ਆਵਾਰਯਦ੍ਭਿਰ੍ਗਗਨਂ ਵਿਮਾਨੈਰਿਵ ਪਾਣ੍ਡੁਰੈਃ। ਵਰ੍ਧਮਾਨਗृਹੈਸ਼੍ਚਾਪਿ ਰਤ੍ਨਜਾਲਪਰਿष੍ਕृਤੈਃ
ਉਹ ਮਹਲਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਬਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸੁਫੈਦ ਸਨ ਤੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਢੱਕਦੇ ਹੋਏ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਤਤ੍ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਗृਹਵਰਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸਦਨੋਪਮਮ੍। ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਪਿਤੁਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜ੍ਵਲਨ੍
ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਰਗਾ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਦਾ ਘਰ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਚਮਕਦਾਰ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਸ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਧਨ੍ਵਿਭਿਰ੍ਗੁਪ੍ਤਾਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋऽਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਵਾਜਿਭਿਃ। ਪਦਾਤਿਰਪਰੇ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਦ੍ਵੇ ਜਗਾਮ ਨਰੋਤ੍ਤਮਃ
ਉਹ ਤਿੰਨ ਅੰਗਣਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਧਨੁਧਾਰੀ ਤੇ ਘੋੜੇ ਰਖਵਾਲੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ; ਫਿਰ ਦੋ ਹੋਰ ਅੰਗਣੇ ਪੈਦਲ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ।
ਸ ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਮਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾ ਦਸ਼ਰਥਾਤ੍ਮਜਃ। ਸਂਨਿਵਰ੍ਤ੍ਯ ਜਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨ੍ਤਃਪੁਰਮਤ੍ਯਗਾਤ੍
ਦਸ਼ਰਥ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਣੇ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟੇ ਪਿਤੁਰਨ੍ਤਿਕਂ ਤਦਾ ਜਨਃ ਸ ਸਰ੍ਵੋ ਮੁਦਿਤੋ ਨृਪਾਤ੍ਮਜੇ। ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਪੁਨਃ ਸ੍ਮ ਨਿਰ੍ਗਮਂ ਯਥੋਦਯਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਸਃ ਸਰਿਤ੍ਪਤਿਃ
ਜਦ ਉਹ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਚੰਦ ਦੇ ਉਗਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ।
thumb|ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਮ੍|center ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਵਾਲ੍ਮੀਕਿਯਰਾਮਾਯਣੇ ਅਯੋਧ੍ਯਾਕਾਣ੍ਡੇ ਅष੍ਟਾਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਗਃ ॥੨-
ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਵਾਲਮੀਕਿ ਰਾਮਾਇਣ ਦੇ ਅਯੋਧਿਆ ਕਾਂਡ ਦਾ ਅਠਾਰਵਾਂ ਸਰਗ ਸੁਣੋ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸਨੇ ਰਾਮੋ ਵਿषਣ੍ਣਂ ਪਿਤਰਂ ਸ਼ੁਭੇ। ਕੈਕੇਯ੍ਯਾ ਸਹਿਤਂ ਦੀਨਂ ਮੁਖੇਨ ਪਰਿਸ਼ੁष੍ਯਤਾ
ਉਥੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕੁਰਸੀ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਸੀ।
ਸ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚਰਣੌ ਪੂਰ੍ਵਮਭਿਵਾਦ੍ਯ ਵਿਨੀਤਵਤ੍। ਤਤੋ ਵਵਨ੍ਦੇ ਚਰਣੌ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਃ ਸੁਸਮਾਹਿਤਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਪਿਤਾ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹੇ; ਫਿਰ ਪੂਰੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਚਰਨ ਵੀ ਛੁਹੇ।
ਰਾਮੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਬਾष੍ਪਪਰ੍ਯਾਕੁਲੇਕ੍ਸ਼ਣਃ। ਸ਼ਸ਼ਾਕ ਨृਪਤਿਰ੍ਦੀਨੋ ਨੇਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਨਾਭਿਭਾषਿਤੁਮ੍
ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ 'ਰਾਮ' ਆਖਿਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਨਾ ਤਾ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਕੁਝ ਆਖ ਸਕਿਆ।
ਤਦਪੂਰ੍ਵਂ ਨਰਪਤੇਰ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰੂਪਂ ਭਯਾਵਹਮ੍। ਰਾਮੋऽਪਿ ਭਯਮਾਪਨ੍ਨਃ ਪਦਾ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵੇਵ ਪਨ੍ਨਗਮ੍
ਰਾਜਾ ਦਾ ਇਹ ਅਜਿਹਾ, ਡਰਾਉਣਾ ਰੂਪ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ; ਰਾਮ ਵੀ ਡਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੈਰ ਨਾਲ ਸੱਪ ਨੂੰ ਛੁਹ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੈਰਪ੍ਰਹृष੍ਟੈਸ੍ਤਂ ਸ਼ੋਕਸਂਤਾਪਕਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍। ਨਿਃਸ਼੍ਵਸਨ੍ਤਂ ਮਹਾਰਾਜਂ ਵ੍ਯਥਿਤਾਕੁਲਚੇਤਸਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨੂੰ ਦੁਖ ਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਡੂੰਘੀ ਆਹ ਭਰਦਾ, ਮਨ ਵਿਚ ਘਬਰਾਇਆ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਵੇਖਿਆ।
ਊਰ੍ਮਿਮਾਲਿਨਮਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੁਭ੍ਯਨ੍ਤਮਿਵ ਸਾਗਰਮ੍। ਉਪਪ੍ਲੁਤਮਿਵਾਦਿਤ੍ਯਮੁਕ੍ਤਾਨृਤਮृषਿਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਹਨ ਪਰ ਉਹ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੁਣ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੋ ਗਿਆ; ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਜੋ ਗ੍ਰਹਣ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ; ਜਾਂ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ ਜੋ ਝੂਠ ਬੋਲ ਚੁਕਾ ਹੋਵੇ।
ਅਚਿਨ੍ਤ੍ਯਕਲ੍ਪਂ ਨृਪਤੇਸ੍ਤਂ ਸ਼ੋਕਮੁਪਧਾਰਯਨ੍। ਬਭੂਵ ਸਂਰਬ੍ਧਤਰਃ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਪਰ੍ਵਣਿ
ਰਾਜਾ ਦਾ ਅਥਾਹ ਦੁਖ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਮ ਹੋਰ ਵੀ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਚਤੁਰੋ ਰਾਮਃ ਪਿਤृਹਿਤੇ ਰਤਃ। ਕਿਂਸ੍ਵਿਦਦ੍ਯੈਵ ਨृਪਤਿਰ੍ਨ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਿਨਨ੍ਦਤਿ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਲਾਈ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਾਮ ਚਾਰ ਗੱਲਾਂ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਅੱਜ ਰਾਜਾ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ?'
ਅਨ੍ਯਦਾ ਮਾਂ ਪਿਤਾ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕੁਪਿਤੋऽਪਿ ਪ੍ਰਸੀਦਤਿ। ਤਸ੍ਯ ਮਾਮਦ੍ਯ ਸਮ੍ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਿਮਾਯਾਸਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ
'ਹੋਰ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ, ਜਦ ਪਿਤਾ ਗੁੱਸੇ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਦੁਖ ਆ ਗਿਆ?'
ਸ ਦੀਨ ਇਵ ਸ਼ੋਕਾਰ੍ਤੋ ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨਦ੍ਯੁਤਿਃ। ਕੈਕੇਯੀਮਭਿਵਾਦ੍ਯੈਵ ਰਾਮੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਰਾਮ, ਜੋ ਸੋਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਤੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਉਦਾਸੀ ਸੀ, ਕੈਕੇਈ ਦੇ ਚਰਨ ਛੁਹ ਕੇ, ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ:
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਮਯਾ ਨਾਪਰਾਦ੍ਧਮਜ੍ਞਾਨਾਦ੍ ਯੇਨ ਮੇ ਪਿਤਾ। ਕੁਪਿਤਸ੍ਤਨ੍ਮਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤ੍ਵਮੇਵੈਨਂ ਪ੍ਰਸਾਦਯ
'ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲਈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪਿਤਾ ਗੁੱਸੇ ਹਨ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨਾਓ।'
ਅਪ੍ਰਸਨ੍ਨਮਨਾਃ ਕਿਂ ਨੁ ਸਦਾ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵਤ੍ਸਲਃ। ਵਿषਣ੍ਣਵਦਨੋ ਦੀਨਃ ਨਹਿ ਮਾਂ ਪ੍ਰਤਿ ਭਾषਤੇ
'ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਉਂ ਉਦਾਸ ਤੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹਨ, ਤੇ ਕੁਝ ਆਖਦੇ ਨਹੀਂ?'
ਸ਼ਾਰੀਰੋ ਮਾਨਸੋ ਵਾਪਿ ਕਚ੍ਚਿਦੇਨਂ ਨ ਬਾਧਤੇ। ਸਂਤਾਪੋ ਵਾਭਿਤਾਪੋ ਵਾ ਦੁਰ੍ਲਭਂ ਹਿ ਸਦਾ ਸੁਖਮ੍
ਮੈਂ ਆਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਤਨ ਦੀ, ਨਾ ਮਨ ਦੀ ਕੋਈ ਤਕਲੀਫ਼ ਹੋਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਸੁਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਚਿੰਤਾ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਕਿਂਚਿਦ੍ ਭਰਤੇ ਕੁਮਾਰੇ ਪ੍ਰਿਯਦਰ੍ਸ਼ਨੇ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨੇ ਵਾ ਮਹਾਸਤ੍ਤ੍ਵੇ ਮਾਤॄਣਾਂ ਵਾ ਮਮਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਭਰਤ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ, ਜਾਂ ਮੇਰੀਆਂ ਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਘਟਨਾ ਨਹੀਂ ਵਾਪਰੀ।
ਅਤੋषਯਨ੍ ਮਹਾਰਾਜਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ ਵਾ ਪਿਤੁਰ੍ਵਚਃ। ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਨੇਚ੍ਛੇਯਂ ਜੀਵਿਤੁਂ ਕੁਪਿਤੇ ਨृਪੇ
ਜੇ ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਨਾਰਾਜ਼ ਕਰਾਂ ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾ ਮੰਨੂੰ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲ ਵੀ ਜੀਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹਾਂਗਾ।
ਯਤੋਮੂਲਂ ਨਰਃ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ ਪ੍ਰਾਦੁਰ੍ਭਾਵਮਿਹਾਤ੍ਮਨਃ। ਕਥਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਨ ਵਰ੍ਤੇਤ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ੇ ਸਤਿ ਦੈਵਤੇ
ਜਿਸ ਮੂਲ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣਾ ਜਨਮ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਉਂ ਨਾ ਚਲੇ?
ਕਚ੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਪਰੁषਂ ਕਿਂਚਿਦਭਿਮਾਨਾਤ੍ ਪਿਤਾ ਮਮ। ਉਕ੍ਤੋ ਭਵਤ੍ਯਾ ਰੋषੇਣ ਯੇਨਾਸ੍ਯ ਲੁਲਿਤਂ ਮਨਃ
ਕੀ ਕਦੇ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਅਹੰਕਾਰ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਕਰੜਾ ਸ਼ਬਦ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਲਝ ਗਿਆ ਹੋਵੇ?
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤੁ ਕੈਕੇਯੀ ਰਾਘਵੇਣ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ। ਉਵਾਚੇਦਂ ਸੁਨਿਰ੍ਲਜ੍ਜਾ ਧृष੍ਟਮਾਤ੍ਮਹਿਤਂ ਵਚਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਰਾਘਵ ਨੇ ਕਈਕੇਈ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਿਨਾ ਲੱਜਾ ਤੇ ਡਰ, ਆਪਣੇ ਫਾਇਦੇ ਲਈ ਸਿੱਧਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲੱਗੀ।
ਨ ਰਾਜਾ ਕੁਪਿਤੋ ਰਾਮ ਵ੍ਯਸਨਂ ਨਾਸ੍ਯ ਕਿਂਚਨ। ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਨੋਗਤਂ ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਤ੍ਵਦ੍ਭਯਾਨ੍ਨਾਨੁਭਾषਤੇ
ਰਾਮ, ਰਾਜਾ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਈ; ਪਰ ਤੇਰੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ।
ਪ੍ਰਿਯਂ ਤ੍ਵਾਮਪ੍ਰਿਯਂ ਵਕ੍ਤੁਂ ਵਾਣੀ ਨਾਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ। ਤਦਵਸ਼੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਯਦਨੇਨਾਸ਼੍ਰੁਤਂ ਮਮ
ਉਹ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾ ਪਿਆਰੀ, ਨਾ ਨਾਪਸੰਦ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ, ਉਹ ਤੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰ।
ਏष ਮਹ੍ਯਂ ਵਰਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਪੁਰਾ ਮਾਮਭਿਪੂਜ੍ਯ ਚ। ਸ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ ਤਪ੍ਯਤੇ ਰਾਜਾ ਯਥਾਨ੍ਯਃ ਪ੍ਰਾਕृਤਸ੍ਤਥਾ
ਕਈ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਹੁਣ ਰਾਜਾ ਪਛਤਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਪਛਤਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਤਿਸृਜ੍ਯ ਦਦਾਨੀਤਿ ਵਰਂ ਮਮ ਵਿਸ਼ਾਮ੍ਪਤਿਃ। ਸ ਨਿਰਰ੍ਥਂ ਗਤਜਲੇ ਸੇਤੁਂ ਬਨ੍ਧਿਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਜਦ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, 'ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਵਾਂਗਾ', ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਮੁੱਕ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਵਹਿ ਚੁੱਕੇ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਪੁਲ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ।
ਧਰ੍ਮਮੂਲਮਿਦਂ ਰਾਮ ਵਿਦਿਤਂ ਚ ਸਤਾਮਪਿ। ਤਤ੍ ਸਤ੍ਯਂ ਨ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ ਰਾਜਾ ਕੁਪਿਤਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਯਥਾ
ਇਹ ਧਰਮ ਦੀ ਜੜ ਹੈ, ਰਾਮ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਰਾਜਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਗੁੱਸੇ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਸੱਚ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਦਿ ਤਦ੍ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ੁਭਂ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾਸ਼ੁਭਮ੍। ਕਰਿष੍ਯਸਿ ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਪੁਨਸ੍ਤ੍ਵਹਮ੍
ਜੇ ਰਾਜਾ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਦੱਸੇ, ਕੀ ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰੇਗਾ? ਜੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਫਿਰ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਾਂਗਾ।