ਭਰਤਸ਼੍ਚਾਭਿषਿਚ੍ਯੇਤ ਯਦੇਤਦਭਿषੇਚਨਮ੍। ਤ੍ਵਦਰ੍ਥੇ ਵਿਹਿਤਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇਣ ਰਾਘਵ
ਭਰਤ ਦਾ ਰਾਜਤਿਲਕ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਰਾਜਤਿਲਕ, ਰਾਘਵ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤ ਸਪ੍ਤ ਚ ਵਰ੍षਾਣਿ ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਮਾਸ਼੍ਰਿਤਃ। ਅਭਿषੇਕਮਿਦਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਟਾਚੀਰਧਰੋ ਭਵ
ਇਹ ਰਾਜਤਿਲਕ ਛੱਡ ਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿਚ ਰਹਿ, ਜਟਾ ਤੇ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ।
ਭਰਤਃ ਕੋਸਲਪਤੇਃ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸ੍ਤੁ ਵਸੁਧਾਮਿਮਾਮ੍। ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਸਮਾਕੀਰ੍ਣਾਂ ਸਵਾਜਿਰਥਸਂਕੁਲਾਮ੍
ਭਰਤ, ਕੋਸਲ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜ ਕਰੇ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ।
ਏਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਯਂ ਕਾਰੁਣ੍ਯੇਨ ਸਮਾਪ੍ਲੁਤਃ। ਸ਼ੋਕੈਃ ਸਂਕ੍ਲਿष੍ਟਵਦਨੋ ਨ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਚਿੰਤਾ ਵਾਲਾ, ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਗਿਆ।
ਏਤਤ੍ ਕੁਰੁ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਚਨਂ ਰਘੁਨਨ੍ਦਨ। ਸਤ੍ਯੇਨ ਮਹਤਾ ਰਾਮ ਤਾਰਯਸ੍ਵ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਰਘੁਵੰਸ਼ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਮੰਨ, ਰਾਮ। ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸਚਾਈ ਨਾਲ, ਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ।
ਇਤੀਵ ਤਸ੍ਯਾਂ ਪਰੁषਂ ਵਦਨ੍ਤ੍ਯਾਂ ਨ ਚੈਵ ਰਾਮਃ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼ੋਕਮ੍। ਪ੍ਰਵਿਵ੍ਯਥੇ ਚਾਪਿ ਮਹਾਨੁਭਾਵੋ ਰਾਜਾ ਚ ਪੁਤ੍ਰਵ੍ਯਸਨਾਭਿਤਪ੍ਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਰਾਮ ਨੇ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਲਿਆ; ਪਰ ਵੱਡੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲਾ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਗਮ ਵਿਚ ਤਪ ਗਿਆ।
thumb|ਏਕੋਨਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਏਕੋਨਵਿਂਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਉਨ੍ਹੀਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਤਦਪ੍ਰਿਯਮਮਿਤ੍ਰਘ੍ਨੋ ਵਚਨਂ ਮਰਣੋਪਮਮ੍। ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨ ਵਿਵ੍ਯਥੇ ਰਾਮਃ ਕੈਕੇਯੀਂ ਚੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਹ ਅਪ੍ਰਿਆ, ਮੌਤ ਵਰਗਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਾਮ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਕੈਕੇਈ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ।
ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਵਨਂ ਵਸ੍ਤੁਮਹਂ ਤ੍ਵਿਤਃ। ਜਟਾਚੀਰਧਰੋ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਨੁਪਾਲਯਨ੍
ਠੀਕ ਹੈ, ਮੈਂ ਇਥੋਂ ਅਰਣ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਉਥੇ ਰਹਾਂਗਾ, ਜਟਾ ਤੇ ਛਾਲਾਂ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਵਾਅਦਾ ਨਿਭਾਉਂਦਾ।
ਇਦਂ ਤੁ ਜ੍ਞਾਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਮਾਂ ਮਹੀਪਤਿਃ। ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਤਿ ਦੁਰ੍ਧਰ੍षੋ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮਰਿਂਦਮਃ
ਪਰ ਮੈਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ: ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ?
ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਨ ਚ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਦੇਵਿ ਬ੍ਰੂਮਿ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ। ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਭਵ ਸੁਪ੍ਰੀਤਾ ਵਨਂ ਚੀਰਜਟਾਧਰਃ
ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਹੋ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਖਦਾ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ ਰਹੀ, ਅਰਣ ਵਿਚ ਜਟਾ ਤੇ ਛਾਲਾਂ ਪਾ ਕੇ।
ਹਿਤੇਨ ਗੁਰੁਣਾ ਪਿਤ੍ਰਾ ਕृਤਜ੍ਞੇਨ ਨृਪੇਣ ਚ। ਨਿਯੁਜ੍ਯਮਾਨੋ ਵਿਸ੍ਰਬ੍ਧਃ ਕਿਂ ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਮਹਂ ਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਸਲਾਹਕਾਰ ਵੱਡਾ, ਕਦਰਦਾਨ ਰਾਜਾ ਤੇ ਪਿਤਾ ਹੁਕਮ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਸੰਦ ਦੀ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਨਾ ਕਰਾਂ?
ਅਲੀਕਂ ਮਾਨਸਂ ਤ੍ਵੇਕਂ ਹृਦਯਂ ਦਹਤੇ ਮਮ। ਸ੍ਵਯਂ ਯਨ੍ਨਾਹ ਮਾਂ ਰਾਜਾ ਭਰਤਸ੍ਯਾਭਿषੇਚਨਮ੍
ਇੱਕ ਗੱਲ, ਬਿਨਾ ਕਾਰਨ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਸਾੜਦੀ ਹੈ: ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਖੁਦ ਮੈਨੂੰ ਭਰਤ ਦੇ ਰਾਜਤਿਲਕ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਦੱਸੀ।
ਅਹਂ ਹਿ ਸੀਤਾਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਪ੍ਰਾਣਾਨਿष੍ਟਾਨ੍ ਧਨਾਨਿ ਚ। ਹृष੍ਟੋ ਭ੍ਰਾਤ੍ਰੇ ਸ੍ਵਯਂ ਦਦ੍ਯਾਂ ਭਰਤਾਯਾਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸੀਤਾ, ਰਾਜ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ, ਪਿਆਰੇ ਧਨ, ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਭਰਤ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇਵਾਂ, ਉਹ ਮੰਗੇ ਬਿਨਾ ਵੀ।
ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਮਨੁਜੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸ੍ਵਯਂ ਪਿਤ੍ਰਾ ਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ। ਤਵ ਚ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਤਿਜ੍ਞਾਮਨੁਪਾਲਯਨ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਚਾਹ ਵਾਸਤੇ ਆਪਣੀ ਵਚਨਬੱਧਤਾ ਨਿਭਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ?
ਤਥਾਸ਼੍ਵਾਸਯ ਹ੍ਰੀਮਨ੍ਤਂ ਕਿਂ ਤ੍ਵਿਦਂ ਯਨ੍ਮਹੀਪਤਿਃ। ਵਸੁਧਾਸਕ੍ਤਨਯਨੋ ਮਨ੍ਦਮਸ਼੍ਰੂਣਿ ਮੁਞ੍ਚਤਿ
ਇਸ ਲਾਜ਼ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਿਲਾਸਾ ਦੇ, ਪਰ ਇਹ ਦੱਸ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਨਜ਼ਰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਟਿਕਾਈ ਹੋਈ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਅੰਸੂ ਕਿਉਂ ਵਹਾ ਰਿਹਾ ਹੈ?
ਗਚ੍ਛਨ੍ਤੁ ਚੈਵਾਨਯਿਤੁਂ ਦੂਤਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਜਵੈਰ੍ਹਯੈਃ। ਭਰਤਂ ਮਾਤੁਲਕੁਲਾਦਦ੍ਯੈਵ ਨृਪਸ਼ਾਸਨਾਤ੍
ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਦੂਤ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਅੱਜ ਹੀ ਭਰਤ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਘਰੋਂ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਜਾਵਣ।
ਦਣ੍ਡਕਾਰਣ੍ਯਮੇषੋऽਹਂ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯੇਵ ਹਿ ਸਤ੍ਵਰਃ। ਅਵਿਚਾਰ੍ਯ ਪਿਤੁਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸਮਾ ਵਸ੍ਤੁਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਸੋਚੇ-ਸਮਝੇ, ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਸਤੇ ਤੁਰੇ ਤੁਰੇ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਸਾ ਹृष੍ਟਾ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ਯ ਕੈਕਯੀ। ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਨਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾਨਾ ਸਾ ਤ੍ਵਰਯਾਮਾਸ ਰਾਘਵਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਕੈਕੇਈ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ; ਉਸਨੇ ਉਸਦੇ ਤੁਰਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਕੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ।
ਏਵਂ ਭਵਤੁ ਯਾਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਦੂਤਾਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਜਵੈਰ੍ਹਯੈਃ। ਭਰਤਂ ਮਾਤੁਲਕੁਲਾਦਿਹਾਵਰ੍ਤਯਿਤੁਂ ਨਰਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਦੂਤ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਤ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮਾਮੇ ਦੇ ਘਰੋਂ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਜਾਵਣ।
ਤਵ ਤ੍ਵਹਂ ਕ੍ਸ਼ਮਂ ਮਨ੍ਯੇ ਨੋਤ੍ਸੁਕਸ੍ਯ ਵਿਲਮ੍ਬਨਮ੍। ਰਾਮ ਤਸ੍ਮਾਦਿਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਵਨਂ ਤ੍ਵਂ ਗਨ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਰਾਮ, ਮੈਂ ਸਮਝਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਜਦ ਤੂੰ ਉਤਸੁਕ ਹੈਂ, ਦੇਰੀ ਕਰਨੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਵਨ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾ।
ਵ੍ਰੀਡਾਨ੍ਵਿਤਃ ਸ੍ਵਯਂ ਯਚ੍ਚ ਨृਪਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਨਾਭਿਭਾषਤੇ। ਨੈਤਤ੍ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਨ੍ਯੁਰੇषੋऽਪਨੀਯਤਾਮ੍
ਰਾਜਾ ਲਾਜ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਦ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦਾ—ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਇਹ ਗੱਲ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਸਮਝ, ਤੇ ਕੋਈ ਗੁੱਸਾ ਦਿਲੋਂ ਦੂਰ ਕਰ।
ਯਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਵਨਂ ਯਾਤਃ ਪੁਰਾਦਸ੍ਮਾਦਤਿਤ੍ਵਰਮ੍। ਪਿਤਾ ਤਾਵਨ੍ਨ ਤੇ ਰਾਮ ਸ੍ਨਾਸ੍ਯਤੇ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇऽਪਿ ਵਾ
ਜਦ ਤੱਕ ਤੂੰ ਇਸ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵਨ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਰਾਮ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਨਾ ਤਾਂ ਨ੍ਹਾਵੇਗਾ, ਨਾ ਹੀ ਖਾਵੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਰੇ ਤੁਰੇ ਜਾ।
ਧਿਕ੍ਕष੍ਟਮਿਤਿ ਨਿਃਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਸ਼ੋਕਪਰਿਪ੍ਲੁਤਃ। ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੋ ਨ੍ਯਪਤਤ੍ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕੇ ਹੇਮਭੂषਿਤੇ
‘ਹਾਏ, ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ!’ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਗਮ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਸਜੀ ਹੋਈ ਖਟ ਤੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਰਾਮੋऽਪ੍ਯੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਰਾਜਾਨਂ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਭਿਪ੍ਰਚੋਦਿਤਃ। ਕਸ਼ਯੇਵ ਹਤੋ ਵਾਜੀ ਵਨਂ ਗਨ੍ਤੁਂ ਕृਤਤ੍ਵਰਃ
ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕਿਆ, ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚਾਬੁਕ ਲੱਗਾ ਘੋੜਾ, ਵਨ ਵੱਲ ਜਾਵਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਨਾਹਮਰ੍ਥਪਰੋ ਦੇਵਿ ਲੋਕਮਾਵਸ੍ਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ। ਵਿਦ੍ਧਿ ਮਾਮृषਿਭਿਸ੍ਤੁਲ੍ਯਂ ਵਿਮਲਂ ਧਰ੍ਮਮਾਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਮੈਂ ਲਾਭ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ, ਮਾਤਾ; ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਦੀ ਮੇਰੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ। ਮੈਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਮ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਸਮਝ।
ਯਤ੍ ਤਤ੍ਰਭਵਤਃ ਕਿਂਚਿਚ੍ਛਕ੍ਯਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਯਾ। ਪ੍ਰਾਣਾਨਪਿ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਰ੍ਵਥਾ ਕृਤਮੇਵ ਤਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਉਥੇ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—even ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਦੇ ਕੇ।
ਨ ਹ੍ਯਤੋ ਧਰ੍ਮਚਰਣਂ ਕਿਂਚਿਦਸ੍ਤਿ ਮਹਤ੍ਤਰਮ੍। ਯਥਾ ਪਿਤਰਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾ ਤਸ੍ਯ ਵਾ ਵਚਨਕ੍ਰਿਯਾ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਮੰਨਣਾ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ।
ਅਨੁਕ੍ਤੋऽਪ੍ਯਤ੍ਰਭਵਤਾ ਭਵਤ੍ਯਾ ਵਚਨਾਦਹਮ੍। ਵਨੇ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਵਿਜਨੇ ਵਰ੍षਾਣੀਹ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
ਉਹਨੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਬੋਲ ਤੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਲਈ ਸੁੰਨੇ ਵਨ ਵਿੱਚ ਵੱਸਾਂਗਾ।
ਨ ਨੂਨਂ ਮਯਿ ਕੈਕੇਯਿ ਕਿਂਚਿਦਾਸ਼ਂਸਸੇ ਗੁਣਾਨ੍। ਯਦ੍ ਰਾਜਾਨਮਵੋਚਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਮੇਸ਼੍ਵਰਤਰਾ ਸਤੀ
ਕੈਕੇਈ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਿਚ ਕੋਈ ਗੁਣ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਮੇਰੀ ਵੱਡੀ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਆਖਿਆ।