋਭਾ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਂਦਾ।
ਨ ਵਨਂ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਯ ਤ੍ਯਜਤਸ਼੍ਚ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍। ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਤਿਗਸ੍ਯੇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਚਿਤ੍ਤਵਿਕ੍ਰਿਯਾ
ਜਦ ਉਹ ਜੰਗਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ 'ਚ ਕੋਈ ਘਬਰਾਹਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਤਿषਿਧ੍ਯ ਸ਼ੁਭਂ ਛਤ੍ਰਂ ਵ੍ਯਜਨੇ ਚ ਸ੍ਵਲਂਕृਤੇ। ਵਿਸਰ੍ਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਜਨਂ ਰਥਂ ਪੌਰਾਂਸ੍ਤਥਾ ਜਨਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਚੰਗਾ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰਾ ਤੇ ਸੋਹਣੇ ਪੱਖੇ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ, ਰਥ, ਨਗਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।